پسرلی دی شه هوادی . ماته مینه دیر بلا دی . خبر ونیسه روا دی . خبر ونیسه روا دی .

د جوزا ۲۴  . کال ۱۳۹۳ اووهم شعر د داکتر محمد طیب طراوت : 

پسرلی دی ښه هوا دی ، مـــاته مـــینه ډیر بلا دی ، خــــــــــبر ونـــیــسه روا دی . خــــــــبر ونیـــــسه روا دی 

ولی نه راځی جـــــــانـــانه ، کیـــــنه په دی دامانه ، و ګوره مـا چـــه عـــطــا دی . وګوره مـــا چـــــه عطا دی

ته خــــبره نه کوی هـــــیڅ ، ته اتره نکوی هــــیڅ ، راشـه غیږ می چـه وفـــا دی . راشه غیږ می چـــه وفا دی

شپه مه راځه خطر دی ، په ورځ راشه چه لمړ دی ، چه به زړه کی دی رضا دی . که به زړه کی دی رضا دی 

پټی که خپله مــــینه ، راشه اوس په دی چــــــــینه ، تا غونډی ډیره ښــــــکلا دی . تا غـــونډی ډیره ښــکلا دی

په غاړه کیږده لاســـونه ، په شوندو کی دی غا ښــونه ، پـــه زړه می کی دوا دی . پــــــــه زړه می کی دوا دی

دا اور ما ته حاجت دی ، طراوت زره عـــــــــادت دی ، سوزه ولی می شفـــا دی . سوزه ولی می شــــــفـا دی

له تا نه نه هیریژم .. کوچی ته چه تیریگم ... دخپل زان می ویریگم ... چه ولی زه هیریگم .

شپـــږم شعر د جوزا میاښت ۱۸ ، کال ۱۳۹۳ د ډ اکټر محمد طیب طراوت: 

له تانه نه هـــیریـــــــږم ... کوڅی ته چه تـــیریږم... د خپل ځــان می ویریږم ... چـــه ولی زه ویدیږم

ماته ډیره ښایـــــسته یی...په زره می ته ناسته یی... میـــــــنه دی راوسته یی ... تا خـــوا کی روانیـږم

بی له تا څوک نه غواړم...تا په خاطــــر زه  ژارم...له سر تر پای زه جــــارم... ترمحشره چه پاسیږم

وده زما مــــــــیـــنه دی...ډڼده زمـــــــــا ساتنه دی...څـــشـــــتن پـــیږندنه دی... پاتــــــیږم چه دریږم

څــومره بی بــروایی ته...اخـــــلم ټول بــــلایی ته... لیری که جـــــــــفایی ته ... ډیره زه شـــــر میږم  

تر مــنځ طراوت نشتــه... دی سره هــــــمت نښته... راشه چه برکــــــت نشته... ســتا په زلف تاویږم

خـوږی خبری می وکړه...خواږه لــوبی می وکړه... خوندی خواړی می وکړه... د تا پـه در پاتـــــیږم

شه شایست صورت لری ، دادی چه دولت لری ... دنری غیرت لری، ته یی چه همت لری .

 پنځـــــم شعر د داکتر محمد طیب طراوت: کال ۱۳۹۳ د جوزا په میاښت کی :  

ښه ښایست صورت لری ،  دادی چه دولت لری ... د نری غیرت لری ، ته یی چــــه هـــمت لری

شـــین لمن یی خــپور که ، مینی په ما نــــور که... خواری له مانه دور که ، شایی چه عـزت لری

الله مــــــحمد وایـــــو، حــــــامد او احـــــــد وایو...صمد تر لــــــحد وایو، ته یی طـــــــراوت لری

مونږ ټول افغانان سره ، ټرلو ملا آســــــان سره...ټینګ یو د ایمان سره ، ټل ما ته دعــــــوت لری

شپږ خواکی می بنده دی ، نښی زما په تــنده دی... د لــمونځ دا څرګنده دی ، نور څــه هدایت لری

توری پر مــــلا کوم ، ځـــــان می ښــــکلا کوم...چــــا باندی پـــــخلا کوم ، پر ما حـــــمایت لری

د اختر په شپه راځم ، شه راځم اخــــــــته راځم... وایه چه څــــنګه راځـ­­ــم ، ډیره عــــــنایت لری 

ونیسه دلبره لاس ، چه زاره زاره شوم ... گوره ماتهه سَند مه که تا ته هنداره شوم .

 څـــــلورم شعر د داکتر محمد طیب طراوت : کال ۱۳۹۳ د جوزا په میاښت کی : 

ونیـــــــسه دلبـــره لاس ، چــــه زاړه زاړه شـوم... ګوره ما ته څــــــنډ مکه ،تا ته هــــــــنداره شوم

راشه زما په کلی کی، مخ می ډیر ژیر سوی دی... ځـــــان ټوتی ټوتی کـوم ، تر پـــښی خپاره شوم

مـــــــینه تاسره لرم ، هـــــــــلی ځــلی ډیر کـوم...سوکالی زه نه غــــواړم ، غـــوره غــــواړه شوم

د سترګو اوښ تو یــیږی ، لـــنډه که خـــپل مزل...مخ پوره بـــشپړ کـوه ، ورځـــــو شـــــماره شوم

تږی وږی ګرځــــــمه ، تــــــــا په بــــیابانو کی ...ما ســـــتونځی مــــــنلی دی ، د نری آواره شوم 

ګرځـــــــه قبادخیل سره ، میـــنه یی مــنـــنه کـوم...تک راتک سره وکړه ، غواړم ســــــــپاره شوم  

لـــیری دی زما د زړه ، بی لـــــــــــه تا یادوونه... راشه طراوت وژنه ، لاس ته خـپل چـــاړه شوم

ځنځیر په غاره می اچولی دی ... زولانه د پشه می تره لی دی .

دریم شعر د داکتر محمد طیب طراوت : دجوزا میاښت اتم ۱۳۹۳ :

ځنـــځیر په غاړه می اچولی دی ...زولانه د پـــښــه می تره لی دی

د اســـــــتا په ارګ په بنـــد یمـه ... ډرونده ژوند ښــــــــــــکلی دی

ویــــــنا د پاره زیار باســــــــــم ... روغـــــتیا نه  پاتـــــــیــدلی دی

ښه مــــــیــــنه لره مــــــا ســره ...زمــــــــا جــــفا تــــــــــلــلی دی

وفـــــا مـــاته ملـــګرتوپ کوی ... خـــــــپل به ټـــوګــه بلــــلی دی 

غـــــلــــیم له مانه پردی شووله... نه راځی اوس شــــرمـــیدلی دی

قباد خــیل ماڼی جور کړی دی ... ســـــــتا په هـــــیـــــله ژړلی دی  

طراوت زړه تاته تــــــنـګه سؤ... د هــغوی وخت چه تا لیــدلی دی

شه سوله چه ما سره ، ماته خبر لری ... ماته شکاره شوه ، چه چا سره اتر لری .

دووهم شعر : ۱۳۹۳  جوزا په میاښت کی : د داکتر طیب طراوت :

ښــــه سوه له چه مــا سره ، ماټه په خبر لری ...مــــاته ښــــکاره شوه ، چه چـــا سـره اترلری

ټور پیـکی لـــیدلی ؤم ورځ می باندی ټورسو ...اور په زړه می راغی  ته څومـره لرو بر لری

‌پوهــیږم چه پاچایی ځــان می سوزه ولی دی ...زر ســــیمو بڼو نو د کابـــل او په کــــــنر لری

دومره ډیر مـــــــین چه په نری تاته ولاړدی ... خدای پوهیـږی چه څومره مینانوپه محشر لری

شین لــمن دی دک دی د سرو زرو هر چاته ... پټه خـــــــزانی دی هر ځای چـه خپـل غر لری

اوس د قبادخیل سره خپل مینه دی ټینګه کړه ... مــــــخ می دی روښانه کړه  سل زره لمړ لری

ماته ګوره یو ځلی ، ناری او زاری کـــــــوم...  ولی طراوت ســــــره زړه دی مـــــــرور لری

بجز دردِ تو درمان نیست ما را ... کمک از شاهِ مردان نیست ما را .

:  1391

بجــز درد  تو  درمــان نیـــست مارا       کمـک  از  شاه  مـردان نیسـت ما را

سفـــینه سوی تو  بی  ناخــدا رفـــت      تــمـــنائی تو  پایــــــان نیســت ما را

گـرفتم درس عـشق از چشم شــیرین      نوید  از  دید  تـــــرکان نیـسـت ما را

حــضور معلومــت گـــردیده عــــا لم       ضـرور  وصـل عـریان نیــسـت ما را

شدم  محـــو جــــــمــال  مــهــــرویی      به بود  خویــشـم ایمـان نیســت ما را

به جان  و تن  ندارم  هـــیچ امـــیدی      به جـز از فضل و احسان نیست ما را

جــوانی رفـــته از دست پیـر گشـــتم       باین  تن نور تـــــابان نیــســـت ما را

گلی  خــوشـبوی خود از دســت دادم       دیـگر آن بـوی  ریحان نیـســت ما را

ز مــهتاب رویــت  آتش گــــرفــــــتم       توان  و  تاب  بـــریـان نیـســت ما را

به وصل خویش رسان ازاین غم هجر     رُخــت بـــنما که جولان نـیسـت ما را

چــنان گــــــشــتم گرفـــتار  دو زلفت       خـــلاصی ها ز  زندان نیســـت ما را

شفــــیع المُــذنـبِـــــــــیـن نزد تو آئیم       دیـــگر یک  مرد میدان نیسـت ما را

غــمت شادی فـــزاست بر این طراوت

غم  عـــشق تو ارزان نیســـــت ما را

کار نیروئیست به انتظام ما ... کرده گا را کن درست نظام ما .

جدي 1391 هجري شمسي . (شروع مصرع ها از حرف ، ك، الي حرف ،ي ، ).

كار نيــــروئيست به انتظــام مــــا     كرده گارا كن درســـــــت نظــــام ما

كرده هايت اي  طراوت راست كن     كي كـــــني اين نفس دون را رام ما

گل ز گـــلزار محبــــت چــــيده ام      گفتگو اندر دلـــــست الــــــــهـام ما

لعل لب هــايت  لاله كرد خـــــجل      لـــذتي داغست به صبح و شـــام ما

مكـتب عشق چــشم ليلاي منست      مــــهر مجنون است چون ارقــام ما

نافذ است آنچه ز لعلت شد بيرون     نام توسـت نقش دل و كــــــــــلام ما

وقت آنــــــست تا بگيري جان من     واله ئی ديدار تُــــــــــــست بادام ما

هـــمرهي جانانه رفت گـر جان ما     هــــمدم ما نيست فــــــكر خـــــام ما

يك زمان چشمك زدي با چــشم من    يار شد ديده ئی خون  آشــــــــام ما

يافته است از تو (طراوت) تازه گي

يوم به يوم رونق گرفت اســهام ما

زود پریدی ای صنم از دام ما ... زور بازو رفت از اندام ما .

جدي 1391 هجري شمسي. (شروع مصرع ها از حرف ز تا حرف ق ) .

زود پريدي اي صنم از دام ما        

زود پــــريدي اي صنم از دام مـــا    زور بازو رفـــــــــت از اندام مــــــا

زنده گي عـــــمر گل است پيغام ما    زود رفت اين دوره و هنگام مـــــــا

ژاله از هجـــــران تو از ديـــده ام     ژف نمـــوده دامن ايـــــــــام مـــــــا

سال و ماه و هفته و روز و شــبم     سخت  از دست شد ز فكر خام مـــا

شعــله ئي عشق تو بر جان و دلـم     شستشو داد تفــهيم و افهــام مـــــا

صبر ايوبـــــت ندارم اي صـــــــنم      صلح آور ، و به بر اصـــنام مـــــا

ضــمن ديدارت مروت كن به مـــن     ضامن ما دار ، همـــــــين اسلام ما

طـــيب آن محــــبوب تو آرد شفيـع     طاهر و هم ظـــاهر است امــــام ما

ظلمــــت نفس مي كند تاريك دلــــم     ظلم ظـــالم قطع كن از تــــــــــام ما

عشقِ رخسارت (طـراوت) را ربود    عقل عالم گـــير ز خاص و عــام ما

غــــمزه ئی چشمت نمايان كن گـُـلم     غم به بر از باب و هم از مــــام ما

فـــكر ديدار تو داريم اي نــــــــعـيـم     فاخرم كه كردي اســــــــتخــدام مـا

قدرت كامل توئي اي لايـــــــــمــوت     قوم گرائيست نـــــــيروي اقوام ما

قبله گاه اين( طـراوت) گـــــشته ئی

قابل و مقــبول تو گــــــشت وام مـا

ژف = تَر ونمدار

ای که هستی اول و انجامِ ما ... آب حیات ریخته ئی در جام ما .

جدي 1391 هجري شمسي .( شروع مصرع ها از حرف الف تا حرف ، ر و شروع مصراع دوم  همچنان,

با چند فرد اضافي . )  سه غزل از الف تا به يا .

اي كه هستي اوّل و انجــــــام مــا    آب حيات ريـــــخته اي در جــام ما

با تو رفت عــــــمر گرانمايه ز تن    برف شــــــــــــادي آمده بر بام مـا

پخته ميـخواهم كه در ديگت شوم     پنـــــهان باشد به كويــــــت گام ما

تخم مــــحنت بر دل من كــــاشتي     تا اســــــير گـــــــشـتي اندر دام ما

ثابت آمد صــــــورت نــــيكوي تو     ثبت گـــــشت بر اين دل و اندام ما

جامع آوردي به دو دارين خويش     جـــــادوي چشـــمش ربوده نام ما

چــهره اي خنـدان چشـم و  ناز او    چاك كــــرده قـــــــلب پــــر آلام ما

حرمت و قدرش تو داني اي عزيز    حــــكمت گفـــــتار اوســت آرام ما

خــــرمي آمد به هر دشت و دمــن     خوش چــكيده شهــد او در كام ما

درد دوري اش كجا طافت كنــــــم     دوري هاست از بخـــت نافرجام ما

ذكر نام توست در جـــان زنده گي    ذوق وصــــل تو شـــــــود اكرام ما

راحتي آورد (طراوت) بر جهـــان

رونـق بازار توست اقـــــــدام مــا

دل میرود ز دستم صاحب دلان خدا را ... نتوان بدستم آورد ، این دُرِّ پُر بها را

پنجشنبه 19مارچ 2015 مطابق به 28/12/1393.  مخلوط  با غزل لسان الغیب حافظ شیرازی علیه رحمه

علیه رحمه : نیم سرود  از داکتر محمد طیب طراوت :

دل مـــیرود زدستــــم صـــــاحب دلان خدا را ... نــتوان بدستم آورد , این دُرّ ِ پُر بـــــــها را 

کشـــتی نشــسته گانیم ای باد شــــرطه بر خیز... ســرعت بـده  تو آنرا, دور کن ز ما بـلا را 

ده روزه مهر گردون, افسانه است و افـــسون ... جـــویا شــوم و اکـنون, احــــوالات شما را 

درحلقه ای گل و مل دوش خوش میخواندُ بلبل ... از خــاطر روی گل ,دهم آب خــــارَ ها را 

 ایصاحبِ کــــرامت , شکـــرانه ای ســلامـت... از آن می یی محبت  , پر کـــــن قدحِ ما را

آسایش دو گیـــــتی , تفــــسیر این دو حرفست... توفـــیق دهی به نیکی , درگذری خـــطا را

درکــــــــوی نیک نامی , ما را گذر نـــــدادنـد... خود میرویم در آن ره, بر دل دهی صفا را 

آن تلخوش که صوفی , ام الخـــــبایثــش خواند... یک جرعه ای  نوشیدم , دریافته ام شفـا را 

هنگام تنگ دستی , در عــــیشُ کوش و مستی ... خود بَـنــَگر که کیــستی , فکر کن انتها را 

سرکش مشو که چون شمع, از غیرتت بـسوزد... گریه کـــــند به دامن , درس میدهد  وفا را 

آینه ای ســـکـــــندر , جامِ می است و بـــــنگر... دوری مــکن ازین در, تا دانی ابتــــــدا را  

خوبان پارسی کو , بخــــشنده گانِ عمـــــر اند... بر طیـّبِ طراوت , کـردند لطف و عطا را 

حافظ به خود نپوشید , این خرقه ای می آلـــود... در خاطـــــــرش نیاورد, بر پاکی  ادعـا را

بر, یَدِ چپِ حافـــظ , طــــیّب طراوت آمـــــــد... امید به  او به بخشد, از رحمت یک دعا را

مشــــتاق روی حافظ , وقــتی شـوی طـراوت... از نزدِ می فــروشان, آری بدست عـصا را

بیا ویران نما بت خانه ئی ما ... بیرون کن باطل از کاشانه ئی ما

میزان   1392        مرو هر گز از این ویرانه ئی ما  

بیا ویران نــــــــــــما بُـت خـــــانه ئی ما     بیرون کن باطــــــــل از کاشــــانه ئی ما

محبت هــای عالَم از رخـــــــــــت شـــــد     بیا شمع و بــــــــــــــــــــیا پروانه ئی ما

دلم  بس جای تنگ اندر قفــس گشـــــت     مُهیـّا کـــــــــــــــــــردی آب و دانه ئی ما

میـــــانش جای ذکرت غیـــــــــربگــرفت     به شــــد از دست می و  میـــخانه ئی ما  

خـــــموشی آمـــــــده اندر شــــــــــهودم     بـــیا ای جـــان و هم جـــــا نــــانه ئی ما

طفـــــیلِ مقـــدمت ســــرمایه داشـــــــتم     نداده کـــــس دیگــــــر عـــیــــدانه ئی ما

عــــزیـزِ عــــالم از رویی تـــــــو بــودم      تو رفـــــــتی کـــس نخواند افسانه ئی ما

طــــــراوت غیــــــر تو دوســـــــتِ ندارد    

مـــرو هــــرگز از ایــن ویــــــرانه ئی ما

نشسته بودم :

نشسته بودم اتکا به دیوار و یا دیگر شی نداشتم چشمانم پت شد  دیدم یکی از دوستان حضرت باری با اضافه از 90 همراهان خود به مدینه ای شریف میخواهد داخل شود :

به در وازه ای مدیه ای شریف تحریر بود :  1392 حمل

از قدومت جمله عالم گـــــــشته نور   در بغل گــــــیر جمـله ئی اهل ِ قبور

آمدی از شـــــــهر گلـــهایت حـسیب   بر در  و  در بارِ  دلـــــهایت حبیــب

می رسد اندر مــــــشامــــم بوی تـو    انــــتظار داریم به بـــــینـیم روی تو

از سوی دوست خـدا این را در همان حال شنیدم :

تــــحفه ام  از سوی آن رَبّ ِ رحیم    این  بُوَد  اصـــــل و اساسم از قــدیم

از آسمان  مدینه شریف آواز های الله اکبر بلند شد مثل اینکه تمام مخلوق به  یک صدا  همه الله و اکبر بگویند و

وخدای خویش را به بزرگی یاد  نمایند . (یسبح للهِ مافی السموات ِ وَ ما فی الارض ).

آسمان مدینه شریف ستاره باران شد مثل اینکه شب آتش بازی باشد. دوست خدا قبل از اینکه به در واز ه ئی روضه  ئی  خیرالبشر داخل شود با اضافه از 90  نفر خویش دورکعت نماز شکرانگی ,دو رکعت نماز به رضایت پروردگار عالم و

دورکعت نماز عاجزی با اشخاصیکه با ایشان بودند ادا کرده بعدا وارد در وازه ای مدینه شریف گردیدند .که در داخل صحن

روضه شریف چه خوب حالات شد.و چه اشخاصی بودند به تحریر نیامد. و همچنان ذکر نام دوست خدا و همراها ن شان صورت نگرفت.

ترجمه درود مغفرت و مناجات: دو عالم بی او دایم در ممات است ... بروحِ پاکِ شان هردم صلوة است.

       تـــرجمه ئی درود  مغفــرت :

   دو عا لم بی او دایم در  ممات است ...  بروح  پاک شا ن هردم صـلواة است

   همه اسماء طـــفیل اسم  شان است ...  که اجسام جملگی از جسم شان است

   طفیل  تربت  آن  رحــمت  خویـش ...  بیا فشا ن بر تراب  شا ه  و  درویش

   طفیل صورت معـــــــشوق ئی خود ...  صور  را  کن  همه  محجوبۀ   خود

 

   به  روح  پر فــــــتوحِ  ســـــیدِ  ما ...  مکن از عــفو خــویش  تو نومیدِ ما

   ز نفسِ  آ ن  ا نفا س  کردی  پید ا ...  به  حُــب  خود همه  را کن  تو شیدا

   قلو ب ا ز قلب  آ ن  بید ا ر گردان ...   زَ هــــــر د یوانگی  هو شیار گردان

   قبور  از قبر  آ ن پر نو ر گـــردان ...   تو ظلمت را ز ایشا ن  دور گـــردان

   ز خـُلقِ  شان اخلاق  ده   سراسـر ...  ریاض از روضـــه ئی شان کن معطـر

             ...........................

   تو خفیه   را ز ها  با وی  نمو د ی ...  دو عا لم   کا ئنا ت  را  طی نمــودی

   به  آ نی   اوج  معراجش  نمو د ی ...  تو  نام خویش  به سرتا جش نمودی

   بیا  از  ما حجاب  و پـــــرده  بردار ...  که  از  آن راز ها  گرد یم خــبر د ار

   تو هر آلوده گی  از  ما  بـدر کـــن  ...  غــــــلام  عشق  آن خیرِ  بـــشــر کن

   بیا  ا ین دل  ز غیر  خود  جد ا کـن ...   مرا   فـــارغ  ز بنــــــد  او لیا  کـــن

   بصارت  ده   با ین  دو  دیدۀ   کو ر ...  دل   نا جــــور هر جا یی  بکن  جور

   الا ای   پـــــرده  پـــوش  بینیـــــازم ...  ز هر  آ لو د ه  گی   آ ور  به  را زم

   الا ای قاضـــی هر  جمله  حــــاجات ...  وصـــا لت  د ه  مرا  بر از  منا جات

   الا ای آرزویِ هـــــــــــــــــردمِ مــــا ...  به  عشق خویش  میا ور هیچ کمِ ما

   الا ای مُـــــدّعــــای هــــردو عــــالم ...   طـــفیل عــــــــــشق تست حوا و آدم

   الا ای خــواسته ئی  احمدِ جان هـــا ...   بروی او  بده  بر مـــــــا  امـــان ها

   الا ای حــــــــا فظ  اول و آخـــــــــر ...   از این د نــــیا همه را  مبتـــــــــلا بر

   الا ای  مو نس  هر  جان  شـــیرین ...  به بــوی خـــود  بده آن تخت وتمکین

   الا ای  آ رزو یی  ســــرور مــــــــا ...   مبــــر سایه ئی لطــــــفت از  سر ما

   الا ای آ شنا ی  جســــم و جـــــا نم ...  تو بر د ا ر ما  و من  را  ا ز میـــا نم

   الا ای  ما لک  هردم  و هـــــــر آن ...   رخت  بنما  که د ل ا ین د ا رد ا رمان

   الا ای  ما لـــک  روز  شمــــــــارم ...   رضـــا ی  تو  بو د  هـــر د م بکا رم

   الا ای ا ز تو خوا هیم  ا ستطــاعت ...  عطا لت  گــــم  شو د  با شیم  بطا عت

   الا ای مجمع  عشق  و کمـــــــالات ...  ز  روی  مـا  به  بر  ا ین  ا ستـــواآت    (چُملكيـها )

   الا ای  د لستــــا ن  و  د لبــــــر ما ...  مشـو یک  لحظه ا ی   د ور  ا ز برما

   الا ای هر چـه  را  تو  می پســندی ...   نمی  با شد  کسی  را هیچ  گــــزند ی

   الا ای تو سویق  هــــای  که  دادی ...   ند ارم  جز تو  د وست  ا عتمـــــا دی

   الا ای  حا فظ  هــر جسـم و جــانی ...  بتو میسپا رم  چون   تو هستی  با نی

   الا ای جان  و هـــم  جـــــا نانۀ من ...  تو  می   با شــی میــا ن  خا نۀ  مـــن

   الا ای تو  صـــــد ا ی قلب  نا لا ن ...  ز رحـــمت  نور و انوا رت  به  باران

   الا ای حق  که  پــیروزی  به باطل ...  مکن از  ذ کر  خویش ما را  تو غافل

   الا ای هــــادیی  راه  عنـــــــایـــت ...  بکن  در عشق  خویش  ما  را  فدایت

   الا ای تو طــبیب  مستمـــــنـــــدان ...  به  د ید ا ر ت  بـــیما را ن بخــــندان

   الا ای از  کرم  تو  رفتـــــه  گانرا ...   ز جـــود ت  دِه  بــهشت  جـاودان را

   الا ای حاکم  حا ل  و گـــذ شتـــــه ...   تو یی آ ینده  گانان  را ســـــر شـــتـه

   الا ای نظم  ا فلا ک  و هـــر آ نچه ...  بود  در آن که  خلق  کـــردی چنا نچه

   الا ای تو آن گــــو نه  به  بخشــــا ...   جمـــــا ل  خود  برای  جـــملــه بنمــا

   چو خا لق هستی مخلو قا ت داری ...  نه  تو چون  مثــــل  ما  او قا ت داری

   بود عا جز   زبا ن جمـــله  ذ را ت ...  ز وصف  یک صفت  از توصیف ذات

   ز توصیف  تو عا جز عقل  عا لــم ...  پر  پرواز  بده  امــــــــشـب  به بالـــم

   عظیم  و پاک  و هم  پـرورد گاری ...  نوشتم  نظم  خو یش  را  یا د گـــا ری

   از این خاک ضعیف مخـلوق داری ...  به هر  تن   سینه  و  صند و ق د اری

   د و عالم  جمله   اسرا ر  تو  با شد ... هــمه  ا فــزار  به  بازار  تو  بـــاشــد

   ز جمـــع  محتا جــا نــت  ا لا هـــــا ...  طرا وت  هســـت   نیا زمند تر  خدایا

   اگر هر چند  به  جان  کردم جـفا ها ...  تو کــــــــــــرده ئی بـــرای من وفاها

   به  تن  بد بختی  ها  د اشتم   روا دار ...  به  من  خوشـبختی ها کـردی  پد یدار

   به  د وستی ات  نبو د ه ام  سزا و ا ر ...  به  یک  جلوه  بجا ن کرد ی  خرید ار

   چوهوش خویش به گوش خود نها د م ... تو  با  این نفس  د ون  دادی  جهـادم

   شنید ه  ام   بگوش اصوا ت  اســر ا ر ... از آ ن  د ر  د ید ه   ام  آ مـــد  ا نوار

   چنان  مد یو ن  ا حسا ن  تو  هـــــستم ... که  با  تو  عهد  و  پیمــانم  به بســتم

   شکستم  پیما ن ها یم   هـــزار  بــــا ر ...  ند ا شته  ئی تو  یک  رنجی  روا دار

   ا گر ذ را ت عـــــالم هــــم  به  جــا یـم ...  به   پــا کی  یا د کنــــــند ت ای خدایم

   ترا د ر  سجــد ه  ها  پا کت بخـــو انند ...  برابر نــــــیست با دیدِ بی مـــــــــــانند

   به یک چشمــی که نیست ا و را ما نند ...  د وعا لم عقـل وعشقست بند در  بــند

   بدادی از بــــــــــرای بـــــنده ئی خــود ...  ز جـــان این تن نـمودی زنده ئی خود

   بجـــــا کی آید شــــــکر ا ین د و د ید ه ... بدار ما را ز غـیـــــر خـــود  رمـــــیده

   هرزمان از آن زمان تا ایـــــــــن زمـان ... جســــــتجو داریم ترا در هـــــر مکان

   زجا ن ا ین تن نمو د ی ز ند ۀ  خــــود ...  بد ا ن ما را به جمع بنــــدۀ  خــــــود

   هزا ران ســـــر به فـــرما نت بمـــا نیم ...  ترا شُـکرا نگی  ما کــــــــی تو ا نـیم

   تو بخشـید ی  سر  وجا نم به رحـمـــت ... ا ما نت گر  ســپا رم نـیســـت هـــمـت

   به هـر وصـفی تو یکــــتا ئی  هـیــشـــه ... نـهـا ل عــشق  من  آ بده  به ریــشـه

   ثـــنا خوان تو اسـت ذ را ت عــا لــــــــم ... ز روی حــب  نظــر ها کن به حـــالم

   بــیا د ر  د ل  نشـین  وســـــر وری کـن ... مرا  فا رغ  از این  تن پــروری کــن

   به هــــرسر چوکـــــییِ روح تو با شــــد ... حکم هــا ی تما م حـکـــــم تو باشــد

   اگر جــــان و دلی در تن به بــــــــیـنـــم ... زد ستـو را ت  تو ا ین فــن به بــیـنـم

   به سـر پـا یـنل گـلا ند گر کُـد با شـــــــد ... محـر ک سـا یــنو ا تـر یـل نُود  باشد

(پاینل گلاندغده ايست در مغز با وظيفه اي مهم )      (اِس آ نود:غُـدۀ است درقلب كه اولين ضربان قلب ازآن شروع ميشود)

   خلا صه ا ین حــیا ت مـــا تـو بــــا شی ... به تـن و صـف مـمـــات  ما تو بـاشـی

   ا لهـی هـیچ د ل و جـا نـی مه مـــیرا ن ... بــدان مـا را تو از جــــــــمـع اسـیران

   تـو ئی حـی لا یـمو ت و ا حد و یـکــتـا ... ند اری  کس به خو یش انـباز و هـمتا

   ز مر گ د ل نـجـا ت عــا لمــــــت  د ه ... به عـجـز هـمــچو ن نوائی آ د مــت  دِه

   محـبـت بـر د ل بــیــــــچـا ره ا م   د ه  ...  تو عشـــق خـو د بــا ین  آ وا ره ام ده

   بو قت جــــا ن گـرفــــــــتن ا ز تن مـن ... نصـیـبم جــــــــلوۀ ده ای شــــان مـــــن

   ا مـید و ا ر م بـه  د ر گـاهت  بـخوانی ...  مـرا ا ز جــــــمــع گـلـهــــــــایت بدانی

   تر ا ما یــــا د  هــــم د ا ر یـم  زبـا نی ...  نـد ا ر یم  جـز تو د یگـر دوست جا نی

   بجـا ن و د ل  چــنا ن ذ کـر تو د اریم  ...  کـه د ایم  با طـن و ظـاهـــــر عـــــیانی

   ا لا ا ی مقــتـد ر  بـر کل عـــا لـــــــــم ...  تـــــوانِ  ما تـــــوئی  د ر نـــا تــــوانی

   تو شـیـر ین لـب سـخن ا ز مهر گفـتی ...  شـکـا یــــت کــــــرده ام ا ز بد گـــمانی

   ز نا د ا نی خـــطا هـا و گـــنا ه ر فــت ...  بروی دوســت خـو یش  ما را بخـوانی

   ز تو صــبر و عطــا آ مد بــــــســـو یم ...  ولی  از ا ین طــرا و ت نـــــا جـــوانی

   بد ه نظــمــی برای  د ســـت  و پـــا یم ...  گــذر از  خـو د  کـــنم  نزد  تو آ یـــــم

   بــنه بر د ل  تو عــشقت ا ی عـز یز م ...  به قُـــــــــر بانـگاه  تو خونم  بـــریـزم

   بـد ه  تو فیــقِ خـد مــــت ا ز بــر ا یـم ...  به خـد مت گـاریی خَــلقَـــــــت بر آیـــم

   طـــــراوت معـترف با شـد هـمیـــــــشه ... که غـفــــلت با دل و جـــان کرده ریشه

   بیـــا د خـو د  مــرا  مسـرور گـــرد ان ... ز غــفــلت هـا مـــد ا مـــم د ور گر دان

    مـــرا  مـسرور گـرد ان خود به یا دت ... که باشــــم عـمر خــویش را در عبادت

   مــــنو ر  کــن  سـرا پـای وجـــــو د م ...  ز هــر  تا ر یـکی ا ز هـر  تار و پـودم

   به  هــر  و صـفی  د ا ری گـفـتگو یی ...  مگـر از  ما  نر فـــــته جـــــستجـــویی

   تو حـا ضـر و حضــوری ای عــز یزم ...  بـد ه  بر  روح  و جانــم ا یــن تمـــیزم

   به او صــا فت که  رحمـن و رحیــمـی ...  کــــــرم هــا  کـن بـــرا یم  از کــر یـمی

   ند ا ر یـم تـا ب عــد ل و ذ لـــــت تــو ...  به عـذ ر و زاری خـوا هـــیم عــزت تــو

   نــهـیـفـم لاغـرم  ز ر د م  ز ئـــــیر م  ...  ا گــر نادیــد ه رویــــت  مـــن  بــمــیرم

   به محــشر آ ب د ر رویــــم  نــد ا رم  ...  بــیـا ا کنـو ن بــه  نــشــــین در کـنـارم

   فـرا ق تو پــر یــشا ن کــــر ده مــا را ...  بد ه بــر جان و  دل عهـــــد و  وفــا را

   تو ئی حا ضـر تو ئی  نا ظـر به هر آن ... فقط جَــهـلم  مـرا  کـــــــرده  پـریــشان

   ز د ل جــا نم به تو تــســـــــلیم کر دم ...  به فـکـرم  چـهـره  ام  تـر ســــیم کـردم

   به  نـو ر خـو د  مــنو ر کُــــن چراغم ...  به دل  شـــــادی کـنم  بـا  جـان چرا,غـم

   به جـلو ۀ  تمـا شا ی  غـر یــــب  کـن ...  ز تو   دوریم  بـــیا مــا  را  قــریب کــن

   بیا جـــا ن  و د لم آ را م گـــــــــــردان ...  بـیا  ا ین  مـر غ  و حــشی رام گـــردان

   تـن و فکر م بـه یا د ت رام گــــــردان ...  مـرا فـا ر غ  ز بــنــــــــدِ نا م   گــر دان

   طـر ا و ت  ر ا ز پـیشم د ورگـــــردان ...  بـه  د ر گـا هـت مـرا  مــز د و ر گردان

   نمی خواهم مــزدی جـز نگـاهــــــــت ...  د لم ر ا  د ا ر د ر  حــفــــظ و نـگا هـــت

   بـد یــدار گـرچــــــه نــا ســــــــــزا یم ...  بد ه  تــو فـیــــــق و  ظـر ف ا ز بـــرایم

   هـر آ نچه  هـسـت با شد ا ز کمـــا لت ...  ز جــــمع  جــلوه  ها خـــواهم  جـمالـت

   شد م نـا لا ن و هـم حــــیران و زارت ...  بد یــــــــدار تــو ام  زار و نــــــظــــارت

   د و چــشم  ا نـتظا ر د ا رم همــــیشه ...  غـمــــانت  با دل  مــن کــرده ر یـــــــشه

   به بو ی خو د  مـرا سر شا ر گرد ان ...  بـروی  خـــود  مـرا بـیــــد ا ر گــــــردان

   همـیش ا ز بــهر تو د ا ر یم فغـــا نی ...  بده  بر دیـــــده  هـــــــــا نورِ  ز مــانــی

   بو د  بـذ ل  ز ما نه  بر د لـــــــم  یا د ... به دیـــــدارت بــــــگردم یک دمی شــــاد

   به شـا د ی  و سرور جا ن مرا گــــیر ...  تو فـــــکرِ خـا م و نــادان  مــرا گــــیــر

   نـد ا رد لـحظـۀ عـُــمـر اعتبـــــــــاری ... نـفس د ا ر د به  یا د ت عـذ ر و  ز ا ری

   به تـیغ عـشق سرم  ا ز تن چــــدا کن ... بــیا ا ی جــــــــا نِ مــن حـا جت روا کن

   به بـخشـا ما د ر غـمـــــد یــد ه ام  را ... مُنـــــوّ ر  کـــن به نو رش  د یـد ه ا م را

   به د نـــیا رنج و غـم بر د ل کـشـید ه ...  د می شـا د ی به عُـمــــــر خــــود ند یده

   ز غیر ت غـیر را  ا ز جـان جـد ا دار ...  عطـای خــود  بَـــــــــــرش اندر  قـفا کن

   تن وجـا نش ز غمهـا د و ر گـر د ا ن ...  بوصـل خـو د  او  را مـــــســرور گردان

   که او از من رضـــــــــــا باشد خد ا یا ...  مـرا  از غــــیر  جـــد ا کـن ا ی خـــــدایا

   نـد یم و یـا ر  وهـم  رازش تو باشــی ...  عـــــــزیــــــــز مـهربـان نـازش تو باشی

    بـهشت و باغ و بو ستا نش تو باشی ...  رفـــــیق و مـــــــــونـس جانـش تو باشی

   د لـش را  ا ز کر م کن  پـر کـــرا مــت ... او  را  ا ز یـاد  مده هــــــــرگــز فراغــت

   به بـــخشای پــدران و مـــــــادران  را ...  وَ هم خوا هـــر و هــــــم بـــرا دران  را

   پـــسران ,دخـــتران و قوم و خویشـان ...  مـــگردان  از دَرِ خویش کــــس پریشان

   جــمیع حقــــداران در انــتظــــارنــــــد ...  ز اشک دیــده گان گلــــــــــــها بـــکارند

   ندیدم کــــــس به تو تـــسلیم نــــباشــد ...  و یا غرق روخــــت  در میــــم نـــــباشد

   الـهی هر چه , هــستی در جهان است ...  هــــمه محــــتاج تو در هـــر زمان است

   تو خالـــــق و مخــــلوقــــــــات  داری ...   نـــباشــــد کَـــــس که تو تـــــنها گذاری

   ز علــــم تو, به عـــــالَم تــعلـــیم آمـــد ...  ز فـــــهم آن حـــبیـــبت تــــفــــهیم آمــد

   بروی جــــــان و آن جــــانانه ئی خود ...  مـــــران کــس را ز دربِ خــانه ئی خود

ورکشاپ ظرفیت سازی برای بلند بردن سطح تولیدات حیوانی

 

ورکشاپ ظرفیت سازی بخاطر بلند بردن سطح تولیدات حیوانات :  تاریخ: 04/08/2014  الی 06/08/2014

به اتاق کنفرانس دفتر NHLP وزارت زراعت ,آبیاری و مالداری در کابل

.....................................................

ورکشاپی به کابل گــــــشــــــت دائر ... ز طرفِ چــــند وترنران مـــــــاهر

پـیرامونِ مـــــــــــــالداریی کــــشور ... بدست آرد مـــــــالدار زیب و زیور

بـــــیابد ارتقأ محــــــــــصول حیوان ... بدست آریم غــــــذایِ بـــهرِ انــسان

رسیم از این طـــــریق با خود کفایی ... ز تنگـدستی و فقـــــر یابیم جـــدایی

بسال بیست وچـــارده چهار اگــست ... اچ ال پی رهنـــــــــمای راه شایست

شروع محــــفل ما یافــت زیِـــــــور... به آیــات کلام حـــــــق مـُــنـَــــــــوّر

به لحن خوش زطرف داکتر احسان ...  به صدر مجلس ما خوانده قــــــرآن

زسوی هاشــمی تقریر گردیـــــــــد ... اجندا بهر ماتکـثیر گردیــــــــــــــــد
معین صاحب گفتـــاری نمـود چند  ... کـــــــــه از دیدار تان گشـتم خرسنـد

شمـائید کــــــــدرهای این وزارت  ... خوشم از کارتان داریــــــــد نظارت

بیــــاناتی زآمـــــــــــــــــــرپروژه ... زسوی صـــافی صاحـب شــد بویژه

هم آهنگی ئی تان خـــواهـم بـسیار ... نمـــایان ساخت برای ما ز گفــــــتار

شنــــــیدیم چنـــد هدایاتی ز کاکــر ... بآن گوش داده ایم یکــــجا ســــراسر

رئــــیس مالداری آن امـــــــانــیار ... به شور و شوق تجـــارب کرد اظهار

ارائه کرده ایم هـــریک دوسـاعت ... ز اجـــــراآت هر زون در نـــهــایت

که وضع مالداری ها چه ســانست ... کـــمک از بـــهر شان دارد کـــفایت؟

به شـــادابی آمـــــد داکـتر افــضل ... او راپور هـــــا ارائه داد اکـــــــــمل

نمـــایان کرد بر ما حـاضــری را ... بیآموخـــــــتاند به ما هر ناظــری را

اول زون مـــــــزار گفته گزارش ... از هر اجرای خویش داده شــــمارش

پــــرابلم های سـاحات کرد پدیدار ... هــــــــــدایت کوټوال بر روی دـیوار

مشــرح ساخــت از رویِ درایت  ... نــــــمود از کار خود بر مــا روایت

کلاســـــــهای درسی کــرده دائر ... بروی حــُـسن و الطاف و مــلاحــت

ولایاتی که داشت درتحت پوشش ... تدارکات و توزیـــــــع را حــــکایت

به اســناد و شواهد کـرد نمـــایان ... برای این ورکــشاپ شــــــد کــتابت

نـــــمایش داد برای اهـل مجـلـس ... به تقــــریر و به تحریر با رعـــایت

بیا دوستــَـم شنو تو از دیگر زون ... ز زون کــندز از اســـــــدِ جـیحون

ز مرغـــداری و مالداری نــــتایج ... او آنــچه را به خـــــطه کرده رایج

کـــــمک های به کوچیها نـــمـوده ... که آنــها خدمتِ او  را  ســــــتـوده

و آن کـیتها که توزیع کـرد بایشان ... خوشــحالی داد به دلـــهای پریشان

قـُـــــرا و قـصباتِ هــــر ولایــات ... ولسـوالی هـــــا و جــــمله ساحات

که با مجموعِ یاران کار کــــــرده ... نمــــایان آن هـــــمه آمــار کـــرده

آفِـــسَـرِ پولتـری عـــــبدالله جـــان ... به این زون خــدمات کرده فـراوان

عظیـم اللهِ  مـا نیز بود از این زون... به بخش  مالداری داشـته مضمـون

او با طـــبع روان خـــــود رفــاقت... برای هـــــر کـــدام داشته صـداقت

به وقتِ جمع پول او داشت بیانات ... به صد , رَدِّ   بــــلا  دادیم صدقات

همه این حاضرینرا خوش نگهداشت ... خوشی و خرّمی بر ما روا دشت

محـمد قـــاسم است از زون مرکــز ... که از  تجـهیزآن گـشتیم مــُـجـهـز

ولایاتی که چــــــند مشمـــول دارد ... توجـــه بر هـــــمــــه مــبذول دارد

مــــسئولیت اوست در زون کابــل ... ز اجــــــراآت آن آید بــــــــوی گل

به گفــتار و به کردار و به آمـــار ... تـمام خــدمتــــش را کرد پـــــدیدار

چهارم زون غرب هم قد عَـلَم کرد ... گزارشـهای سـاحاتش رقــــم کـرد

نــمودار ساخته است گفـتار مالدار ... طراوت نـــظمَ آنرا کرد اظـهــــار

ز زون شــرق شنـــیدیم این بیانات ... که دســت آورد آن بود از کمالات

همین کوټوال که نامش گل مـــحمد ... بگفـت اندر گزارش این عـبارات

لوازم ها و کیــــــتها کــرده توزیع ... هــــم آهــــنگی نمـــوده با ادارات

او ازکوچی ومالداران سخن داشت ... نظارت ها به ساحات وطن داشت

برای مســـــتحقـــــین مـــــهربانی ... تصاویر داشـــته از آن هـا نـشانی

عجب دیدَ وسـیع اندر بــیان داشت ... جواب هرسوال را در زمان داشت

رابعه جان و زهـرا جان شد حـاضر ... دیگر چند همشیره هم بوده  ناظر

نجیبه ,  فـوزیه , حــمـیده  جان بود ... وَ, شـمشاد,مریم  وحسیبه جان بود

نمــــودند  اشـتراک همشیره هـــایم ... که واضح گشته کار شـان بـــرایم

ز مرغـداری و مالداری وظـــایف ... به اجـراآت خـــود داشــتند تواحف

به کف ها و به تکبیر گشت تشویق ... ز پُر کاری شان کـردند تـــصدیق

.......................

روز دوم گروپی کار ها شــــــــــد ... که از هر یک گروپ صد گفته هاشد

بگفت هیرمن وســیع دارید نظر را ... ز مـــُلکِ تان بدور دارید خــطر را

براه انکـــــــــشافِ مـــــــــالـداری ... نظر ها  از زبانــــها گشت جـــاری

همین پنج زون نمود کارِ گـــروپی ... ارائه داشته اند هـــریک شـــروطی

نظر خواهی نمــــودند از مطــالب ... نتــــــایج ها بـــــــیآوردند به قـــالب

فلپ چـــارتها به دیوار آویزان شد ... ز هــــــر گروپ نـــماینده روان شد

به خوانـَد آنچـــه را تحریر کردند ... هـــر آنچه را که قـبل تدبـــیر کـردند

عناوین های شان بسیار جـــــالب ... بیان هـــــر تجــــارب بود عجــــایب

چطور و از چه راه افزون گردد ... که افزون شیر و گوشت در زون گردد

فضل ربیع گروپِ اولـــــین بـود ... شیرین گفتار مـــــــیانِ حاضـرین بود

زمالداری ارائه شــــد نظرهــــا ... که باید داشــته باشیم مــــــــــــاسفرها

ارائه دوم از بلخ بــــاستــــــــان ... زمــیرزایی بشد تقــــدیمِ مــــــــــــایان

که او راجع به مرغداری عیان کرد ... نظرهـــــای شیرینش را بیان کرد

هــــدایت داشت ز بعد آن مـــلاقات  ... ز شیرونسل وفارم کرد صرف اوقات

ز زون شرق بــــــیآمد توحـــیدعلی ... نـــــموده تعریف از مرغ محـــــــلی

بفرمود بحث از مرغداری هـــایش ... پلانهای مرتـــــب داشت بــــــــرایش

زون شمال از پشـــــــــمِ قــــره قل  ... بیاناتی نمـــــــــــوده از جمـــــع کـُـل

چرا این گوسَــفـَـندان در زوال است ...  نگـهداری اســـتوکش محـال اســت؟

پروژه  ها در این راســته بــسـازیم ... که تا در این  وطن نـــسلش نــبازیم

به زون غرب آنچه احتیــــاجــــات ... بوده هریک نمـــــــایان شد علامات

ضرورت داشته این زون ماهی داری ...  در آنجا مارکت خــوب است جاری

فروشــــــــــند انواعِ از ماهی ها را ... ز ســـرد آبی  و هــم گــرم آبی ها را

گروپـهای فعــــال دارند ضــرورت ... به زنبور داری دور گـــردد کـدورت

برای هـــرگروپ تـــــوزیـع شود گر... یکی کــــــــندوئی زنــبوری ز دفـتر

دهــــا تیکنــــیشن از الـــــقاح داریم ... زبی نایــتروجنی مــــا خوار و زاریم

مـــــــــــیآید آزوتِ مایع  ز ایــران ... گهی انـــدک بود ، گــــــــــهی فراوان

چه وقت باشد که ماهم خود کفاشیم  ... که دستــــــگاهی ز تولید داشته باشیم

بسا گـــفتار از زون جـنوب شـــرق ... ارائه شد برای مــــــــــا چون بـــرق

نمودند کـانســــپت ها را اظــــــهار ... امـــــــید بانک جــهان باشد خریــدار

........................................................

روز ســــــوم ز شاکر شد بـیانــات ... ز مـرغداری بر آید جـــــمله حاجات

برای مرغـــــداری پـــــــایه داری ... خـــــــدماتی نمــــــوده افــــــتخـاری

پروپوزل به این بخش  جور کـرده ... که توزیـــــــع دانه و آبــــخور کرده

به چـند زون این عـمل اجرا نموده ... به خـانم ها شُـــغُل پیــــــدا نمـــــوده

نـــظر دارد که واکـــسین ها بــیآرد ... اول تـــــعداد فــــارم هــا را شـمارد

چه تعداد مرغ موجود است به ساحات ... که بر آورده ســـازیم احتـــیاجات

نــــــباشد خـــــتم کار  اِن اِچ اِل پــی ... به این فکرها نباشید کی چه گفت چی

.........................

نمــــــایان ساخت  اِس اِم  داکتر کاکر ... مــــیکانیزم مشخص را ســرا ســـــر

شیوع از بــــیماری هـــــای حـــیوان ... به  ارائه ئِی شان  گـــــشتـــیم حـیران

او از دولت و سکــــــتور خصوصی ... وضاحت داد چـــــون فردوس طوسی

تب مالت و اکــــسینــیشن را نمـایـان ... که تجــــهیزات ارسال کـــــرد فراوان

نظارت و مــــــراقبت ز واکــــسـیــن ... نمـــــوده تشــــریح با الفــاظ شیــرین

صحـــتِ حیوانی ئی معــــــیــــــاری ... OIE او آی اِی را به ساحات کرده جاری

او از هر زونوزی چندین سخن گـفت ... به قــــرأ  و به هر دشـت و دمن گـــــفت

ز آن بیــــماری ها  ســـــیمپل داریــم ... چـــــرا مالدار به غــم تــــنها گزاریـــــم

FMD و PPR هست به ســــاحــات ... فــــرستیم واکسین و هم ســــــامان آلات

کـــمپاین ها هـــــر کجا اجـــــرا گردد ... حـــــزینه اش هــــــمه مجـــــرا گــردد

دخـــــیل سازیم مؤســـسات دیـــــــگر ... کــــنیم اجــــراآت خویش را ســــریعتر

.............................

بگـفــــــتا داکــــــــــتر باقی ز کـــمپاین ... به تــــــرتیبِ اســــناد باشیـــد آن لاین

فیس واکسین به هردوز هشت و چهار بود ... نه امسال بلکه این سنجش به پار بود

فیس (S19) واکسین اِس نـزده به هر زون ... ز هشت افغانی با ده گـــشته افزون

فیس( Rev1 )ریف وَن به افغـانی پنج شد ... هـر آنکه رنج کشید صاحب گنج شد

نمــــــــود توزیع اوراق را به هـــر زون ... حـــاضــــری و قرار داد طبق قانون

و هم اوراق راپــــــور کـــــرد تـــــکثیر ... ز هـــر تقـــــــدیم راپور گـفت تاثـیر

....................

شـــــریــفی از اداری داد یــــــاری ... او روشن کرده لـــــیف در مـاه جــاری

لیف از دونیم به یــــــــک و نیم آمد ... به مــــاهانه همـــــین تــــنظــــیم آمـــد

معــــــاشات شـــــــما افزون نگشته ... به مثل ســـــــابق آنــــــها شد نوشــــته

Leave :  لیف= رخصتی ................

بیـــــآمد خــــالِدِ فــــــردوس از راه ... که ســــازد خود زهـــــر مشـــکل آگاه

مـــَـــــکن علی آمـــــد از  وزارت ... اپی دیــــمی لـــوژیستِ  با نــــــظارت

او از اوصاف واکسین گفته ها داشت ... که از تطـــبیق آنها نکــــته ها داشت

تغــــــیر آمد به  واکســـین هـای بره ... کـــنون زرقی بوَد نه شکل قــطــــره

.........................مَکــَن علی = نام شخص ایرانی که در وزارت زراعت منحیث اپیدیمی لوژست کار میکرد .

کنیم این پـــــیشنهاد بر این عـبارات  ... امـــــــــــــــید آنرا قبول دارد مقامات

نمایند روزی  افـزون در ورکــشاپ ... تــــــــکا فـــــوی نـــدارد بـر ادارات

روز چهارم به آن مجــــموع نمایند ... شود جمع بندی از هــــــــر افتخارات

که تا تقـــــریر کنند از کار ساحات ... طبــــــــــــقه ئی اناث نیز جمع حالات

خدمــــــــــات و اجراآتی که دارند ... دهند چند لحـــــــظه ئی از آن اشارات

.............ختم...........

در آوردم ورکشاپ را دراین شـعـر ... نمودند تقــــــدیرم دوســــتانِ پُر مِهر

منم مـــــــــــــدیون احـــسانِ وترنر ... بودند اندر ورکــــشاپ زیب و زیور

نیت هـا را همـــه نـــــیکو چو دیدم  ... ز خوشــحالی در آندم مــــــــیپریدم

الــــهی جملگی را شـــــاد گـــردان ... ز درد و رنـــــج و غـم آزاد  گـردان

طـــراوت هـست غلامِ درگهــی تـو ... مــحـــبت را بـه دل بــــــنیاد گـردان

سروده به مقام معلم : به لسان شیرین پشتو: شونکی

لمری شعر:  د ښوونکی په مـــــــقام: د داکټر طیب طراوت شعر: ۱۳۶۶

ښوونـــــــکی زمــــــونږ رهـــــبر دی ... د ټـــــــولو ځـــــان او ځــــګر دی

مــــــــــاته یو جـــــــــامع کتــــاب دی ... ؤ هــــــــر چــــــــاته ښــه اثـر دی

د ټـــــولــــــــــو زده کـــــونـــــکـــــو ... لار ښــــــــــونی بـــــــــا خــبر دی

هـــــــغـــه مـــــینه لــــــــرونکو تــــه ... د ‌‌‌ړڼـــا لار هــــــــــــم ســــفـر دی

بـــــــریــــالی د ټول نـــــــــــــری دی ... چــــــــه په  ده بـــــــاندی نظر دی

ښـــــــــــوونکی ښـــیګنی ډیــــــر دی ... ښــــــــه چــــــټ مـــقام ته وړ دی

طــــــراوت زیـــــــــار وباســــــــــــه ... چـــــــه نا پوهــــــی ډیر خطر دی

بمناسبت عروسی محمد ناصر جان هفتم سرطان 1393

 

بمناسبت عروسی محمد ناصر جان فرزند داکتر محمد عارف امانیار رئیس صاحب مالداری

 وزارت زراعت هفتم سرطان 1393

جـــــشن شادی را گل افـــــشانی نمــود ... دعـــــوتِ دوســـــــــــتان ارزانی نمـود

داشــــت محمد ناصر عــــزم زنـده گی ... روی چون خـــورشیــــــــد تابانی نمـود

در گلــــستان جــــهان کرد انتـــــخــاب ... نو گلی خوشـــــخوئ خُـــــسرانی نمـود

با نـــکاحــــش محــفلی بر پـــا نـــهـــاد ... سه هـــزار خـــلق را مـــهمـــانی نمـود

خویش و اقــــوام گــِـرد او رقصیده اند ... مـُطربِ عـشق ساز و خوشخوانی نمـود

از محــــبت ها و مِـــهرِ مِــــهــــــربان ... بر تن و جــــــان رَخت الـــــوانی نمـود

بهـــرِ شُـــکرِ حـَــق برای مـــــــردمان ... تــُــحــفه ها بخشــــید و قــــربانی نمـود

آن  امـــــــــانیار از  امـــــــانِ داورش ... ذِ کـــــرِ  نــامِ پــــاکِ سُبـــــحـانی نمـود

بر طــــراوت همجـــلیسی داشته اسـت ... لُـــطــفـــها از  دربِ یـــــــــزدانی نمـود

 

بمناسبت عروسی محمد ناصر جان فرزند داکتر محمد عارف امانیار رئیس صاحب مالداری

 وزارت زراعت هفتم سرطان 1393

 

ای که کـــــردی رهی رسول دنـــبال ... بگــــذشتی ز جــاه و مـــال و مــــنال

با نــــــــکاح تار و ســــــوزنت دادند ... داده ئی در عـــوض انگــــشتر وشال

از رویِ مِـــــــــهر مـَـــهــرِ آن دادی ... هم گرفتی ز قوم و خـــــویش احــوال

بـــــــــرادر زاده ئی عـــــزیز دلـــــم ... ای که هـــــستی با شکــــوه و جــلال

بهــرِ یاران مـــــحـــمد ناصـــرِ, جان ... کــــرده ئی  احـــــترام ز روی کــمال

نو عــــــروس چـــــمن نصیب تو شد ... مـشمولِ تحصیل است و حُسن وجمال

محـــفلی خوش و با صــــــفا کـــردی ... خوش به حالت که هسـتی خوش اقبال

شُـــکرِ حق را کشیم که لطـــف نمـود ... بـــر آورده نـــــهــاد تـــــــرا آمــــــال

بر طــــراوت نیز معامـــــــــله شــــد ... ز سوی حق به شــــبِ مـــاه شـــــوال

بــــا  امـــــانت امـــــــــانـــــــیارشدیم ... کرده ایم زین وصــــال اســتـــــقــبال

 

 

بمناسبت عروسی محمد ناصر جان فرزند داکتر محمد عارف امانیار رئیس صاحب مالداری

 وزارت زراعت هفتم سرطان 1393 

در جــــوانی یـــــــاد گارِ بِه از ایـــن ... نیـــست بهــــــــتر بر تو یارِ نازنین

والدین اندر کــــــــنارت دست بدست ... رحـــمت است از سوی ربّ العلمین

با تو دارند  شور و شوق و هل هلـــه ... مــــیسرایند نغـــمه های دل نــشــین

نامــــــــزدِ شیــــرین ترا پــــاینده باد ... این بُود  بِه  بر تو از صد حورَ عین

گر رضای حــق طلب داری عــــیان ... خــــدمتِ مــــادر نمــــا اندر زمیــن

وای برحالِ طــــراوت روز حــــشـر ... گر به مــادر داشته است چینِ جبین

تا زنی چـــــشمی بهم  پـــــدر شــوی ... عــروس و دامــاد  مـــیگیری چنین

آن تقـــــاضا ها که از ایــــــشان کنی ... آن زمــــان دانی حـــــال صـــابرین

بر محــمد ناصرم راز نیست نــــهان ... شــــعله ئی فکرش بُوَد چـــراغ دین

بمناسبت عروسی محمد ناصر جان فرزند داکتر محمد عارف امانیار رئیس صاحب مالدار وزارت زراعت هفتم سرطان 13

 

بمناسبت عروسی محمد ناصر جان فرزند داکتر محمد عارف امانیار رئیس صاحب مالداری

 وزارت زراعت هفتم سرطان 1393

جـــــشن شادی را گل افـــــشانی نمــود ... دعـــــوتِ دوســـــــــــتان ارزانی نمـود

داشــــت محمد ناصر عــــزم زنـده گی ... روی چون خـــورشیــــــــد تابانی نمـود

در گلــــستان جــــهان کرد انتـــــخــاب ... نو گلی خوشـــــخوئ خُـــــسرانی نمـود

با نـــکاحــــش محــفلی بر پـــا نـــهـــاد ... سه هـــزار خـــلق را مـــهمـــانی نمـود

خویش و اقــــوام گــِـرد او رقصیده اند ... مـُطربِ عـشق ساز و خوشخوانی نمـود

از محــــبت ها و مِـــهرِ مِــــهــــــربان ... بر تن و جــــــان رَخت الـــــوانی نمـود

بهـــرِ شُـــکرِ حـَــق برای مـــــــردمان ... تــُــحــفه ها بخشــــید و قــــربانی نمـود

آن  امـــــــــانیار از  امـــــــانِ داورش ... ذِ کـــــرِ  نــامِ پــــاکِ سُبـــــحـانی نمـود

بر طــــراوت همجـــلیسی داشته اسـت ... لُـــطــفـــها از  دربِ یـــــــــزدانی نمـود

 

بمناسبت عروسی محمد ناصر جان فرزند داکتر محمد عارف امانیار رئیس صاحب مالداری

 وزارت زراعت هفتم سرطان 1393

 

ای که کـــــردی رهی رسول دنـــبال ... بگــــذشتی ز جــاه و مـــال و مــــنال

با نــــــــکاح تار و ســــــوزنت دادند ... داده ئی در عـــوض انگــــشتر وشال

از رویِ مِـــــــــهر مـَـــهــرِ آن دادی ... هم گرفتی ز قوم و خـــــویش احــوال

بـــــــــرادر زاده ئی عـــــزیز دلـــــم ... ای که هـــــستی با شکــــوه و جــلال

بهــرِ یاران مـــــحـــمد ناصـــرِ, جان ... کــــرده ئی  احـــــترام ز روی کــمال

نو عــــــروس چـــــمن نصیب تو شد ... مـشمولِ تحصیل است و حُسن وجمال

محـــفلی خوش و با صــــــفا کـــردی ... خوش به حالت که هسـتی خوش اقبال

شُـــکرِ حق را کشیم که لطـــف نمـود ... بـــر آورده نـــــهــاد تـــــــرا آمــــــال

بر طــــراوت نیز معامـــــــــله شــــد ... ز سوی حق به شــــبِ مـــاه شـــــوال

بــــا  امـــــانت امـــــــــانـــــــیارشدیم ... کرده ایم زین وصــــال اســتـــــقــبال

 

 

بمناسبت عروسی محمد ناصر جان فرزند داکتر محمد عارف امانیار رئیس صاحب مالداری

 وزارت زراعت هفتم سرطان 1393 

در جــــوانی یـــــــاد گارِ بِه از ایـــن ... نیـــست بهــــــــتر بر تو یارِ نازنین

والدین اندر کــــــــنارت دست بدست ... رحـــمت است از سوی ربّ العلمین

با تو دارند  شور و شوق و هل هلـــه ... مــــیسرایند نغـــمه های دل نــشــین

نامــــــــزدِ شیــــرین ترا پــــاینده باد ... این بُود  بِه  بر تو از صد حورَ عین

گر رضای حــق طلب داری عــــیان ... خــــدمتِ مــــادر نمــــا اندر زمیــن

وای برحالِ طــــراوت روز حــــشـر ... گر به مــادر داشته است چینِ جبین

تا زنی چـــــشمی بهم  پـــــدر شــوی ... عــروس و دامــاد  مـــیگیری چنین

آن تقـــــاضا ها که از ایــــــشان کنی ... آن زمــــان دانی حـــــال صـــابرین

بر محــمد ناصرم راز نیست نــــهان ... شــــعله ئی فکرش بُوَد چـــراغ دین

بمناسبت عروسی محمد ناصر جان فرزند داکتر محمد عارف امانیار رئیس صاحب مالدار وزارت زراعت هفتم سرطان 13

 

بمناسبت عروسی محمد ناصر جان فرزند داکتر محمد عارف امانیار رئیس صاحب مالداری

 وزارت زراعت هفتم سرطان 1393

جـــــشن شادی را گل افـــــشانی نمــود ... دعـــــوتِ دوســـــــــــتان ارزانی نمـود

داشــــت محمد ناصر عــــزم زنـده گی ... روی چون خـــورشیــــــــد تابانی نمـود

در گلــــستان جــــهان کرد انتـــــخــاب ... نو گلی خوشـــــخوئ خُـــــسرانی نمـود

با نـــکاحــــش محــفلی بر پـــا نـــهـــاد ... سه هـــزار خـــلق را مـــهمـــانی نمـود

خویش و اقــــوام گــِـرد او رقصیده اند ... مـُطربِ عـشق ساز و خوشخوانی نمـود

از محــــبت ها و مِـــهرِ مِــــهــــــربان ... بر تن و جــــــان رَخت الـــــوانی نمـود

بهـــرِ شُـــکرِ حـَــق برای مـــــــردمان ... تــُــحــفه ها بخشــــید و قــــربانی نمـود

آن  امـــــــــانیار از  امـــــــانِ داورش ... ذِ کـــــرِ  نــامِ پــــاکِ سُبـــــحـانی نمـود

بر طــــراوت همجـــلیسی داشته اسـت ... لُـــطــفـــها از  دربِ یـــــــــزدانی نمـود

 

بمناسبت عروسی محمد ناصر جان فرزند داکتر محمد عارف امانیار رئیس صاحب مالداری

 وزارت زراعت هفتم سرطان 1393

 

ای که کـــــردی رهی رسول دنـــبال ... بگــــذشتی ز جــاه و مـــال و مــــنال

با نــــــــکاح تار و ســــــوزنت دادند ... داده ئی در عـــوض انگــــشتر وشال

از رویِ مِـــــــــهر مـَـــهــرِ آن دادی ... هم گرفتی ز قوم و خـــــویش احــوال

بـــــــــرادر زاده ئی عـــــزیز دلـــــم ... ای که هـــــستی با شکــــوه و جــلال

بهــرِ یاران مـــــحـــمد ناصـــرِ, جان ... کــــرده ئی  احـــــترام ز روی کــمال

نو عــــــروس چـــــمن نصیب تو شد ... مـشمولِ تحصیل است و حُسن وجمال

محـــفلی خوش و با صــــــفا کـــردی ... خوش به حالت که هسـتی خوش اقبال

شُـــکرِ حق را کشیم که لطـــف نمـود ... بـــر آورده نـــــهــاد تـــــــرا آمــــــال

بر طــــراوت نیز معامـــــــــله شــــد ... ز سوی حق به شــــبِ مـــاه شـــــوال

بــــا  امـــــانت امـــــــــانـــــــیارشدیم ... کرده ایم زین وصــــال اســتـــــقــبال

 

 

بمناسبت عروسی محمد ناصر جان فرزند داکتر محمد عارف امانیار رئیس صاحب مالداری

 وزارت زراعت هفتم سرطان 1393 

در جــــوانی یـــــــاد گارِ بِه از ایـــن ... نیـــست بهــــــــتر بر تو یارِ نازنین

والدین اندر کــــــــنارت دست بدست ... رحـــمت است از سوی ربّ العلمین

با تو دارند  شور و شوق و هل هلـــه ... مــــیسرایند نغـــمه های دل نــشــین

نامــــــــزدِ شیــــرین ترا پــــاینده باد ... این بُود  بِه  بر تو از صد حورَ عین

گر رضای حــق طلب داری عــــیان ... خــــدمتِ مــــادر نمــــا اندر زمیــن

وای برحالِ طــــراوت روز حــــشـر ... گر به مــادر داشته است چینِ جبین

تا زنی چـــــشمی بهم  پـــــدر شــوی ... عــروس و دامــاد  مـــیگیری چنین

آن تقـــــاضا ها که از ایــــــشان کنی ... آن زمــــان دانی حـــــال صـــابرین

بر محــمد ناصرم راز نیست نــــهان ... شــــعله ئی فکرش بُوَد چـــراغ دین

سحر آمد و سکَّه کرده محصول ...صدا دارد مرا کلالِ معلول .

سه شنبه 7/02/2017 مطابق به 19 دلو 1395 و دهم جمادی الاول 1438 سروده داکتر محمد طیب طراوت:

سحر آمد و ســکّه کرده محصول ... صـدا دارد مـــــــرا کلالِ مـعلول

ملولـم ، دردِ  دل  داد مــــاه دلدار ... که در سر محسوسم هـلالِ گل گل  

همه همراه دامـــاد و عروس رام ... گل وگل مُـهره را داد مَردِ معمول

دَمَـــم سرد و سرم درد و دلم گرم ... سلول ها مسموم و طحال مسلول  

مرا سردارِ عالم کام گار کـــــرد ... مـُرادم داد حســــام  در گامِ دُل دُل  

کدام کــس کرد کمالم را در عالَم ... مُـحَرّک کـــــرده روحـم  دامِ کاکل  

الا مَـــهرو سرم را ماســــوا دار ... طـمع دارم مدامم حـــــملِ محمول

طراوت آورد هــــر دم ســـما را ... مرا حَل کرد اساسِ عــطرِ محلول

مسلول = سل زده بیماری سل یا توبرکلوز شده .  حسام = شمشیر تیز و بُرّان .کلال = کوزه گر . معلول = با علت ،مقصد از کلال معلول  کوزه گر لـَــنگ .  محمول = کالا ، مرسوله ، محموله  ، بار. حمل = انتقال . دَمَم = نـَـــفــَــــسَم .  محسوس = قابل ملاحظه و قابل احساس .

غزل بی نقطه : سؤ کردار کرد وداع لااله الاالله ... سامع ام در سمع سماغ لااله الاالله .

ســــؤ کــــردار کـــــــرد وداع لا اله الاالله ... سامع ام درسمع سماع لا اله الاالله  

کــــــــرده گــــار رَد دار رداع لا اله الاالله ... سامع ام درسمع سماع لا اله الاالله     

داده ادراک روح و دل را محمد رسول الله ... سامع ام درسمع سماع لا اله الاالله

هـر سحـــر دارد حــــلول گـرم دَم کلامٌ الله ... سامع ام درسمع سماع لا اله الاالله

مـــهرِ مــادر  در اصول آمد مرا اعلام الله ... سامع ام درسمع سماع لا اله الاالله  

کــمـدِلَم، کامل مــــسلسل داد دوام سلام الله ... سامع ام درسمع سماع لا اله الاالله

دور رود  دردم اگر گم  کرده دل حرام الله ... سامع ام درسمع سماع لا اله الاالله  

داد، محمد علم وصلـم صــــراطِ احکام الله ... سامع ام درسمع سماع لا اله الاالله

ما سوا را دور کرده هر طراوت حسام الله ... سامع ام درسمع سماع لا اله الاالله  

سامع ام در سمع سماع لا اله الاالله  = در گوش خود شنوا هستم صدای لا اله الله را ( در گوش باطن وظاهر ). رَد دار  رداع =  مانع را دور کن ، یا مانع را از میان بردار.  

رداع = مانع ، جلو گیر ، راه بندان، ره گیر ، گذر بند. اعلام = بیان .حسام = شمثیر .دَم = نَفَس .کمدل = کم جرأت .    

سیاه گشت دامنِ عصیان به مثل بالِ کلاغ ... بصیر دیده ئی آن است که به بیند چو چراغ

به مناسبت شهادت حضرت امام حسين رض

سياه گـــــشت دامن عصيان به مثل بال كلاغ     بصـــير ديده ئی آن است كه به بيند چو چراغ

مزاج كـــــفر درون شد به ظاهرش افــــــشا     كه  داد  دســـــتور جنگ را عليـه آل بــــــــلاغ

كجــــاست مـــقبره ئی ملحــدي بروي زمين؟    كه اهل دين خــــــــدا رفت و آن نمـــود ســراغ

چنان اهل شـــــــفاعت به غم نشــانده ئی تو     از اين عـــــــزا  و اندوه  كــــسي نگشته فراغ

چه شد دولت  و  دنياي تو يــــــــــزيد زمان      به توست نـــــفرين ما از ســـرهر فكر و دماغ

ز چــهره هاي  زیــــادان و منهوسان جهان      هواي گــــــردون ارض را گرفت تـــــراكم ماغ

چــــــنان لكه ئی نــــنگي براي  هر دو سرا      تو اي فــــريفته اي دنيا جـــهنم است ز تو داغ

مهيب حــــادثه ئی  را به اهل و بيت  رسول

نمود عـــــرض تســــلي هـــمين طراوت باغ

ماغ = بخار و غبار آسمان . زیادان :مقصدم درین جا  هم مانندان عبیدالله ابن زیاد که سرکرده لشکر یزید بود میباشد.

ارض = زمین . آل بلاغ = مراد اولاد نبی کریم ص  که اهل تبلیغ دین مبین اسلام بودند و کلام با فصاحت و بلیغ  داشتند.

مهیب = سهمناک , واقعه دلخراش و هولناک .  

شنیدن از نام الله ج:

سروده داکتر محمد طیب طراوت : دلو سال  1389

گفت  ا ین نام  ا ز بــرایــــم  نا مـــــها         چــو ن  بــــخوانی می رسا نم کا مـــها

بــــهر هر ا سمــــــم تفــکر هــا بـکـن         ای بـخو ان  نا م ها  به صبح و شا مها

گر  به  چـشم عشـــق بنــا مم بنــگری         ا ز مَیـِی  عشـقـت  بر یز  د ر جــا مـها

ر ا ز  ما  با  محــــر ما ن را ز  گــوی         حفـــظ  د ا ر  ما  را   ز پـیش  خـامــها

خا ص  شو   تا خاص ها آیند به پیـش          تا نگـــــردی خــــــود به گِردِ  عا مـها

با نــــیا ز خو یش  سلا مت  می شـوی         سو ی  ما  آ یی   ر هـی  ا ز  د ا مـهـا

د ر  ا لف  تــنـها و بی چـو نــم  بد ا ن          شـــو  د قــــیق  ا ند ر  مـیا ن لا مــها

هـمـچو  تو کر د ند  طــواف تــخـت ما          کا فــر و  مؤ مـــن  و هـــم ا سـلا مـها

مـن در این  نا م ظا هر و با طن  شد م          هـر که خـو ا هد ا ز جـمع ا قـو ا مــها

ر ا ز  ها پــــیدا و هــــم  پـــنهان کــنم          می بَـــــرم  زنــگ  د ل  و ا صـنا مهـا

ا ز( طـراوت)  شــاد و خـــرم  کرده ام

هـــرکه  د ر کو یم  نــهــا د ه  گا مــها

دستی که تکان دهد بسویت ما را :

جــــوزای 1393 شعر از داکتر محمد طیب طراوت : 

دســــــتی که تــــکان دهــــد بســــویت ما را ... آشفتـــه توان ســــــــــاخـــت به بویت ما را

گرویـــــــده به حــُــسنِ تو طــــــراوت گشته ... خـــــــــواهم که به بخـــــشـــد برویت ما را

آن دســـــــــت بلا کیف که در فـــــــوق بُــوَد... الحــــق بـــه بســـــــــــته مـــو بمویت ما را

آشوب به پا کــــــــنم از این تـــــــنگی ئی دل... گر  راه  دهـــــــــند بر ســــــرِ کویت ما را

بر درگهی بــــا جــــــلال و پُر عــــــــزّتِ تو... خوب شد مــــــــیَـسّر گــــفـــتــگویت ما را

خـــواســـــــتم که آواز تو در دل شــــــــــنوم... بر ســـــــــمع رســـانـــید از گلـــویت ما را

حــــــــقّا که مــــــن زنده ئی جــــــــاوید شوم... ور آبی دهـــــــــند از لـــــــبِ جویت ما را

مـــخــــــــــلوق دو دارین دعـــــا ایـــن دارند... بخــــــــــشد خــــدا بــــــــــر آبرویت ما را

ای محـــــبوب حــــق به این طراوت نــظری... بـــــنما کــه غــــــــرق کنی به خویت ما را  

بمناسبت تشریف آوری از بیت الله شریف :

بیـــادِ حـــق چو بســــتی کاروانرا ...مُـــنَوّر دیــدی ای گل  آن مـکانــــرا

طواف  کعــــبه ئی دلها نمــــودی ... ز تو کـردیم مـصَــفّـا روح و جا نرا

به راستی عشق بوی مشک دارد ... ز غفلت کـــرده بــــیدار خفته گانرا

به ره گمگشته گان از رهـــنمائی ...  صفا بخشیده قلب ِ عاصــــــیــا نرا

طــفیل ِ رهــنمودِ تان نــــمـی بود ...  ندانســـته بودیم ســـود و زیـــا نرا

سجود وعجز و اشـک ِدیده گانت ... به حـیرت برده عـــقل خــبره گا نرا

دعا  و اعـــترافــت ای گُلی نـــاز ... شفاعت میکـــــند پــــیر و جـــوانرا

بـجــا آورده ئی ازعـــــشق نازت ...  رضای ذات ِ پاک ِ لامــــــــــــکانرا

کنون خوش  آمدید و میـگــذاریم ...  به زیرِ مقـــــــدم تان دیده گـــــانرا

قدوم نو بـــهـــارت از طـــــراوت ..       

بـــما بخــشیده است نطق و بیانرا  

صد هزاران احترام تقدیم آستانِ شما .

به جوزای1374  این غزل را نوشتم  تسلیم داکتر داد محمد وترنر نمودم تا در مدینه شریف

در رو بروی روضه  ئی مبارک بخواند و او خوانده بود , از برکت آن در سال هزارو سه

صد و نود خداوند ج برای بنده و دو نفر از فامیل بنده حج بیت الحرام را نصیب گردانید.

صد هزاران احترام تقدیم آستان شما:

صــــد هـــزاران  احــــترام تقدیم آستان ِشما ... آمدم زاری کـــــنان با شهـر  رضوان شما

جــان ها خواهم هــردم از خــــدای مــهربان ...  تا کنــم هـر لحظه آنها را به قـــربان شما

رَبّ عـــزت عاشق دیدار باشد هــــــــر زمان ... هم سلامها کرده تقدیم خاص در شأن شما

می رسانم  گفته ام را بر ســـر کوی عـــزیز  ...  کاش میــــــد یدم به خوابـم مَهِ تابان شما

یک نــــظر با سوی این جان نهیفم گـر شود  ...  تا ابد گردیده  باشم شــــــاد و خندان شما

با و صیت  مــــیرسانم احـــترام بــــهـرشما  ...   ارتبـاط  ما شود گـــر سوی دوستـان شما

حاجی داد مُحمَّــدِ  مظــلوم سفر ها طی کــند ...   حق کـند نزدیـک او را با پیش ایوانِ شما

با شـــــــما گر او رساند  احــــترام ِ بنده را  ...  از خوشی هـــردم گذارم سر به میدان شما

ای مـــراد مؤمنــین ای کو کبِ اقـــــبال مــا ...   جـــان مـا بادا فــــدای پـــــای خوبان شما

بر مَـدارید ســایه ئی دستِ لطیف را از سرم ...   زنده ئی عـــشق ِ شمایم در خـــیابان شما

لعل ِ نایاب ِ زمان کـــز وی تنِ ما چان گرفت ...  حق نمـود پــیدا هـــمه را از  دَرِ کان شما

نه فقط  باشد طراوت عـــاشق روی شـــــما

آنچه مخلوق دیده است باشد به ارمان  شما

هوای کوی تو هر گز نرفت از سرِ ما :

اســــیرِ عـــشق تو گـــشـــتیم مرو از برِ ما     هوای کوی تـــو هـــــرگز نرفت از ســرِ ما

بـــسان آئـــینه هـر دل صــــفا گرفت ز , یاد     بـــیا ز ســــیرت ِ نـــــرگِس نگر دلـــــبر ما

مَی است طــفیلِ نگاه ِ قــــدیم در انـــــبیـــق     بلی رقـیب  به خیا لست که هست همسَر ما

او مُـبـتلای صفت گشت و الف و یک درآن      بـــیا نــــمایــش جان بِین , بـَـــین ساغر ما

حــدیث ِ دل زَ فــراق از زبان ِ جان به شنـو     کـــجا شــــد آن دِلِ نا لان که بـود بَر  دَرِ ما

جهان تـمام بجان بین که این سیر و سلوک      پـــیاپی آمـــده گـــشتـــه مــدام افـــــسر ما

از آن زمـان که جـهـاندارِ ما جان به گرفـت    

دیگـــر نماند( طـــراوت) و رفت باور ِمـــا

بین= به بِین .   بَـــین =  در میان

اشعار ابتدایی:

خــدا وندا  مرا بخـــشـــــــــــــنده  بادا            دل  پر  عـــــــــشق  من  پایــــــنده بادا

تجــــلی های پر نور و صفا بخـــــــش            برای  من  همیــــــــــش تابنـــده  بــادا

هـر انکس  عاشفست او را به بخشــــا            بدیده  دشـــــمنـــان شــــــــــرمنده بادا

اگـــر یک  خدمـــــــــتم  بهـــر تو بوده            روح  و جانـم هـــــمـــــیشه  زنده  بادا

رضایت  گـــر نصیـــــــب  ما   بــگردد            دلم   با   یاد   و  لب  پر  خــــــنده بادا

مرا  در  کوی  تو   ای  راحــــــت جان           گدائی  یی  درت   زیـــــــــــــنده    بـادا

بدردت   خو   کــنم  ای یار شـــــــیرین            ز سوز ش   قلب  من  بالـــــــــنده بادا

هر آن  چــشمی  نخواهد روی نیـــــکو           شود   کو ر  و هـــمیـش  خوابـنده بادا

ندارم   طـــاقت  هــجــــــــــر  و  جدائی           جــــدائی  ها  ز  پـــــیشم  کـــــنده بادا

طــراوت  را هم  آغوش  تنــــــــش کن           الهی  هــردو  پـــیـــــشت  بـــــنده بادا

ز  شیـــطان  لـــعینـــــــت  دور  گردان            سر ملعـــــــون  به  خون  آگـــنده بادا

اگر  خــــــونابه  خوردم   در  زمــــانـه           زهی  دوســــــــتی  تو   آیـــــنده  بادا

گلی  چـــیدم  ز  گلــــزار   محبــــــــــت           چو  بلـــبــــل  این  دلم   پــــرنده  بادا

کــــسی  داند   غم  هــجـــــــر و جدائی           که  فاکولـــته ئي عـشقـت  خوانده بادا

مــکافات   دو  عــالم  را  نخــــــــواهم           مــرا  یادت بجـــــــــــان ارزنـــده  بادا

.......  مجـــا ز:

الهی  دشمنت  شـــــــرمــــــــــنده  بادا           نصیب   تو  همــــیشـــــه  خنـــده  بادا

هـــر  ان  چشمی  که  با مهرت نبیـــند           شود کور  و  مــــــدام  افگــــــنده بادا

بدنـــــیا   گــر کـسی  نیکــــــــــت نداند          به  ســـینــش   خــنجری  کوبنده  بادا

نشــــــانم ده  مرا یک لحظــــــه رویت           ســــــــــرم در کوی  تو  رونــــده بادا

دلم با  تار  زلفت  شــــد گــرفــــــــــتار          به  یا د ت  روح  و جانـــــــم زنده بادا

سرشـکم می چکد از دیده ای دوســـت           گل  خوشــــبــــــوی من گویــــنده بادا

چنان   مــشتاق   بر  روی  تو  گشتـم           روح   و  جانم  ز غـــیـرت کنـــده بادا

گـــرفته  قلب من  را  آتـــش عشــــــق          از این  شعــله  جــــهان  سو زنده بادا

موفق  گر  شوم   بـــــیـــــنم  روخ  گل          چو خورشـــید روی تو تـــــــابنده بادا

به یاد ِ قـــدَ دِ لــــجو شــا د  کنــم روح           تــــرا هــر تاج و تخت زیـــــــبنده بادا

برایت عـــــشق خویش اظــــهار دارم            زهی  دوستـــــــیئی تـــو آیــــنــده بادا

طــــراوت را تن و جانــــش تو با شی           الـــهی ایــن  بمــــن پا یـــــــــــنده بادا

قصه ایست راجع به نواقص و بر گشتن از آن :

دوست  را  دشمـــــــن آگــاهاــــــــــــنا           روبه   از  نفــــــــس  گرفت  سبقــانا

چــــــــــــند  روزی  خــدا ملائــــک را           پی ئی  تعـــــــــــــلیم  نــموده شیـطانا

نـــظری  کبــــــــــر  به  بالا نــــــــمود           طـــــوق   لعــــنت  زحــــــق  چرخانا

ای  پری  روی  رنج   کـشیــده ئی من          مــــــدعی  دوزخیــــــست  ز  جُـرمانا

من  بودم  عاشـــق  مجــــــازی ئی  تو          به  کــــمنـــــــدت  بــــــــــودم  زولانا

کــــسی  گفت  پـیر حقیقــــــــــت هستم           ای  مجـــــــــــازی  مرو  بـــــــیـا بانا

ده   ســـال   پشــــــــت آن دویده  شدم           از  قــــضــــــا در  اخـــیر  شـــــرمانا

از   دلی   صاف   شـــــبی  خواب شدم           محــــبــــــــــــوب الله بـــــمن گفـــتانا

تو  مـــرو   پشــت  این  رانده ئی  راز           نیـــســــت  او  با  خــــبر   ز   رازانا

فاش  نکــــردم   قـصـــــــه  را به تمام           محـــنــــــــــت  ایـــن  فـــــلک   پرانا

ای  که   از  هــجر  می ســـوزی  جانم           بـــــنـما  روی  خـــــود  نمـــــــــایانا

گر   تو  یک   جـــلوه  ئی بمــن  بکنی           جان  باحـــــــــــــــق  دهــــم  شتابانا

ور  تو  یک   چــشم  خود  سرمه کنی           هـــردو  عالـــــــــم  شود   گــــروگانا

هـــم  ز پـــسته   زبان  خود بکــــــشی           سخــنـــــــــت   بین  گوش   بــــندانا

گر  تو  تاری   زمـــــــوی  خود  بدهـی          مــــن بمــــــــــــانم   به  آن  دامــــانا

اگر   از   خــــانه  سر  بــیـــرون بکنی          خور  گــــــــــــریزد   بـــشود  شرمانا

لحـــظه  ئي پای  به کوی دوست به نهی         کل  عــــالم  شـــــــــــــــود  دوانــــانا

ترا   دیده  حــــق  شــــناس  شــــــــــدم          نمــــک  حُـــــــــــسن  تو بـود  ارزانا

من که  گـــشتم  به  صــبر تو  مــشــتاق         همـــــــــــچو ایوب  و  پـــیر کنــعـا نـا

گر  تو   زلــــــفـــــان  خود  نمـــــــایانی          روز گارم  شـــــــــود  پریـــــــــــشانا

نرگــــــسم  گر  به  گلــــســــــتان  شوی           گـُـــلِ  سوســــــــن  بخورد  آرمــــانا

گر  تو   در    بوســـــــتان  قدم  به نهی           می  شــــــــــود  خم  قد  ســـــــــروانا

ور  نـــــهی  پای  سوی  قـــبرســـــــتان           مــــرده  هـــا زنده  شــــــــوند خیزانا

ور  ز  سوز   دل  خود  آه  بکــــــــــشی           کـــجــــــــروان  را  بکــــنند  سوزانا

رو   به  سوی  تو  کنــــد  جـــمله جهان           بــــنده ئی  حُــســــــــــن توام  چندانا

گـــر  به  مسجد  شوی  ســـــــــوی نماز           کـــافر  عشق  تـُـــــــــست مـــسلمانا

گر  تو  ابروی   خـــــــــویـــش باز  کنی           گبـــــــر  و  ترسا    بــــــشود مستانا

گــــر  تو  یک  بار  طــــواف  کعبه کنی            کعــــبــــــــه  ها  بر  ســـر تو چرخانا

باطــــــــراوت  نظـــــر گر بکـــــــــــنــی           

شـــــــــا د  دارین  شــــود  ای   جـــــانا

غزل از اوّلَ بخش ضیاگل نامه:سروده داکتر محمد طیب طراوت : 

زنده گی صــــعب آمد از سوخــــتن مــــرا      داغ آتـــــــش بِه ز لَـــــت در تن مـــــرا

زنده گی در بـــــند نا کـــــــس چون کــــنم      در زبان نــــــیست طـــــاقت گـــفتن مرا

از لــــت نا کس چـــنان اشــــــک ریـــختم      بـین نارم نـــــیست گـــــریـــــســتن مرا

آتش ظـــــــاهر به ازایـــــــن روزگــــــــار      کامـــــده از ســـــوی این بی فـــــن مرا

بـیست و یک روز از عــروسی ام گذشت       ایــــن بــــلایم کــــرد بی خـــویشتن مرا

جور  و  ظــــلم بی حد این بــیـــبا ک کرد        از بـــهـــرِ دُنــــــیا بی زیــــــســتن مر ا

ای طـــــراوت ســـــوخـــــتنم تحــریر کُن      

 لُـــطف حـــق بنـــموده است بی من مرا

اشعار ابتدایی:

خــدا وندا  مرا بخـــشـــــــــــــنده  بادا            دل  پر  عـــــــــشق  من  پایــــــنده بادا

تجــــلی های پر نور و صفا بخـــــــش            برای  من  همیــــــــــش تابنـــده  بــادا

هـر انکس  عاشفست او را به بخشــــا            بدیده  دشـــــمنـــان شــــــــــرمنده بادا

اگـــر یک  خدمـــــــــتم  بهـــر تو بوده            روح  و جانـم هـــــمـــــیشه  زنده  بادا

رضایت  گـــر نصیـــــــب  ما   بــگردد            دلم   با   یاد   و  لب  پر  خــــــنده بادا

مرا  در  کوی  تو   ای  راحــــــت جان           گدائی  یی  درت   زیـــــــــــــنده    بـادا

بدردت   خو   کــنم  ای یار شـــــــیرین            ز سوز ش   قلب  من  بالـــــــــنده بادا

هر آن  چــشمی  نخواهد روی نیـــــکو           شود   کو ر  و هـــمیـش  خوابـنده بادا

ندارم   طـــاقت  هــجــــــــــر  و  جدائی           جــــدائی  ها  ز  پـــــیشم  کـــــنده بادا

طــراوت  را هم  آغوش  تنــــــــش کن           الهی  هــردو  پـــیـــــشت  بـــــنده بادا

ز  شیـــطان  لـــعینـــــــت  دور  گردان            سر ملعـــــــون  به  خون  آگـــنده بادا

اگر  خــــــونابه  خوردم   در  زمــــانـه           زهی  دوســــــــتی  تو   آیـــــنده  بادا

گلی  چـــیدم  ز  گلــــزار   محبــــــــــت           چو  بلـــبــــل  این  دلم   پــــرنده  بادا

کــــسی  داند   غم  هــجـــــــر و جدائی           که  فاکولـــته ئي عـشقـت  خوانده بادا

مــکافات   دو  عــالم  را  نخــــــــواهم           مــرا  یادت بجـــــــــــان ارزنـــده  بادا

.......  مجـــا ز:

الهی  دشمنت  شـــــــرمــــــــــنده  بادا           نصیب   تو  همــــیشـــــه  خنـــده  بادا

هـــر  ان  چشمی  که  با مهرت نبیـــند           شود کور  و  مــــــدام  افگــــــنده بادا

بدنـــــیا   گــر کـسی  نیکــــــــــت نداند          به  ســـینــش   خــنجری  کوبنده  بادا

نشــــــانم ده  مرا یک لحظــــــه رویت           ســــــــــرم در کوی  تو  رونــــده بادا

دلم با  تار  زلفت  شــــد گــرفــــــــــتار          به  یا د ت  روح  و جانـــــــم زنده بادا

سرشـکم می چکد از دیده ای دوســـت           گل  خوشــــبــــــوی من گویــــنده بادا

چنان   مــشتاق   بر  روی  تو  گشتـم           روح   و  جانم  ز غـــیـرت کنـــده بادا

گـــرفته  قلب من  را  آتـــش عشــــــق          از این  شعــله  جــــهان  سو زنده بادا

موفق  گر  شوم   بـــــیـــــنم  روخ  گل          چو خورشـــید روی تو تـــــــابنده بادا

به یاد ِ قـــدَ دِ لــــجو شــا د  کنــم روح           تــــرا هــر تاج و تخت زیـــــــبنده بادا

برایت عـــــشق خویش اظــــهار دارم            زهی  دوستـــــــیئی تـــو آیــــنــده بادا

طــــراوت را تن و جانــــش تو با شی           الـــهی ایــن  بمــــن پا یـــــــــــنده بادا

قصه ایست راجع به نواقص و بر گشتن از آن :

دوست  را  دشمـــــــن آگــاهاــــــــــــنا           روبه   از  نفــــــــس  گرفت  سبقــانا

چــــــــــــند  روزی  خــدا ملائــــک را           پی ئی  تعـــــــــــــلیم  نــموده شیـطانا

نـــظری  کبــــــــــر  به  بالا نــــــــمود           طـــــوق   لعــــنت  زحــــــق  چرخانا

ای  پری  روی  رنج   کـشیــده ئی من          مــــــدعی  دوزخیــــــست  ز  جُـرمانا

من  بودم  عاشـــق  مجــــــازی ئی  تو          به  کــــمنـــــــدت  بــــــــــودم  زولانا

کــــسی  گفت  پـیر حقیقــــــــــت هستم           ای  مجـــــــــــازی  مرو  بـــــــیـا بانا

ده   ســـال   پشــــــــت آن دویده  شدم           از  قــــضــــــا در  اخـــیر  شـــــرمانا

از   دلی   صاف   شـــــبی  خواب شدم           محــــبــــــــــــوب الله بـــــمن گفـــتانا

تو  مـــرو   پشــت  این  رانده ئی  راز           نیـــســــت  او  با  خــــبر   ز   رازانا

فاش  نکــــردم   قـصـــــــه  را به تمام           محـــنــــــــــت  ایـــن  فـــــلک   پرانا

ای  که   از  هــجر  می ســـوزی  جانم           بـــــنـما  روی  خـــــود  نمـــــــــایانا

گر   تو  یک   جـــلوه  ئی بمــن  بکنی           جان  باحـــــــــــــــق  دهــــم  شتابانا

ور  تو  یک   چــشم  خود  سرمه کنی           هـــردو  عالـــــــــم  شود   گــــروگانا

هـــم  ز پـــسته   زبان  خود بکــــــشی           سخــنـــــــــت   بین  گوش   بــــندانا

گر  تو  تاری   زمـــــــوی  خود  بدهـی          مــــن بمــــــــــــانم   به  آن  دامــــانا

اگر   از   خــــانه  سر  بــیـــرون بکنی          خور  گــــــــــــریزد   بـــشود  شرمانا

لحـــظه  ئي پای  به کوی دوست به نهی         کل  عــــالم  شـــــــــــــــود  دوانــــانا

ترا   دیده  حــــق  شــــناس  شــــــــــدم          نمــــک  حُـــــــــــسن  تو بـود  ارزانا

من که  گـــشتم  به  صــبر تو  مــشــتاق         همـــــــــــچو ایوب  و  پـــیر کنــعـا نـا

گر  تو   زلــــــفـــــان  خود  نمـــــــایانی          روز گارم  شـــــــــود  پریـــــــــــشانا

نرگــــــسم  گر  به  گلــــســــــتان  شوی           گـُـــلِ  سوســــــــن  بخورد  آرمــــانا

گر  تو   در    بوســـــــتان  قدم  به نهی           می  شــــــــــود  خم  قد  ســـــــــروانا

ور  نـــــهی  پای  سوی  قـــبرســـــــتان           مــــرده  هـــا زنده  شــــــــوند خیزانا

ور  ز  سوز   دل  خود  آه  بکــــــــــشی           کـــجــــــــروان  را  بکــــنند  سوزانا

رو   به  سوی  تو  کنــــد  جـــمله جهان           بــــنده ئی  حُــســــــــــن توام  چندانا

گـــر  به  مسجد  شوی  ســـــــــوی نماز           کـــافر  عشق  تـُـــــــــست مـــسلمانا

گر  تو  ابروی   خـــــــــویـــش باز  کنی           گبـــــــر  و  ترسا    بــــــشود مستانا

گــــر  تو  یک  بار  طــــواف  کعبه کنی            کعــــبــــــــه  ها  بر  ســـر تو چرخانا

باطــــــــراوت  نظـــــر گر بکـــــــــــنــی           

شـــــــــا د  دارین  شــــود  ای   جـــــانا

غزل از اوّلَ بخش ضیاگل نامه:سروده داکتر محمد طیب طراوت : 

زنده گی صــــعب آمد از سوخــــتن مــــرا      داغ آتـــــــش بِه ز لَـــــت در تن مـــــرا

زنده گی در بـــــند نا کـــــــس چون کــــنم      در زبان نــــــیست طـــــاقت گـــفتن مرا

از لــــت نا کس چـــنان اشــــــک ریـــختم      بـین نارم نـــــیست گـــــریـــــســتن مرا

آتش ظـــــــاهر به ازایـــــــن روزگــــــــار      کامـــــده از ســـــوی این بی فـــــن مرا

بـیست و یک روز از عــروسی ام گذشت       ایــــن بــــلایم کــــرد بی خـــویشتن مرا

جور  و  ظــــلم بی حد این بــیـــبا ک کرد        از بـــهـــرِ دُنــــــیا بی زیــــــســتن مر ا

ای طـــــراوت ســـــوخـــــتنم تحــریر کُن      

 لُـــطف حـــق بنـــموده است بی من مرا

اشعار ابتدایی:

خــدا وندا  مرا بخـــشـــــــــــــنده  بادا            دل  پر  عـــــــــشق  من  پایــــــنده بادا

تجــــلی های پر نور و صفا بخـــــــش            برای  من  همیــــــــــش تابنـــده  بــادا

هـر انکس  عاشفست او را به بخشــــا            بدیده  دشـــــمنـــان شــــــــــرمنده بادا

اگـــر یک  خدمـــــــــتم  بهـــر تو بوده            روح  و جانـم هـــــمـــــیشه  زنده  بادا

رضایت  گـــر نصیـــــــب  ما   بــگردد            دلم   با   یاد   و  لب  پر  خــــــنده بادا

مرا  در  کوی  تو   ای  راحــــــت جان           گدائی  یی  درت   زیـــــــــــــنده    بـادا

بدردت   خو   کــنم  ای یار شـــــــیرین            ز سوز ش   قلب  من  بالـــــــــنده بادا

هر آن  چــشمی  نخواهد روی نیـــــکو           شود   کو ر  و هـــمیـش  خوابـنده بادا

ندارم   طـــاقت  هــجــــــــــر  و  جدائی           جــــدائی  ها  ز  پـــــیشم  کـــــنده بادا

طــراوت  را هم  آغوش  تنــــــــش کن           الهی  هــردو  پـــیـــــشت  بـــــنده بادا

ز  شیـــطان  لـــعینـــــــت  دور  گردان            سر ملعـــــــون  به  خون  آگـــنده بادا

اگر  خــــــونابه  خوردم   در  زمــــانـه           زهی  دوســــــــتی  تو   آیـــــنده  بادا

گلی  چـــیدم  ز  گلــــزار   محبــــــــــت           چو  بلـــبــــل  این  دلم   پــــرنده  بادا

کــــسی  داند   غم  هــجـــــــر و جدائی           که  فاکولـــته ئي عـشقـت  خوانده بادا

مــکافات   دو  عــالم  را  نخــــــــواهم           مــرا  یادت بجـــــــــــان ارزنـــده  بادا

.......  مجـــا ز:

الهی  دشمنت  شـــــــرمــــــــــنده  بادا           نصیب   تو  همــــیشـــــه  خنـــده  بادا

هـــر  ان  چشمی  که  با مهرت نبیـــند           شود کور  و  مــــــدام  افگــــــنده بادا

بدنـــــیا   گــر کـسی  نیکــــــــــت نداند          به  ســـینــش   خــنجری  کوبنده  بادا

نشــــــانم ده  مرا یک لحظــــــه رویت           ســــــــــرم در کوی  تو  رونــــده بادا

دلم با  تار  زلفت  شــــد گــرفــــــــــتار          به  یا د ت  روح  و جانـــــــم زنده بادا

سرشـکم می چکد از دیده ای دوســـت           گل  خوشــــبــــــوی من گویــــنده بادا

چنان   مــشتاق   بر  روی  تو  گشتـم           روح   و  جانم  ز غـــیـرت کنـــده بادا

گـــرفته  قلب من  را  آتـــش عشــــــق          از این  شعــله  جــــهان  سو زنده بادا

موفق  گر  شوم   بـــــیـــــنم  روخ  گل          چو خورشـــید روی تو تـــــــابنده بادا

به یاد ِ قـــدَ دِ لــــجو شــا د  کنــم روح           تــــرا هــر تاج و تخت زیـــــــبنده بادا

برایت عـــــشق خویش اظــــهار دارم            زهی  دوستـــــــیئی تـــو آیــــنــده بادا

طــــراوت را تن و جانــــش تو با شی           الـــهی ایــن  بمــــن پا یـــــــــــنده بادا

قصه ایست راجع به نواقص و بر گشتن از آن :

دوست  را  دشمـــــــن آگــاهاــــــــــــنا           روبه   از  نفــــــــس  گرفت  سبقــانا

چــــــــــــند  روزی  خــدا ملائــــک را           پی ئی  تعـــــــــــــلیم  نــموده شیـطانا

نـــظری  کبــــــــــر  به  بالا نــــــــمود           طـــــوق   لعــــنت  زحــــــق  چرخانا

ای  پری  روی  رنج   کـشیــده ئی من          مــــــدعی  دوزخیــــــست  ز  جُـرمانا

من  بودم  عاشـــق  مجــــــازی ئی  تو          به  کــــمنـــــــدت  بــــــــــودم  زولانا

کــــسی  گفت  پـیر حقیقــــــــــت هستم           ای  مجـــــــــــازی  مرو  بـــــــیـا بانا

ده   ســـال   پشــــــــت آن دویده  شدم           از  قــــضــــــا در  اخـــیر  شـــــرمانا

از   دلی   صاف   شـــــبی  خواب شدم           محــــبــــــــــــوب الله بـــــمن گفـــتانا

تو  مـــرو   پشــت  این  رانده ئی  راز           نیـــســــت  او  با  خــــبر   ز   رازانا

فاش  نکــــردم   قـصـــــــه  را به تمام           محـــنــــــــــت  ایـــن  فـــــلک   پرانا

ای  که   از  هــجر  می ســـوزی  جانم           بـــــنـما  روی  خـــــود  نمـــــــــایانا

گر   تو  یک   جـــلوه  ئی بمــن  بکنی           جان  باحـــــــــــــــق  دهــــم  شتابانا

ور  تو  یک   چــشم  خود  سرمه کنی           هـــردو  عالـــــــــم  شود   گــــروگانا

هـــم  ز پـــسته   زبان  خود بکــــــشی           سخــنـــــــــت   بین  گوش   بــــندانا

گر  تو  تاری   زمـــــــوی  خود  بدهـی          مــــن بمــــــــــــانم   به  آن  دامــــانا

اگر   از   خــــانه  سر  بــیـــرون بکنی          خور  گــــــــــــریزد   بـــشود  شرمانا

لحـــظه  ئي پای  به کوی دوست به نهی         کل  عــــالم  شـــــــــــــــود  دوانــــانا

ترا   دیده  حــــق  شــــناس  شــــــــــدم          نمــــک  حُـــــــــــسن  تو بـود  ارزانا

من که  گـــشتم  به  صــبر تو  مــشــتاق         همـــــــــــچو ایوب  و  پـــیر کنــعـا نـا

گر  تو   زلــــــفـــــان  خود  نمـــــــایانی          روز گارم  شـــــــــود  پریـــــــــــشانا

نرگــــــسم  گر  به  گلــــســــــتان  شوی           گـُـــلِ  سوســــــــن  بخورد  آرمــــانا

گر  تو   در    بوســـــــتان  قدم  به نهی           می  شــــــــــود  خم  قد  ســـــــــروانا

ور  نـــــهی  پای  سوی  قـــبرســـــــتان           مــــرده  هـــا زنده  شــــــــوند خیزانا

ور  ز  سوز   دل  خود  آه  بکــــــــــشی           کـــجــــــــروان  را  بکــــنند  سوزانا

رو   به  سوی  تو  کنــــد  جـــمله جهان           بــــنده ئی  حُــســــــــــن توام  چندانا

گـــر  به  مسجد  شوی  ســـــــــوی نماز           کـــافر  عشق  تـُـــــــــست مـــسلمانا

گر  تو  ابروی   خـــــــــویـــش باز  کنی           گبـــــــر  و  ترسا    بــــــشود مستانا

گــــر  تو  یک  بار  طــــواف  کعبه کنی            کعــــبــــــــه  ها  بر  ســـر تو چرخانا

باطــــــــراوت  نظـــــر گر بکـــــــــــنــی           

شـــــــــا د  دارین  شــــود  ای   جـــــانا

غزل از اوّلَ بخش ضیاگل نامه:سروده داکتر محمد طیب طراوت : 

زنده گی صــــعب آمد از سوخــــتن مــــرا      داغ آتـــــــش بِه ز لَـــــت در تن مـــــرا

زنده گی در بـــــند نا کـــــــس چون کــــنم      در زبان نــــــیست طـــــاقت گـــفتن مرا

از لــــت نا کس چـــنان اشــــــک ریـــختم      بـین نارم نـــــیست گـــــریـــــســتن مرا

آتش ظـــــــاهر به ازایـــــــن روزگــــــــار      کامـــــده از ســـــوی این بی فـــــن مرا

بـیست و یک روز از عــروسی ام گذشت       ایــــن بــــلایم کــــرد بی خـــویشتن مرا

جور  و  ظــــلم بی حد این بــیـــبا ک کرد        از بـــهـــرِ دُنــــــیا بی زیــــــســتن مر ا

ای طـــــراوت ســـــوخـــــتنم تحــریر کُن      

 لُـــطف حـــق بنـــموده است بی من مرا