دوشنبه 3 دسامبر 2018 مصادف به 12 قوس 1397 سروده داکتر محمد طیب طراوت قبادی :

عجب به آتشِ هـــــجران نمودی بــــــریانم ... که از فــــــراقِ تو ای گل همیشه گـــریانم

هـــزار وعده نـــمودی وصال عــیان سازم ... در انـــــتظارِ هــــمان لاله ای بــــدخشانم

ســـراغِ ناله ای شـــیدای خویش نمی داری ... مـــرا به جُـــرمِ گـــناهم مـگیر، پشـــیمانم

مــــگر خانه ای بـــختم نـموده ای ویـــران ... بــــیا تو بازُ نما طـــــــــالعِ گلســــــــــتانم

برای هر خس و خـاشاک چنان نظر داری ... بهارِ خوش نصیبِ شان،یخِ زمــســـــــتانم

ازآنچه دیده ام هر دوست وخویش و اقوامم ... نـــــــبوده بهتر از آن بانــــوی سمـــنگانم  

درین زمانه نـــیکویان ز دیـــــده انـداخـتی ... تمامِ عیش و خوشی داده ای به دوشـــــانم

مــثالِ عــین و عیانم به خوبی هاست کمتر ... درین مـــیانه ز حـــکمت چـیزی نمی دانم  

تو مستجاب نکردی هـــنوز دعـای مـــــرا ... و گــفتی آی به طراوت که مُـــشکل آسانم  

بانو = معشوقه ، خانم ، جانان، دلدار، ارباب ، رئیس ، سرپرست ، آموزگار. دوشان = دشمنان .