سه شنبه، 2017/04/18 مصادف به 29 حمل 1396 و 21 رجب المرجب 1438 به طفیل یک مصراع که از سعدی صاحب شنیده بودم که بی دوست زنده گانی ذوقی چنان ندارد . سروده  از طرفِ داکتر محمد طیب طراوت برای دوستان تقدیم است .

یک خاطــر و اســــبابم ، بـــیتو جـــــهان ندارد ... افـــلاک به شصت داری، زان کس زیان ندارد

دنیای که در خاک است،سرمایه ئی اندک نیست ... یک ذَرّه و مثقالش ، صــــــد آســـــــمان ندارد  

باقیست روانِ مــــا ، از دیــــده لامــــکان است ... این چند سال و چــــند روز امن و امـــان ندارد

مـــوجود به وجود آمد، واضح و مــــــشهود شد ... ( بی دوســــت زنده گانی ذوقی چـــــنان ندارد)

در درگهــــی شـــیرینم ایــــستاده و خـــواهــانم ... تا حُــــسن و صورتـــش را از من نـهان ندارد

یک شب به نــــزدِ بادار ، رفــتم به حـــالِ رویا ... صد گفته گو نمودیم ، شــــکلِ بــــــــیان ندارد

با جستجوی بویش ، گـل چـــــیده ام ز گلــــزار ... بوی خـــــوشِ گـــیسویش ، عــطرِ گلان ندارد

حورانِ که توصیف شد، در سوره ئی اَلرَّحـــمن ... مـــــــثل تو نازنیـــنم ، شــــــیرین زبان ندارد

معشوقه ئی مجازم،خوشروی وخوشلبــاس است ... چون صورتِ حقــــیقت، مــاهِ مــــــیان ندارد   

زیـــبا و پُر فـرغ است ، با حُسن و جمـــالِ خود ... هــــرچــــند که این دارد ، امّا هــــــمان ندارد  

هـــنگامه ئی طــــراوت در این زمان عُــــمـرم ... با غـــیر نمی نشـــــیند ، چون او گمــان ندارد  

هنگامه = آشوب ، غوغا ، جنجال ، زد و خورد ، در هم ریخته گی .