ای دریغ هر نَـــفَــسَم گشت ضایع ... شد مناسب شـــنید به تو سامع

قوس 1391  64--  نشود این دلِ شــــیدا قانع  

ای  دریغ  هــر  نفــسم  گشت  ضایع... شـد مــــناسب  شنید  به تو  سـامع

به  چــمن  زرد  و  زار   روئــــــیدم ... پاشــــیــده  تخــم  ضعیفــــــم زارع

قـُـــوٌتِ  رشــــد  روان  نــورت شــد ... یافــــــتم  زنــــده گی را  از مــــایع

زنده گـی  داده ئی  به  مــــا  از مــاء ... صـــــد عــنصر خـلاصه  اش  رابع

خویــشَ  را  جــستـــــجو  مـــیکـردم ... مــــیگذشـــتم  ز  ســـد و هر  مانع

روزی  خواهــیم  بـرای مــخــلوقـات ... با  تمـــیز و   بی حساب  و  واسـع

گِــرد  دیدار  مــاه    گــــردیــديــــــم ... هـــست  او  چون  برای  ما  جـامع

چــشـــم  دیدار   به  ســـراجِ  مــنــیر... با  ســر  و   جان  خود هستیم بایع

هـــردمم جـــلوه ها دوصــــــــد باشد ... نـــــشــود  این  دل   شـــیدا  قــانع

دوسـَــــــــتی  با طــراوت از جان شد

تا که جـــــــــــانان عطاء نمود  طالع

یک خاطر و اسبابم ، بی تو جــــهان ندارد ... افلاک به شصت داری ، زان کس زیان ندارد .

سه شنبه، 2017/04/18 مصادف به 29 حمل 1396 و 21 رجب المرجب 1438 به طفیل یک مصراع که از سعدی صاحب شنیده بودم که بی دوست زنده گانی ذوقی چنان ندارد . سروده  از طرفِ داکتر محمد طیب طراوت برای دوستان تقدیم است .

یک خاطــر و اســــبابم ، بـــیتو جـــــهان ندارد ... افـــلاک به شصت داری، زان کس زیان ندارد

دنیای که در خاک است،سرمایه ئی اندک نیست ... یک ذَرّه و مثقالش ، صــــــد آســـــــمان ندارد  

باقیست روانِ مــــا ، از دیــــده لامــــکان است ... این چند سال و چــــند روز امن و امـــان ندارد

مـــوجود به وجود آمد، واضح و مــــــشهود شد ... ( بی دوســــت زنده گانی ذوقی چـــــنان ندارد)

در درگهــــی شـــیرینم ایــــستاده و خـــواهــانم ... تا حُــــسن و صورتـــش را از من نـهان ندارد

یک شب به نــــزدِ بادار ، رفــتم به حـــالِ رویا ... صد گفته گو نمودیم ، شــــکلِ بــــــــیان ندارد

با جستجوی بویش ، گـل چـــــیده ام ز گلــــزار ... بوی خـــــوشِ گـــیسویش ، عــطرِ گلان ندارد

حورانِ که توصیف شد، در سوره ئی اَلرَّحـــمن ... مـــــــثل تو نازنیـــنم ، شــــــیرین زبان ندارد

معشوقه ئی مجازم،خوشروی وخوشلبــاس است ... چون صورتِ حقــــیقت، مــاهِ مــــــیان ندارد   

زیـــبا و پُر فـرغ است ، با حُسن و جمـــالِ خود ... هــــرچــــند که این دارد ، امّا هــــــمان ندارد  

هـــنگامه ئی طــــراوت در این زمان عُــــمـرم ... با غـــیر نمی نشـــــیند ، چون او گمــان ندارد  

هنگامه = آشوب ، غوغا ، جنجال ، زد و خورد ، در هم ریخته گی . 

مرو ایدوست ز پـــیشم که جدایی سخت است ... تو که دارای منی به من گدایی سخت است .

12/04/2017 چهارشنبه 23 حمل و 8 رجب المرجب 1438 سروده داکتر محمد طیب طراوت :

مرو ای دوستُ ز پـــیشم که جدایی سخت است ... تو که دارای مـنی به من گـــــــدایی سخت است

دلِ مــــن در گروِ زلفِ ســـیاه رفت به بـــــــند ... زین سپــــس بر تنِ من  آفـت زدایی سخت است 

مـــــالِکُ المُلکُ تویی زمـــــامِ مـــا گیر بدست ... نـــاخـــدایِ نَفَسَم شــــو که خــــدایی سخت است  

بایدم چـــهر ه ئی باطن و قشـــنگ تحـفه دهــی ... ظاهـرِ افــــــــسرده را به دل ربایی سخت است

سرِ من در رَهِ  کـــــوی تو به خـــاک افـــگنـدند ... جسم بی جان مرا دیــگر صـــفایی سخت است

آی از دیده تو زنـــــده شــــــود هــــــر تنِ مــــا ... ابـــــتدا عــــشقِ تو آســان و نهایی سخت است   

شـَــنَوان گـــوشِ دلم نغمه ئی بلـــــبلِ وصـــــال ... غــیر آوازِ تو باســـمع شــــــنوایی سخت است  

این طـــراوت به تـو نازیده به مــــــــــشهود بیا ... پــــایــدارش به نــــما که بی وفایی سخت است

دارم فغان و زاری، جانم فدایت ... کنم لحظه شماری، دیده به راهِت :

سه شنبه 11 /04/2017 مطابق به 22 حمل 1396 سروده داکتر محمد طیب طراوت برای آهنگ سرایان تقدیم است :  

دارم افغان و زاری ، جانـم فـــدایت ... کنم لحــــظه شماری ، دیده به راهِـــت

ای دلبرِ شـــــیریـنم ، بـیا به پــــیشم ... مهــرِ توست آرزویم ، آیم قـــــــــلایت

چشمانِ گریان دارم ، ای گلِ خـندان ... شمعِ درخشـان دارم ، اُفــــــتم به پایت  

به من عـــیدانه بـده ، مــــاهِ مــــیانه ... قولِ مـــردانه بــــده ، بــــــینم لقـــایت

چــرا وفـــــا نداری ، بر عاشقِ زار ... سراغِ مــــا نــداری ، چه شــد وفـایت

درد لــــم دوا کـــن ، دخــــــترِ کابل ... دوســــــتی تا انتها کن، گــــیرم بلایت

بر خانه ئی طراوت، قـــــدم گذاری ... از صدق و از صداقت، مـــیرم برایت  

من از هر عطرِ خوشبو مــــیرم حظ ... هـــم از آن مُشکِ آهـــو میبرم حظ :

 سروده داکتر محمد طیب طراوت 13 حــمل سال 1366

قصـــــــــــــیده ای حــــظـایـظ :

من از هر عـطرِ خـوشـــبو مـیبرم حظ ... هـــم  از آن مُـــــشکِ آهــو مـیبرم حظ  

مُـــعَطَّر باشــــــــد هــــر گل از بـرایم ... به شـــب از بـوی شــــــــبو مـیبرم حظ

به وقت اخــــــذ آب از چــــاه و چشمه ... اگــــر دیـــــدم پــــــریـــرو مـیبرم حظ

نـــــــسیمش بوی و صوت خوش دارد ... گــــذر چــون کرد ز ناجــو مـیبرم حظ

نـــظامِ کلّ ِ اردو را به هــــــــــر جشن ... به نــــــــظمِ ســــــازِ بـاندو مـیبرم حظ  

ز مـــوسیقی تـــــمامِ کــــــــرچ هــا را ... مـــثالِ کــــــــرچِ بـــــــیرو مـیبرم حظ

میــــانِ ســـــاز های مـــــــتوســـــــــط ... از آن تـــــار هــای بینـــجو مـیبرم حظ

خوش اســــت آهـــنگِ طــبله با ربابش ... شـــود تـــرکیب پـــــــــیانو مـیبرم حظ

ز شــــرق و غــــرب آهــنگ ها شنیدم ... هـــــــم از آهـــــــنگ اردو مـیبرم حظ

تـــحرک مـــــــیبرد از مــــا کـــــسالت ... شـــود تمـــــرین کـــــــانفو مـیبرم حظ

بــــدن نـــیز تربـــیه دارد ضـــــرورت ... نـــــمایش های جـــــــــودو مـیبرم حظ

به جـــمناستیک گــــویند دال بـــــــازی ... زَ جَســتِ تـَـکـــــــــــواندو مـیبرم حظ  

وزن بــرداری و  هــــــــم پـــــــهلوانی ... اگـــــر باشــد به پــــــــهلو مـیبرم حظ

تـــــمامِ آبِ رود هــــــــای وطــــــن را ... نــــظـــیرِ آبِ آمــــــــــــــو مـیبرم حظ

دیارِ مــــــا ز انــــهار بـُـــــود  مُـــنَّـور ... ز صـــــحنِ بـــــــندِ نـــغلو مـیبرم حظ

ز جـــــمعِ مـــیوه ئی خـُــــشکِ درختی ... مـــــن از بادام و گــــــردو مـیبرم حظ

بــــــدیدم ســــرخـــرو هــر میوه ئی را ... چــه شف شَف شَــــفَـــــتالو مـیبرم حظ

مُـــــربّا های خـــوش طـــعم را چشـیدم ... چـــــو باشــــــــــد آلـو بالو مـیبرم حظ

مــــیانِ مــــیوه های تُـرش و مَی خوش ... از آن نــــــارنج و لــــــیمو مـیبرم حظ

تمـــــامِ ســـــبزی جـــات دارندُ حکـمت ... کـــه من از مغــــزِ کـــاهو مـیبرم حظ

لــــذیذ باشـــــد پروتیــــن های حـــیوان ... حـــصولِ تــــخمِ نـــــیمرو مـیبرم حظ

کـــــبابِ گوشت بی چـــربو کــــنم مـیل ... به فـــــقدام از کــــــچـــالو مـیبرم حظ
گــرسنه گـــر شـــــوم در خانه ای خـود ... ز آردِ بــَـــینِ کـــــــــــندو مـیبرم حظ

تـــمیزِ تن به  صــــابون هـــم شود لیک ... مــن از شســـتن به شامپو مـیبرم حظ

چـــه خوشـــنام بود هـــر شهـرِ شــنیـدم ... مـــن از کــــشمیر و جامو مـیبرم حظ

نـــوازش های غــــــیر از خــــــــانواده ... اگــــر دیدم ز خــــــــــالـو مـیبرم حظ

کـــلینیک رفــــته ام با گـــردنِ کــــــــج ... فقط از نــــصبِ تـــــــابلو مـیبرم حظ

نــــمی آید مـــــــــــالدار در کلــــــینیک ... نه از بی وی دبـــــــــــلیو مـیبرم حظ

برو هــــر قسم خـــوابی شــــو به یادش ... مــــن از آن خـــوابِ پهلو مـیبرم حظ

نــــشینم کـــج طــــراوت راست گــــویم ... مـــن از خـــانه ز بـــــانو مـیبرم حظ  

BVW ( بی وی دبلیو ) بست وترنری ورکر ( کارمندان مبتدی وترنری که ده روز کورس میخوانند ) . 

من از آن دیدنِ رو مـــیبرم حظ ... کنارِ شامِ گیسو مــــیبرم حظ :

 

سروده داکتر محمد طیب طراوت 13 حــمل سال 1366  

مـــــن از آن دیـــــــدنِ رو مـــیبرم حظ ... کــــــــــنارِ شـــامِ گـــیســــو مـیبرم حظ

هـــزاران گـــفــتگو با وی نمــــــــو دم ... هـــــــــر آنکس گفــــته قـالو مـیبرم حظ    

به یادش مـــــستمع باشـم هـــــــــــمیشه ... به شـــــب از ذکــــر یاهـــو مـیبرم حظ

مـــحمد گــــشته اســــت محـــــبوبِ الله ... مـــــــــــن از گفـــتارِ هـردو مـیبرم حظ

بُــوَد تـــعلیم ، تَـــعَـــلُّم هم عــــــــبادت ... کـــسی بُود در تــــــــــکاپــو مـیبرم حظ

به یادِ چــــــشم معــــــشوق در وظــیفه ... نــــــشــــسته با دو زانـــــــو مـیبرم حظ

در آغـــــوشِ محبت جان ســـــــــــپارم ... جــــــــــواز دارم ز هـر رو مـیبرم حظ

کــــسی چــون آب اگر رنــــگی نگیرد ... شــــــــوم مــــحوش و از او مـیبرم حظ

بـــدنیا قـــــامتِ بـــــــــــسیار دیـــــــدم ... مــــــــگر از ســروِ دِلــــجو مـیبرم حظ

ســــــرا پا پــــیکرِ معشـــوق بـــرَد دل ... مـــــن از آن چـــــــشمِ جادو مـیبرم حظ

نـــــــموده گــــیسویش هـردم به رنگی ... دَمی از زلـــــــــفِ هــــــندو مـیبرم حظ

اســـیرِ بـــندِ او گــــــشت این طـراوت ... که از آن زورِ بـــــــــــــازو مـیبرم حظ  

......................................

چسان از یارِ خوشرو میبرم حظ ... چو هست بی رنگ و بی بو میــــبرم حظ .

سروده داکتر محمد طیب طراوت 13 حــمل سال 1366  

چســـــان از یارِ خــــوشــرو مـیبرم حظ ... چو هست بی رنگ و بی بو مـیبرم حظ

هــــر آن نظمی که مــنشاء داشته از دل ... هـــمه چـــون شـعرِ خـــاجو مـیبرم حظ

عــــراقی سعدی و عطــار و حــــافـــظ ... هـــم از آن سَــــــبکِ کــارو مـیبرم حظ

طـــفیلِ گـــفته هــــــــایِ پــــــیرِ انصار ... از آن دلــــــدار مـــــــــهرو مـیبرم حظ

کــــرامات از مــــزارِ جـــــــامی دیــدم ... ز حق زان هـــــمه نــــــیرو مـیبرم حظ

خــــرقانی و بــــسطامی و طــــــــــاهر ... به دارِ دوســـــت ز گـــــلرو مـیبرم حظ

ثـــنایی و خــــــــــیام و عـــــــشقری را ... مـــــثالِ شـــــــــعرِعَـــــــمو مـیبرم حظ

همه اشــــــعــــارِ شــــاعرانِ دنــــــــــیا ... چه خوش زیباست ز هر سو مـیبرم حظ  

طــــراوت از جــــلال الدینِ بـــــــــلخی ... و هم از شمسِ ســــــرخ رو مـیبرم حظ

......

من از نامِ سیاه مو مــــیبرم حظ ... وصالِ یارِ مُــــــشک مو مـــــیرم حظ .

سروده داکتر محمد طیب طراوت 13 حــمل سال 1366

مـــن از نامِ ســــــــیاه مـو مــــیبرم حظ ... وصـــالِ یارِ مُــــــــشک مو مـیبرم حظ

خـــرامــان می رود هــــر کــــبکِ درّه ... ولی از تـــــــــــکِ آهـــــــو مـیبرم حظ

کــــمان های قــــــشنگ بســــیار باشــد ... بلی زان خـَــــــــــم ابـــــرو مـیبرم حظ  

عجــب خوشــــکِل بود آن نقش محراب ... که از آن جــَـــــلبِ جـــــادو مـیبرم حظ

کـــشیده خنجـــری در قـــتلِ جـــــــانــم ... من از آن یـــــارِ جـــــنگجو مـیبرم حظ

رُخِ زرد  و ســــفید  و ســــــرخ  و آبی ... هــــمه نــــــــیک از پریرو مـیبرم حظ

تـــمامِ نور هـــــا خیـــــزند ز ســـــبزی ... از آن ســـــبزه ئی خوشـخو مـیبرم حظ

ســـرائیدن مرا صـــــوتِ تو بخـــــــشید ... نـــــدا از پـــــــیرِ یــــاهـــو مـیبرم حظ

حمــــایل ها فــــــــراوان است طــراوت ... چو بُـود در گـــــــــردنِ او مـیبرم حظ

..............

شـــهـکارِ خلقتِ پـــروردگار ... هست جمالِ زن به عــالَم آشکار

8مارچ 2017 مطابق به 18 اسفند 1395 و 9 جمادی الثانی 1438 سروده داکتر محمد طیب طراوت

شـــــــــهــکارِ خـَــلــقَــتِ پـــــروردگار ... هست جـــــــمالِ زن به عــــــــالَم آشکار

 

آبـــــرو و عـــزتِ فـــــــــردوس شــــد ... بـــــانوانِ رضــــــــــوان گشت بی شمار

 

بـــــــــــهزیستی و رفاه با زن بــــــدان ... ســــــــوره ای رَحــــــــــمن دارد اعتبار

 

آفــــرید زن را خـــــــــــدای مـــهربان ... دان ابوالبــــــــــشر از آن یافــــته قـــرار

 

آه و فـــریاد ، نــــــاله و افــغان داشت ... در عـــــرفات ســـــخت مــــــینالیده  زار

 

آخــــرِ کار با حــــــــوا هـــمراز شـــد ... از طــــــفیلِ بــــانویش یافت اقـــــــــتدار

 

مــــعرفت را آنکه او حـــــــاصل نمود ... زن اســـراریــست که آید در کـــــــــنار

 

چـشمه ای زم زم پـدید از دستِ اوست ... تـــــشنه ای آبــــش به هـــردم صد هزار

 

آن که از صدق آبِ زمـــزم نوش کرد ... در صــــــــــــراطِ مســــتقیم است استوار

 

از طـــفیلِ مــقدمش هــفت نور ریخت ... زان بــدست آمــــد هزاران شـــــــهسوار

 

توصـــــیف زن در جــــهان بسیار شد ... گــــر کــــنیم تعــــریف در لیل و نـــهار

 

هر زبان از وصـف زن عـــــاجز بُوَد

 

این ســــخن هســـت از طراوت یادگار

رسانید مهربان حقِ بی پروا ... تمامِ دوستان در غارِ حَـــرّا : رأسِ کوهِ نور خلوت گاه عشق .

08 / 03 / 2017 مطابق به هژدهم اسفند ماه یا حوت 1395 و نهم جمادی الثانی 1438 سروده داکتر محمد طیب طراوت به مناسبت حج عمره دوستان و پسرم که به همین روز به غار حرا تشریف برده بودند . به همه دوستانیکه آنجا رفته اند مکانیکه هر ذره سنگ آن پر از تجلّیات حق است تبریک عرض میدارم:

رســــانید مهربان حــقّ ِ بی پـــروا ... تمـامِ دوســـتان در غـارِ حـَــرّا

مکانِ بس مـــــعزز باشـــــد آنـــجا ... تجــلّی ها شـود از سنـگ خارا

هرآنکه از سرِاخلاص گذاشت سر ... به بیند در سجــودش آن دل آرا

نــمودید حجِ عــــمره ای عــزیزان ... دعــایِ کــرده باشید این گدا را

نصیب مــؤمنین شــــد آبِ زمــــزم ... گــــلو ها سر کـشید آبِ شفا را

بجـــا آورده اید هــر سعیِ مشکور ... مــــیانِ مروه و کــوهِ صــفا را  

همان روزی که آئــــید سوی خانه  ... به بوســـــم مـــقدمِ شادِ شما را  

طـــراوت آرزو دارد به دیـــــــدار ... جمالِ نازنــینِ آن خـــــــــدا را

08 / 03 / 2017 مطابق به هژدهم اسفند ماه یا حوت 1395 و نهم جمادی الثانی 1438 سروده داکتر محمد طیب طراوت به مناسبت حج عمره دوستان و پسرم که همین روز به غار حرا تشریف برده بودند .

رأسِ کوه نور خـــــــــــــــلوت گاه عشق ... گـفـــتگو با دوست داشت آن شـاهِ عشق

در لــــــباسِ جــــبرئیل آمــــــــــــد نگار ... کـــــــرد نـــمایان در جـهانش ماه عشق

کــــس به جـــــز آن محـــبوبِ درگاه آن ... نــــیست تا پــــــــــیموده باشد راه عشق

عـــشق گـــر حــاکم شــود اندر شــــهود ... جــــمعِ اعـــــضا مـــــــیشود آگاه عشق

تا تـــوانی ای نـَـــفـَــــس کـن یادِ دوست ... مـــــــیشود روزی به بــــــینی ناه عشق

آن زمان است که شـــــناسی خــویش را ... مــــفــتونِ دیــــدارکــــــــــند نگاه عشق     

بر طراوت این پـــــیام از عــشق رسـید ... که نـــــــدانستی مــــــــقام و جــاه عشق   

ناه = یکی از نام های رسول الله مبارک میباشد معنی  منع کننده از گناهان را میدهد .

کوه نور = همانا در آنجا غار حــَــرا میباشد که در سر کوه نور قرار دارد و رسول الله مبارک در آنجا با خدای خویش راز و نیاز داشتند .  

چه قدر رنج و عـــذاب بر سرِ افــغان آمد ... غرب پرســـتان آمد غرب پرسـتان آمد

سه شنبه 11 اپریل 2017 مطابق به 22 حمل 1396 سروده داکتر محمد طیب طراوت: 

چه قدر رنج و عـــذاب بر سرِ افــغان آمد ... غرب پرســـتان آمد غرب پرسـتان آمد 

شرق پرستان به کنار رفت و زمستان آمد ... چـشم به گـریان آمد چشم به گریان آمد   

انفجار و انتحار به شهر و آســــــــتان آمد ... بس فـــــــراوان آمد بس فــــراو ان آمد

اندرین مُلک به بــین که دَج به دوران آمد ... از پاکـــــــستان آمد از پاکـــــستان آمد

در لباسِ مسلمین دشــــــــمن به میدان آمد ... خــون به دامـان آمد خون به دامان آمد

ای خدا وحشت و غم به هر مـــسلمان آمد ... بـــــد بـه دوران آمد بـــد به دوران آمد

خریــدِ چـوکی به پول بینید که آســـان آمد ... فِــکر، حـــیران آمد فِـکر، حــیران آمد

دانش و عقل کــــنون بی سر و سامان آمد ... از کوهـــــستان آمد از کوهســـتان آمد

تاریکی در همه جا چون شبِ هجران آمد ... خلق به فـــــغان آمد خــلق به فغان آمد

روشنی میرســد ار خورشــــــیدِ تابان آمد ... کی به پــــــایان آمد کی به پــــایان آمد

خوابِ دیدم به سـرم که برف و باران آمد ... شــــاه خوبــــان آمد شــاه خوبـــان آمد   

دیده ام از رهی دور آن گلِ خـــــندان آمد ... دل به زنـــــدان آمد دل به زنـــدان آمد

چه طــراوت سحری بود که یار جان آمد ... به گلســـــــــتان آمد به گلســـــــتان آمد  

به مناسبت سال روز تولد قبله گاهم ( تاریخ تولدی 28 حوت  1299یا بگوئیم اول سال 1300 شمسی ) که به ختم سال 1395 نود و پنج ساله گشته اند . سروده داکتر محمد طیب طراوت دوشنبه 30 حوت 1395 مصادف به 20 مارچ 2017 و 21 جمادی الثانی 1438 قمری .  

عُــــمرت دراز  و  سایه ئی لُطفت مـــدامُ باد ... خـــورشیدِ تابــــناکِ جـــهانت به بامُ باد

سال روز تو مبارک و ای رهـــــــنمای مـــن ... درد و غـــمِ زمـــانه به تو اخـــــتتامُ باد

بــــگذشت نود و پـــنج ز عُـــمرِ عـــــزیزِ تو ... بـــر ما دعای خــــیرِ تو هر آن دوامُ باد

شــــاهد منم که طــاعتِ تو با خــــدای عــشق ... بــیش بوده است و حالتِ تان نا تمامُ باد

زحــــماتِ را که  بر منی حــــیران کشیده ئی ... دایم به تو حــــبیب خــــدا هم کـــلامُ باد  

دارم آرزو که کـــریــــــمم کــــــرم کــــــــنی ... در هـر نـَــفـَس گذشت زمان با زمامُ باد

پـــــــــــــرور دگارِ عـــــــــالَم و آدم برای ما ... خواهم که راضی ازهمگی باب ومام باد

بر قــــبله گاهِ مِــــــهرِ طـراوت گــــویم درود ... از حق سلام و از سوی ما نیز سلام باد 

الا ای گل صــــراطت مستقیم است ... نصــــیب جانت فـــردوسِ نعیم است :

سه شنبه اول حمل سال 1396 مصادف به 21 مارچ 2017 و بیست دوم جمادی الثانی 1438 سروده داکتر محمد طیب طراوت:  

الا ای گل صــــراطـــــت مــــستقیم است... نصـــیب جــانت فــــردوسِ نعــیم است

به دنـــــــیا انتــــخاب کــــردی رَهِ راست... نــــیروی تن بـــــرایت از قــــدیم است

چــــو با جسمت نــــمودی جامه ئی سبـز... هـــمیشه شـوخِ حُسن بر تو زعـیم است

دیـــدم که کـرده ئی صـــد مشق و تمرین... گـــذر از روی پل ســهل و ســـلیم است  

دو دستِ عـــشق به دو طَرْفِ تو دیـــــدم... که در ره رفــــــتنِ پــایت ســــهیم است

توازن هـــــــــا اگــــر آنی ز دست رفت... فــتیم از ره به زیـــــر دارالجـــهیم است

توانِ رفــــــــــتن از پـــایم گــــــــرفــتی... ضــــعیفم حــُــکمِ تو هـم با حـــکیم است

به بـــندم دیده گان تـــــیر گــــردم از پل... چـو از خــود بگذرم عشــــقم نــدیم است 

طـــــراوت هوش دار ره گـــشتنِ خـــود... کــجی دور کن که بس کارِ عــظیم است 

صدف هست آرزو های دلِ مـــا ... او آمـــد رفع گــــشته مشکلِ ما

26 مارچ 2017  مصادف 6 حمل 1396 سروده داکتر محمد طیب طراوت به مناسبت جشن تولدی یک سالگی  صدف دختر محترم سعدالدین جان جهانگیری .

صدف هست آرزو های دلِ مــــــا ... او آمــــــد رفع گــــــشته مـشکلِ ما

برای جمــــله گـی او گـــشته تحفه ... چو دیــــدیم روی زیـــــبایِ  گلِ ما

شـــــنیدند دوستان جـــــشنِ تــــولد ... به دیــــــــدار آمــــــدند از کابلِ ما

عطای حق فــــروان شــــــد بـرایم ... شـــــده لطفِ خـــــــداوند شاملِ ما

شـیرین است تحفه ئی نو بهرِ خانه ... قــــدم با باغ گـــذاشت این سنبلِ ما

در این دنـــــیای عشق و با محبت ... صدف ازبحرِ دوست شد حاصلِ ما

منم سعدالدین از این شهرِ هـــرات ... جهانگــــــــیر شد ه عـــقلِ کاملِ ما  

صدف است دخــترِ نازدانه ئی من ... شــــده تاجِ ســــر  و هـــم کاکلِ ما

شعـــیب هست دایی ئی مهربانــش ... صدف هست دُرِّ خوبِ قــــــابلِ ما

طراوت میجـــهد از رنگ و بویش ... به یادِ حـــق شــده او عـــــــاملِ ما

بوده ام یک یاد گارِ مانده گار ... در زمانِ صورتم بود آشکار .

سه شنبه 11 /04/2017 مطابق به 22 حمل 1396 سروده داکتر محمد طیب طراوت :

بوده ام یـک یــــــادگارِ مانــــــده گار ... در زمـانِ صـــــورتم بـــــود آشـکار

در زمـــین و در زمـــان و در ســـما ... هـــست صـدای این طــراوت یادگار

مـــــــانده گـار ای آیـتِ پـــــروردگار ... قـــامتِ توهـست قــــــــصرِ زرنگار

از تولـــد تــا دَمِ رفــــت در جـــــهان ... بـــــــهرِ دیـدارِ تو بـودم انــــــــتظار

ای بــــیا بشــنو چـــه آمـد برســــــرم ... رنج هـــجران دیده ام بـس بی شمار

روضه ئی رضوان نخواهم بی رُخت ... خـــواهــــمت باشی برایم در کـــنار

مـــــیروم تـا آورم دستت به دســــــت ... عـــرض حالِ خـود کـنم با شهسوار

گـــر شبی از مــهر کنی یک جلوه ئی ... قـــامتِ خـــــمیده گـــــــردد استوار

کمیاب و کامــــــــیابِ دهـــــر شــــوم ... می شـــوم از وصلِ دوستَم رستگار

با اُمـــــیدم که هــــمه ام تو شـــــــوی ... تا از این خــــانه روم دارالــــــقرار  

خوی وبویت درتن و این جـــان و دل ... هست برای این طــــراوت افـــتخار