(دوچـــــــشمانِ خمارت را کی دارد ... دو ابــــــرو دُمِ مــــارت را کی دارد)

یکشنبه 12 نوامبر 2018 مصادف به 20 عقرب 1397 و چهارم ربیع الاول 1440 سروده داکتر محمد طیب طراوت:

(دوچـــــــشمانِ خمارت را کی دارد ... دو ابــــــرو دُمِ مــــارت را کی دارد)

(بــــگردم نُه بلــوک چهارده ولایت ... به پُــــرســم اخـــــتیارت را کی دارد)

ترا بــــس دیده ام که نــــــــازنیــنی ... به دنـــــــــیا اعـــــتبارت را کی دارد

نظـــــر کردم به دو عـــینینِ رویت ... صـــفِ مــــــژگانِ یارت را کی دارد

همه درمانـــده ئی حُـــسنِ تو گشتند ... دو پـــــــــستانِ انــــارت را کی دارد

دلت شاد و غــــمی دارین نــــداری ... بـــــــــــهارِ لالــه زارت را کی دارد  

تویی فـــــرمـانروای کُلِّ عـــــــــالم ... عـــــزیزم اقـــــــــتدارت را کی دارد

چــــلنج دادی به زیبـــــایی انـــــدام ... همــین اکنون شـــــعارت را کی دارد

مــــیانِ مـــــؤمِن و ترســــاو لادین ... بـــــگو قصــــدِ شـکارت را کی دارد

خوشی و خُرَّمی در خانه ئی توست ... دَم  و لــــــیل و نــهارت را کی دارد

تو که یک شب نخــــفتی از غمِ مــا ... عـــــمل کـرد و شعارت را کی دارد

طـراوت عاجز است از توصیفِ تو ... نـــــیروی ذوالفـــــقارت را کی دارد  

رفــــتارِ من به هــمرهی تان صادقانه بود ... گـــفتارِ خوب و نــــیکو همـــیش عاقلانه بود

جمعه شب 9/11 2018 مصادف 18 عقرب ( آبان ) 1397 و دوم ربیع الاول 1440 سروده داکتر محمد طیب طراوت قبادی .

رفــــتارِ من به هــمرهی تان صادقانه بود ... گـــفتارِ خوب و نــــیکو همـــیش عاقلانه بود

آغازِ نامِ شیرینِ چـــهار حرفِ بی نُقَـــــط ... انــدر نَــفَـــس دَمــــیده و صورت مـــیانه بود  

ما را نـــگاهِ دیده ئی مستت خراب کــــرد ... راز و نـــــیاز بـــسوی عـــزیزم شبــــانه بود

تاکـــــیدِ این طـــریقه دِلم دم به دم نــــمود ... صامت خیال و دل به رهی خویش روانه بود

دیدَم درین زمانه که  از دست رفــته است ... بر سـیرت  و جـــــمالِ شما عاشــــــــقانه بود

مســـموع آن بیانِ حــــقیقت نـــــمود مــرا ... والله آنچــــه گفـــــته  بـــــمن عارفــــــانه بود   

نخـــوانده ام غـــزل و ندانــــسته ام طریق ... کی گـــفته ام ســــروده دل شــــــــاعرانه بود

رفـتم به عرصه ئی که شوم فاتح و پیروز ... افسوس طلسم و زورِ حـــــریف ماهـرانه بود   

کفتم که ای دبــــیر حریـفانِ این چـــــــمن ... این کار دِیو و عفـــریتــــــــــم ظالمــــانه بود

گــوشم ز ناکــسان سخنی جرحه دار شنید ... ای کاش جـــــای آن به ســــــــرم تازیانه بود

گـــیرم انــــتقام همــــــــانِ روز باز پسین ... بـــیندند که کـــینه  ورزی ئی دل قاطعانه بود

این یک چـکامه است به وسواسِ روزگار ... آئـــــــینِ  طــــراوت به خــــــدا عاجزانه بود 

صامت = ساکت و خموش ، بی سرو صدا . دیو و عفریت = روح خبیث و زشت ، درین جا مقصد از نفس اَمّاره بِسّو است . روز  باز پسین = روز آخرین ، روز نهایی ، درین جا هدف روز آخرت است .  وسواس روز گار = اغواگران و شیطان صفتان زمانه . چکامه = شعر بزمی ، هر سخن سروده مانند .  آئین = اسلوب ،رَوِش، روال ،

سیرت = نجابت ، عفت، کردار نیک ، پاکدامنی  .

نمـــــای معــــرفت را آشــــکار کن ... پریرویم بــــــــیا مــــیلِ شکار کن

جمعه شب 9/11 2018 مصادف 18 عقرب ( آبان ) 1397 و دوم ربیع الاول 1440 سروده داکتر محمد طیب طراوت قبادی .

نمـــــای معــــرفت را آشــــکار کن ... پریرویم بــــــــیا مــــیلِ شکار کن

برای قــتلِ عــــاشق تـــیر مــــژگان ... به ســــینش تیــغ هــــای آبدار کن

بســـوی قــــــلبِ نالانم نــــــظر کن ... تو این مخروبه قصـرِ زرنگار کن

هـــمانانـــیکه با مــــن در ســــتیزند ... به دنــــیا و به دین بی اعـتبار کن

الا ای دوست دیریــــــــــــنم خـــدایا ... از این مُلک قطعِ دستِ انتحار کن  

ضـمیرِ کدر و تاریک با بهـــــتانگر ... بُوَد از صفِ دوستان بر کـنار کن

بده وعــــده که آیم در قـــــــــــلایت ... امیدم بخش و تـرکِ انـــــتظار کن

هــــــمان همـــسایه ام که سایه دارد ... مــــرا از همـتِ او تاجَــــــدار کن

شـــرابِ شوق را در شیشه ام ریــز ... به فضـلت فارغ از روزِ شمار کن  

مریض و ناقص و افــــسرده حـــالم ... کریما از کــــرم دل اســـــتوار کن  

همی خواهد طراوت از تو ایدوست ... عفویی عــفو به هر لیل و نهار کن

الا ای دوسَــــــــــتانِ با کــــــــرامت ... قریب است این دعایم با اجـــــابت

جمعه شب 9/11 2018 مصادف 18 عقرب ( آبان ) 1397 و دوم ربیع الاول 1440 سروده داکتر محمد طیب طراوت قبادی .

الا ای دوسَــــــــــتانِ با کــــــــرامت ... قریب است این دعایم با اجـــــابت

که هست از روی عجز و رقتِ قلب ... مــــرا بنما رهی راست با علامت

کـــنم راز و نیـــازم با تو ای دوست ... روانم با شـــــتاب سوی فــــلاحت

خوشم با دوستانِ دوست نــــــــشستم ... بودند از عارفـــــانِ با نجــــــــابت 

ســــزاواری نــــیافــــــــته این زبانم ... برم بر آن ذکـرت با ســــــــــلامت 

ز حق توفیق مـــــیخواهم که روزی ... بدیدارت شرف یابد غـــــــــــلامت

شفــــاعت کرده ای شـــرمنده ات را ... مـــنم مدیونِ احســـان و کــــمـالت

ندیدم مـــــــــثل تو ای نازنــــــــــینم ... کسی را اســـــــتوار و با شجاعت

توانی نیست به ایــن دل داده  ئی تو ... شود جان همجلیسـت در نــــــهایت

نویــــــسم نامه ئی شـــــیرین برایت ... ترا من دوســــــــت دارم از بدایت

هر آنچه خوبی هاست شأنِ تو باشـد ... عمل نیست با طراوت جز ملامت

نفس به یادِ رُخـــــت ای گلم شـــــماره کـــنم ... حصولِ وصل ترا هــر شب استـــــــخاره کنم

سه شنبه 13 نوامبر 2018 مصادف به 22عقرب 1397 و 6 ربیع الاول 1440 سروده داکتر محمد طیب طراوت قبادی .

نفس به یادِ رُخـــــت ای گلم شـــــماره کـــنم ... حصولِ وصل ترا هــر شب استـــــــخاره کنم

از آن زمان که سروده است دلم غــلامِ تو ام ... به جـــز وصالِ تو از هرچه هسـت کناره کنم

چنانکه هست به سرم آرزوی رحمتِ عشــق ... کز آبِ صافِ او بر خَـــلقِ حق فــــــواره کنم

چه باشد این همه نورِ دُرُشتِ خـــورشیـــدی ... به نــــیمِ ذره ئی نورت اورا ســـــــــــتاره کنم

در اوجِ نُه فَلَـــکت نامِ اَحــــــــمدِ مخـــــــتار ... چو سوی عـرش روم روی دوست نظاره کنم  

فراقِ مخزنِ ثروت که هست دیده ئی دوست ... بــــــــــــــروی اُمـــیدِ دیدارِ آن گـــــــذاره کنم

چو پرسشی بمیان شد ز مــــــــــــنشأِ خلقت  ... بسوی صـــــــورتِ محبوبِ تو اشـــــــاره کنم

ز دستِ نـامِ تو ای که طـــــــــراوتت خوانی ... یــــخن به پــــیشِ طبـــــیبانِ جـــــان پاره کنم  

امشب ای گل دیدنت را دَم شــــماری می کنم ... نــزدِ دوســـــتانت شوم ناله و زاری می کنم

پنج شنبه 15 نوامبر 2018 مصادف به 24عقرب 1397 و 8 ربیع الاول 1440 سروده داکتر محمد طیب طراوت قبادی .

امشب ای  گل دیدنت را دَم شــــماری می کنم ... نــزدِ دوســـــتانت شوم ناله و زاری می کنم

تا شود از روی شان داری نظر بر این غریب ... می نـشینم یادِ غـــیر از سینه عاری می کنم  

مـــی نهم لســـانِ خویش بر کامِ تو ای ناز نین ... گوش به فرمانت شوم با چـشم یاری می کنم

از سـرِ لطف و سخا آهـنگِ دل دادی به سمـع ... زان ســـبب با تو احساسِ همجواری می کنم

پیش از این کارِ زمان این شانه اجـباری کشید ... اُکَـــــنون صد ها از آنرا افــــتخاری می کنم

بر کسی نفرین نداشتم ورنه مـــیشد استـــجاب ... بر دلم تیــــــر می زنند و بُرده باری می کنم

قدرِ لیل و هر نـــهار با هر نفس دارم اُمــــــید ... شـــد قوی این لحـظه ها را یادگاری می کنم  

با طروات سرکشم از شیـــشه ات پـــیـمانه ای ... بر ســـرِ پیمان شوم پــــیمانــگزاری می کنم   

نامِ نازت ای عـــزیز سـرمایه ئی اعــــزازِ من ... اوج عِــــزَّت داده است این بال در پروازِ من

یک شنبه 18 نوامبر 2018 مصادف به 27 عقرب 1397 و 10 ربیع الاول 1440 سروده داکتر محمد طیب طراوت :

نامِ نازت ای عـــزیز سـرمایه ئی اعــــزازِ من ...  اوج عِــــزَّت داده است این بال در پروازِ من 

بوی یک برگِ گلم گر یک دمی  پاشــان شـود  ... آن زمان دانــند فـــــــــــراق و ناله و آوازِ من

میرسـند از دور به مـــیدان همدلانِ باده نــوش  ... چون  بلـــــند گردد به محفل آن نوای سازِ من    

می شود جــــانم بگـــیری و به جــــــانانم دهی  ... ســـر فـــرود آری به نـــزدِ دلـــبرِ دَمسازِ من  

با جـــلال باشم مـــیانِ جــمعِ گلــــهای بــــــهار ...  گـــر نظر داری بســـــــویم سروِ باغِ نازِ من

عشوه هایت بود که عاشق از روی عین الیقین  ...  شد گرفــتارِ رُخَت ای خورشدِ پــــیشــتازِ من   

باخته دل های اسیر را این چـنین اظهار داشت  ... جـــان ها آرید بــرای جـــــادوی غـــــمازِ من  

عطرِ کویت علمِ باشد که یقـــــــین آرد به ســـر ...  وصلِ تو حق الیقین است گرشوی سربازِ من   

در طولِ عمرِ گرانمــــایه که داشــــــتم ارتباط  ...  فکــر با دیدِ طـراوت بوده است هــــمرازِ من  

  

تو به ریســــــــــمانِ زلفت ، به هلالِ ماهِ تابان ... گاز و گــــهواره به بستی ، فـرود آمدی به مـید

یک شنبه 18 نوامبر 2018 مصادف به 27 عقرب 1397 و 10 ربیع الاول 1440 سروده داکتر محمد طیب طراوت :

تو به ریســــــــــمانِ زلفت ، به هلالِ ماهِ تابان ... گاز و گــــهواره به بستی ، فـرود آمدی به مـیدان

چه بـــسی تمیز و نازی ، ز روی بـنده نوازی ... چــــشمِ غم دیده ئی ما را ، دیگر ای گلم مـگریان

بــــیا از روی مُــــحبت ، نظـــــرِ نما به سویم ... لـــبِ خــــشکیده ئی مهمان به نگاهی خود بخندان 

ای که حورانِ زمانه ، بمن اند جـــــمله بیگانه ... در همه روز و شبانه ، پــیشم آی از روی احسان

الا خوشخوی و خصالم ، به درت تاکی به نالم ... بوسه ئی عـــنایـتم کن ، از همان  سـیبِ زنــخدان

گـشته ئی مینای قــندم ، عــهدِ من به کس نبندم ... مقبول و قشنگ  و نازی ، دلِ زارِ من مـــرنجان

گر به خشم دیده کنی باز، بسوی سما تو ازناز ... به دمی زمین و افــــلاک ، می نمایی هـمه ویران

ولی ای چهره ئی خندان،دیده ام که لطف داری ... داده ای جان ارتباطم بـــرهانـــیدی ز ز نـــــــدان

مـــهربانی های وافــــــر که نموده ئی به حَــقَّم ... به جز از مَلِک کسی نیست، یکی را توانِ جبران 

مــــقدمِ مبـارَکِ تو کام بخــــشی داد به عـــــالَم ... بر طــراوتِ نگاهت همـــــه دوسَــــــــتانِ حیران

نازم آن چــــــــشمانِ سبزت ای گلی باغِ جـــنان ... روزِ از روز ها ترا دیدم بـــــــکوی هـــــندوان

یک شنبه 18 نوامبر 2018 مصادف به 27 عقرب 1397 و 10 ربیع الاول 1440 سروده داکتر محمد طیب طراوت :

نازم آن چــــــــشمانِ سبزت ای گلی باغِ جـــنان ... روزِ از روز ها ترا دیدم بـــــــکوی هـــــندوان

نامِ شـــیرینت مدینه صورتت کــــن آشـــــــــکار ... از برای دیــــدنت این دیـــده ها داشت امـتحان

گــــشته ام ناکامِ حُــــسنت ای مهی نا مـــــهربان ... بارِ ثانی جـــلوه هــــایت ساز برای دل عـــیان

از سرِ لطف و ســــخا بنویـــــــس برایم نامه ئی ... آن بـــدستِ قاصـــدِ با اعتــــــــمادت کن روان

یا پــــیامی را به برایم از تلـــــفونت فــــــــرست ... وعـــده را جای گذار آیم بــــــسویت ناگــــهان

ای پـــری من از صــــدایت دل ز دنیا کــــنده ام ... با مثالِ تو نــــــــدیدم دخترِ نـــــــــیکو بـــــیان

عمر اگر فرصت برایم داد در فــــصلِ بـــــــهار ... یک گلی سرخی به دستت میرسانم ارمـــــغان

من که پــــیرم آفــــتابِ حُـــسنِ تو ای نو جـــوان ... سالَ هــــــا باشد  تـفاوت های سِـــنّی در میان   

نغـــمه و سازِ جـــهان تـــسلیم در آن آوازِ توست ... صد هزاران حور عین گـشته غلامت همچنان

رو به عالَم جـستجو کن مــحرم و اقوام و خویش ... این یقــین دارم نیابی مثل طــــیب مـــــــهربان  

بیخـبر هستی که از طرز سخن، خوی و خصال ... عاشقِ روی تو گـشته این طراوت در نــــــهان

هِندَوان = نام قریه سرسبزیست در شرق سرک هرات قندهار نزدیک پل دریای هری رود قریه از مربوطات شهرستان انجیل آستان هرات کشور افغانستان است . 

نمی دانــــــــــم که ســــروِ یا ســـنوبر ... هــزاران برگِ خـوشـــــبو داری در بَر

جمعه شب 22 نوامبر 2018 مصادف به دوم قوس 1397 سروده داکتر محمد طیب طراوت قبادی .

نمی دانــــــــــم که ســــروِ یا ســـنوبر ... هــزاران برگِ خـوشـــــبو داری در بَر

ســـــــرم را پــــیش پایت می گـــذارم ... چــــو دادی دیــــده ام را نــــــــورِ انور

نفــــــــــس هر دَم نــــماید رفت و آمد ... بُـــوَد امر از ســـــوی اول و آخــــــــــر

درین آمـــــد و رفــــــتش این شـــنیدم ... نـــــــــوا و نـــــغمه ها دارد ز دلـــــــبر

شــــنیدم عـــاشقِ در کـــوی معــشوق ... ســـــرو جان را نمود فــــــــدای رهــبر

خـــواصم هست بــــگردَم نُـه فلک را ... دهــــی بر بالِ من نـــــــــیروی شـــهپر

روم هـــــر جا که تا رویت به بـــــینم ... گــــرفته هـــــستیت هــــر جا ســراسـر

مـــرا شوقِ وصالت در جـــــهان بس ... بــــدانم بـــــــیش از دنــــــــــیای دیــگر  

هـــــمان خاکِ کفِ کفـــــشت عـزیزم ... پُر ارزش خــــوانم از طــــــــلای احمر   

طـــــراوت یادِ کس با دل نـــــــــدارد ... به جــــــــز نامِ شــــــــــــیرین،اللهُ اکــبر

حـــکایت های پـــیشین ثبتِ دهر است ... بعــضی شیــرین و برخی مثل زهر است

شنبه 24 نوامبر 2018 مصادف به 3 قوس 1397 سروده داکتر محمد طیب طراوت قبادی .

حـــکایت های پـــیشین ثبتِ دهر است ... بعــضی شیــرین و برخی مثل زهر است

کــسی شیرین برایش تلخ و تُـــند است ... یگانی تــــلــخی اش شــــــیرو شکر است

حـــقیقت را کـــسی داند درین مُــــلک ... که با کـــذبِ ســـیاست ها به قــــهر است

دیدم فـــوتوی جانی نصــــبِ مــــــوتر ... نمـــــوده آنکه مـــزدور با دیـــــگر است

تواضع های عــــاشق نــــزدِ معــشوق ... نــــه او را قصــــدِ داشــــتِ از ثمر است

لـــــــــــقای محـــبوبه دارد کـــــــفایت ... از آن کـــویش گــــذشتن صد خـطر است

پــــیامــهای زیاد داده است به هر کس ... تـــرا ای دوست اگر مـــــیلِ گــــذر است

ز خویش و قوم و بـــــــیگانه جدا شــو ... غــلامِ هـــمتت شــــــمس و قـــــمر است

الا طـــیب بـــــدان که راهِ دوســــــــتی ... قـــــدم در آن گذاشـتن بــــــس هنر است

نیکی را نیک نویـــــــــسند بد را بـــــد ... دو کــــس در شــــانه هایم مــستقر است

خـــوشا بر مردمِ خوش خُلقِ دنــــــــــیا ... که فـــــکرِ شان دور از هر ضرر است

تعـــــــلل را مَـــکـن پـــــــیشه در آنی  ... به باغِ دوســـــــت اگر مـــیلِ چکر است

بــــیا با خـــلقِ عـــــــالَم دار مُـــــحبت ... طـــراوت هر نفــــــس وقتِ ســـفر است

خــــدا کند که چـــــنین شده است چنان نشود ... خدا کــــند که چــــنان حالِ در مـــیان نشود

یکشنبه 25 نوامبر 2018 مصادف به چهارم قوس 1397 سروده داکتر محمد طیب طراوت قبادی :

خــــدا کند که چـــــنین شده است چنان نشود ... خدا کــــند که چــــنان حالِ در مـــیان نشود

خــــدا کند که هـــــمایونِ عـــشقِ مــرموزی ... به نزدِ ناکس و کس  او در بـــــــــیان نشود

خــــدا کند که عــــزیزانِ مُــــسلم و مـــؤمن ... درین کشمـــــــــکشِ دهـــــر در زیان نشود

خــــدا کند که وطن بــــیشَتر خــــراب نشود ... خدا کـــــــند که جـــرائیم خُـــرد کلان نشود

خــــدا کند که مـــــردانِ روزَ گار آیـــــــــند ... به رأس مملکـــــتم جــــــای بی گـمان نشود

خــــدا کند که آن معـــــــــصیتی با پــــــرده ... برای مَــــردُمِ افـــــــــغانِ ما عــــــیان نشود

خــــدا کند که همه از نفــــاق دور شــــــویم ... کسی اجـــــنت به مـــرام های دشمنان نشود 

خــــدا کند که به جویـــــــبار و خیابانِ وطن ... دیگـــر خـونِ ضــــــــــعیفانِ ما روان نشود  

خــــدا کند که توبه نصـــیب قــــبل از موت ... شود برای همـه تا ز دســـــــــت زمان نشود

خــــدا کند که به فضل و کــــرم مــرا بخشد ... که تا بـــروزِ جــــزا طــــیب امــتحان نشود

خــــدا کند که طراوت به روزِ محشرِ عشق ... به جـــمعِ گـــمره و غضب شده اعلان نشود

کسیکه آبروی کس بــــریخت به محـــضرِ عام ... چـــــنان جُرم عظیــمیست که خود کـــند بد نام

دوشنبه 26 نوامبر 2018 مصادف به 5 قوس 1397 سروده داکتر محمد طیب طراوت قبادی .

کسیکه آبروی کس بــــریخت به محـــضرِ عام ... چـــــنان جُرم عظیــمیست که خود کـــند بد نام

بروز مـــحشرِ حــــق ای قضای پُـــــر فـــــتنه ... جــــوابِ قاضی محـــــشر چه مـــیدهی انجـــام

چــــرا گــــناهِ خـــــــــودت را ندیده ای، دیدی ... که عاجزی ز او رفـــته گـناه به حــــالتِ خـــام

اول تو خــــود بَـــــنَـــگر تا چه حــد معــیوبی ... نظر به عیب کسی دوخته ئی بَه هرصبح و شام

مــــبر آبروی کـــس برو گـــــــناه مَـــــــشمار ... مـــشو کورِ خــود و دیـــــگران مــــده پـــــیغام  

الا که دُرّه بدست داری در مـــــیانه ای خـــلق ... نــــکردی حــــرمتِ آداب  و مـردمان اکـــــرام

اول هـــــدایتِ خویش خواه ز هادیی مـــــطلق ... به جـــــــــای مِــــهر دهـــی تازیانه ها انـــــعام  

به غــــیرِ جُرم طـراوت دیگر نــــــکرد خوبی ... امــــیدِ عــــفــو ز خدا دارد انـــدر آن فــــرجام

قضای پُر فتنه = روی داد و اتفاقات ناگوار. 

بــــــــیا که سوی سیـــاست دیگــــر سفر نکنـیم ... بــــیا که رازِ مُـــحبت ز دل بـــــــدر نکنیم

دوشنبه 26 نوامبر 2018 مصادف به 5 قوس 1397 سروده داکتر محمد طیب طراوت قبادی .

بــــــــیا که سوی سیـــاست دیگــــر سفر نکنـیم ... بــــیا که رازِ مُـــحبت ز دل بـــــــدر نکنیم 

بــــــــیا که دوستِ شــویم هـمرهی گرفــــتاران ... بــــیا که دیده و گوش را کــور و کر نکنیم

بــــــــیا که سـروِ قدِ خویش خَم به کـس نکـــنیم ... بــــیا که در پیش نا اهل خاک به سر نکنیم

بــــــــیا که  حُــرمـتِ خَـلقِ خــــدا نگــــه داریم ... بــــیا که کارِ کـــنیم که از آن ضـرر نکنیم  

بــــــــیا که  گِردِ جـــــهانِ ادب قــــدم بــــــزنیم ... بــــیا که گفتـــه و کــــردار بی شَکر نکنیم

بــــــــیا که از دلِ و جان دوسترا کنیم مهـمـــان ... بــــیا که قــافله ای لــــیلی را خــــبر نکنیم

بــــــــیا که شُکر کــنیم حال و ذکر و عقلِ سلیم ... بــــیا که امــــنیتِ فـــکر خویش نظر نکنیم  

بــــــــیا که نُه فلک و لوح وعرش و کرسی را ... بـــــیا که با نیمی جِلوَش ســر به سـر نکنیم

بــــــــیا که بالِ طراوت شــــکسته اسـت امشب ... بـــــیا که مــیل به کــوه و همان کمر نکنیم   

مراد از کوه و کمر = درین جا هدفم طور یا کوه سینا است که حضرت موسی علیه السلام در آنجا راز و نیاز میکرد و تجلیات میشد .

بالم شکسته است پرواز کرده نمیتوانم الهی امشب به دادم بَرَس .

(کبوتر با کــــــبوتر باز با بـــاز ... کند همــجنس با همـــجـنس پرواز)

پنچشنبه شروع 12 و یک دقیقه  شب که تاریخ 29 نوامبر 2018 شروع شد مصادف به 8 قوس 1397 سروده داکتر محمد طیب طراوت قبادی :

 (کبوتر با کــــــبوتر باز با بـــاز ... کند همــجنس با همـــجـنس پرواز)  

یکی پرچم سفید دارد یکی ســبز ... به ظاهر دشــمن و باطن هـم آواز

یکی آدم کش و ظاهر بد انـــجام ... یکی اســــــلام نما و فـــرقه انداز

یکی جنبِ جنوبش را گـــــرفـته ... دیگر از جانب غرب گشته سرباز

یکی مسکو رفـــت نزدِ کلانــش ... دیگر باغربی هایش گـشته دم ساز

یکی در مسجد ومحراب ومـنبر ... یکی با مشـــــربِ لادین کــــند ناز

یکی آورده قــومِ انــــــــتحـاری ... یکی را جـــاهلان آورد به اِعــزاز

یکی نو منصب و چوکی گرفـته ... یکی خیال کند لٌنگیست ســر ســاز

یکی از غم کناره گشته از دهـر ... یکی بدبـوی ولی غـــــــالیه پـرداز

یکی در بند دین است هم به دنیا ... طراوت زان میان با دوست همراز

اِعزاز = اکرام و عزت دادن ، ارجمند کردن  . غالیه = داروی از ترکیب مُشک و عنبر و خوشبوی .

به صــبر و حوصله ئی خود چو پیرِ کنعانم ... به حـُکمِ صـــورتِ زیــبا چو شیخِ صنعانم

پنچشنبه شروع 12 و یک دقیقه  شب که تاریخ 29 نوامبر 2018 شروع شد مصادف به 8 قوس 1397 سروده داکتر محمد طیب طراوت قبادی :

به صــبر و حوصله ئی خود چو پیرِ کنعانم ... به حـُکمِ صـــورتِ زیــبا چو شیخِ صنعانم

درین زمانه عـــــزیزان ز من چه میپرسـید ... روم بـکوی نـــــگارم که با او مـــــــهمانم

نـــموده محفلی بر پا که تا کـــــــنم شــرکت ... اگر چه غـــرق ســــراپا به جمله عصیانم

نـــدای رعد و طوفان شد و لــــرزه بر اندام ... اول گفت که نه بـــخشم ترا به دامـــــــانم

ندای رَهـــبرِ آمد و گـــفت برای خــــــــــدا ... چنین کُن بـــیان که به جـــــمعِ افــــــــغانم

شــــــــدم معــــترفِ ناتوانی هـــــــــای بدن ... گذر نمـــــا تو از مـــن که بَـــس پریـشانم

صـــدای عفوِ او را گوش راست چنین شنید ... بروی عـــجزِ تو بـــخشیده ام از احـــسانم

و لــــیک بخششی نیـست عاصیانِ دیگر را ... گـــذاشـــته باز مرا در جــواب به جـریانم

بـــگو برای خدایت ، ای خـــدای کـــــــریم ... که جــمله عـــاجزیم  و ناتوان و نــــــالانم  

بگـــفت عُــذرِ همه را کنون که پیش کردی ... کــــنم عـــفوِ هــــمه که خـــــــدای دورانم

به خــــواب دیده طراوت دروغ نمی گــوید ... صدای رعد و طوفان بوده است به گوشانم

افغان = نالان و زاری کنان و عاجزان .

از آن بهار گلی بـــــــین این گلـــــــــستانم ... به شــور آورِ آن عــــشقِ عــــــــــندلیبانم

یکشنبه 2 دسامبر 2018 مصادف به 11 قوس 1397 سروده داکتر محمد طیب طراوت قبادی :

از آن بهار گلی بـــــــین این گلـــــــــستانم ... به شــور آورِ آن عــــشقِ عــــــــــندلیبانم

بسوی پــــیرهنِ ســـــبزِ من نـــــظر دارید ... که هم ردیفِ همــه قــــــطره هــای بارانم

گویم که مـــــنشاءِ انوارِ ذاتِ حـــق باشـــد ... هــــمان لاله ای قلب های لـعل و مـرجانم

در عمقِ مــــــسئله ها گر کسی شود داخل ... غــــلامِ همتِ محبوب و شــــاهِ خـــــوبانم

دیدارِ حُـــسنِ ترا صانعِ قـــــدیم شــیداست ... هــــنوز ز شهرِ تو دورم  و در بـــــیابانم

طــفیلِ خورشیدِ تو نُه فــــلک مُــــنَـوَّر شد ... دلـــــم رها به نـــــــما که به قــــیدِ زندانم

از این بـــندِ نفــــــــس گـــرکنی زود آزادم ... رسم به مـــحفلِ مــحمود و آن عـــزیزانم

شـــعاعِ وســــعتِ عفو و شـفاعــتت ای گل ... بُــوَد به پــــهنای خلقتِ یَــــدِ جــــــــانانم  

کسی بسوی طراوت رود همـــــچو قــــباد ... که بـــشنود او همیش در مـــــیانه افــغانم

..............

دیگر به کارِ ســــــــــیاست نــظر نمی مانم ... ز هـــر کارِ گذشـــــته ئی خود پـــــشیمانم

دوشنبه 3 دسامبر 2018 مصادف به 12 قوس 1397 سروده داکتر محمد طیب طراوت قبادی :

دیگر به کارِ ســــــــــیاست نــظر نمی مانم ... ز هـــر کارِ گذشـــــته ئی خود پـــــشیمانم            

تو ای رفــیق که چال و فــریب دهد رنجت ... از آن چو یاد کنی مـــــــــــیکنی پریشــانم  

رهی که یارِ قــــدیمم نصیبِ کرد ز وفــــــا ... وفا کنم که وفا بــــــــینم از گلـــــــــــستانم

ضعــیف مانده  به پندار و کرد و گفـــــتارم ... نـــــیاز مندِ به آن دَب و آن دبســــــــــتانم

غـــلام رسولِ دِهِــــزاد که بُـوده اســـــــتادم ... عاشق شده به اخـــــــلاقِ آن کـــــهدستانم

مُشـــــَوِّقی از ایــــــشان ندیده ام بــــــــــهتر ... دانش آموزِ کلاس های دورِ ایـــــــــــشانم

طفـــیلِ صورتِ معــــشوقه ای بـــــــرامانی ... کنون بلبلِ عـــــامِ هـــــــــــراتِ باســـتانم     

کسی طراوتِ ما را نگـفت که اهلِ کـجاست ... و چون ســـراغ کنند از شهرِ شــــــمیرانم

غلام رسول دهزاد کهدستانی = استاد مهربان وصاحبدل، مضامین منطق و ادبیات در صنوف دهم ، یازدهم و دوازدهم سالهای 1352، 1353 و 1354 شمسی در لیسه سلطان غیاث الدین هرات بودند.

چــــه میـــشود که بیـــــایی خــدای ایمـــــانم ... به یک نظر ز نظر ها نمایی پـــــــنهانم

دوشنبه 3 دسامبر 2018 مصادف به 12 قوس 1397 سروده داکتر محمد طیب طراوت قبادی :

چــــه میـــشود که بیـــــایی خــدای ایمـــــانم ... به یک نظر ز نظر ها نمایی پـــــــنهانم

تو ای ضعیفِ عـزیزم که خویش خـاک دانی ... مجـــوی بجـــای دیگرِ که اندرین جــانم

درست که  خاکِ غبارم ز توسـت خـالقِ حَی ... تو ترکِ خاک نمایی و جانِ اذ هـــــــانم

مــــرا تو مُــحیِ این تن شدی از عالَمِ غــیب ... به بخـــش بروی عزیزت تمامِ عُـصیانم

زروی عَـــجز به دربارت آمـــــدم امشــــب ... از این بادیه تَــــــرکم دهی تـو آســــــانم

مــــخور غم که منم مـــــــهربان برای همـه ... تـــمامِ همـچو ترا من به فـضل و احسانم

لقــــــای خـویش بـــــنمایم برای مــــهمانان ... به باغِ خـــلدِ بــــرینم همـیش بـــخـــندانم

برای طـــیبِ خـــــود داده ام طـــــراوت را ... بُــوَد مـــعلوم آن که او را نـــــــــرنجانم

........................

عجب به آتشِ هـــــجران نمودی بــــــریانم ... که از فــــــراقِ تو ای گل همیشه گـــریانم

دوشنبه 3 دسامبر 2018 مصادف به 12 قوس 1397 سروده داکتر محمد طیب طراوت قبادی :

عجب به آتشِ هـــــجران نمودی بــــــریانم ... که از فــــــراقِ تو ای گل همیشه گـــریانم

هـــزار وعده نـــمودی وصال عــیان سازم ... در انـــــتظارِ هــــمان لاله ای بــــدخشانم

ســـراغِ ناله ای شـــیدای خویش نمی داری ... مـــرا به جُـــرمِ گـــناهم مـگیر، پشـــیمانم

مــــگر خانه ای بـــختم نـموده ای ویـــران ... بــــیا تو بازُ نما طـــــــــالعِ گلســــــــــتانم

برای هر خس و خـاشاک چنان نظر داری ... بهارِ خوش نصیبِ شان،یخِ زمــســـــــتانم

ازآنچه دیده ام هر دوست وخویش و اقوامم ... نـــــــبوده بهتر از آن بانــــوی سمـــنگانم  

درین زمانه نـــیکویان ز دیـــــده انـداخـتی ... تمامِ عیش و خوشی داده ای به دوشـــــانم

مــثالِ عــین و عیانم به خوبی هاست کمتر ... درین مـــیانه ز حـــکمت چـیزی نمی دانم  

تو مستجاب نکردی هـــنوز دعـای مـــــرا ... و گــفتی آی به طراوت که مُـــشکل آسانم  

بانو = معشوقه ، خانم ، جانان، دلدار، ارباب ، رئیس ، سرپرست ، آموزگار. دوشان = دشمنان .

یکی جـــوینده گی دارد به عــــــــــالَم ... یکی دارد تمــــسخر ها به حــــــــالَم

دوشنبه 3 دسامبر 2018 مصادف به 12 قوس 1397 سروده داکتر محمد طیب طراوت قبادی :

یکی جـــوینده گی دارد به عــــــــــالَم ... یکی دارد تمــــسخر ها به حــــــــالَم

یکی در تاجـــــیکی نازد به دنـــــــــیا ... یکی گوید که من از بک تبـــــــــارم 

یکی گوید که پــــــــشتونم درین مُلک ... یکی بلوچ و تُرک است در کـــــنارم

یکی نورِ نورسـتان خــــویش خـــواند ... یکی گـــوید همه است اعـــــــــتبارم

یکی خویــش را مـــیـخواند هـــــزاره ... هـــمه مــــیوه است مــیانِ شاخسارم

همـــــــین خوانیست از عشق خــداوند ... مُـــــــــــحبت بر تمـــامی می گذارم

وطن باغ است ثمر هاش هست اقــوام ... شـــگوفه ، غنچه اند و گلـــــــعُذارم   

مـــــنم  افغان و هم زین خطه هــــستم ... خــــوشم از نامِ خویش و اســــتوارم 

ز هــــر افغانِ خویش افـــــــغان ستانم ... اگر با همــــــــدلیست شور و فــغانم

همه اقـــوام برادر اند درین جــــــــای ... انیس و مونـس اند و افـــــــــــتخارم

بــــرادر ها چو اعضـا خــــوانم از دل ... از این همــــبستگی پُـــر اقـــــتدارم

به مـــرگِ هــــیچ کس راضی نـــباشم ... نــگهدار جـــمله را پـــــــروردگارم

به چشم  و گوش و فــکر و هوش سالِم ... مـــــیانِ فـرقه ها مــــرزِ نـــــــدارم

بــــسوی آشَــــتی ها می شــــــــــتابیم ... طـــراوت لحظه ها را می شـــــمارم

گلعُذار = گل چهره یا گل صورت اند همه مردم این وطن ، بوی خوش گل دارند ، خوی گل دارند و گلچهره هستند .  

همین خوانیست از عشقِ خداوند = خداوند دوست داشته و این اقوام را او پیدا کرده پس لازم است که همه را دوست داشته باشیم .

خوان = دسترخوان ، درین جا همین وطن مثل یک دسترخوانیست که  خداوند پهن کرده و میوه های گوناگون را چیده است که ما همه از یکدیگر بیآموزیم و با هم محبت داشته باشیم.  افغان ستانم = یعنی به توفیق خداوند از هر افغان  خود توسط مهر و محبت و خدمت که همرایش بنمایم درد و رنج او را میزدایم یا میستانم .  

یکی جـــوینده گی دارد به عــــــــــالَم ... یکی دارد تمــــسخر ها به حــــــــالَم

دوشنبه 3 دسامبر 2018 مصادف به 12 قوس 1397 سروده داکتر محمد طیب طراوت قبادی :

یکی جـــوینده گی دارد به عــــــــــالَم ... یکی دارد تمــــسخر ها به حــــــــالَم

یکی در تاجـــــیکی نازد به دنـــــــــیا ... یکی گوید که من از بک تبـــــــــارم 

یکی گوید که پــــــــشتونم درین مُلک ... یکی بلوچ و تُرک است در کـــــنارم

یکی نورِ نورسـتان خــــویش خـــواند ... یکی گـــوید همه است اعـــــــــتبارم

یکی خویــش را مـــیـخواند هـــــزاره ... هـــمه مــــیوه است مــیانِ شاخسارم

همـــــــین خوانیست از عشق خــداوند ... مُـــــــــــحبت بر تمـــامی می گذارم

وطن باغ است ثمر هاش هست اقــوام ... شـــگوفه ، غنچه اند و گلـــــــعُذارم   

مـــــنم  افغان و هم زین خطه هــــستم ... خــــوشم از نامِ خویش و اســــتوارم 

ز هــــر افغانِ خویش افـــــــغان ستانم ... اگر با همــــــــدلیست شور و فــغانم

همه اقـــوام برادر اند درین جــــــــای ... انیس و مونـس اند و افـــــــــــتخارم

بــــرادر ها چو اعضـا خــــوانم از دل ... از این همــــبستگی پُـــر اقـــــتدارم

به مـــرگِ هــــیچ کس راضی نـــباشم ... نــگهدار جـــمله را پـــــــروردگارم

به چشم  و گوش و فــکر و هوش سالِم ... مـــــیانِ فـرقه ها مــــرزِ نـــــــدارم

بــــسوی آشَــــتی ها می شــــــــــتابیم ... طـــراوت لحظه ها را می شـــــمارم

گلعُذار = گل چهره یا گل صورت اند همه مردم این وطن ، بوی خوش گل دارند ، خوی گل دارند و گلچهره هستند .  

همین خوانیست از عشقِ خداوند = خداوند دوست داشته و این اقوام را او پیدا کرده پس لازم است که همه را دوست داشته باشیم .

خوان = دسترخوان ، درین جا همین وطن مثل یک دسترخوانیست که  خداوند پهن کرده و میوه های گوناگون را چیده است که ما همه از یکدیگر بیآموزیم و با هم محبت داشته باشیم.  افغان ستانم = یعنی به توفیق خداوند از هر افغان  خود توسط مهر و محبت و خدمت که همرایش بنمایم درد و رنج او را میزدایم یا میستانم .  

(کاش گفــــــتار به کـــردار بـــرابر می بُود)... کاش رحــمی بــــــرادر به بـرادر می بُود

شنبه 8 دسامبر 2018 مصادف به 17 قوس 1397 و 31 ربیع الاول 1440 سروده داکتر محمد طیب طراوت قبادی .

(کاش گفــــــتار به کـــردار بـــرابر می بُود)... کاش رحــمی بــــــرادر به بـرادر می بُود   

کاش یک حـــــزب بُوَد بر هـــمه دنیا حــاکم ... کاش آن دیدِ نهــانی ام  مُــــــــنَوَّر می بُود

کاش چـشـــــمان بدیـــدارِ نــــیکو باز شـــود ... کاش گوشانِ کـَــرِ من شـــــنوا تر می بُود

کاش دســــتان به فـــــــرمانِ حقـــیقت باشــد ... کاش پایم به درِ خــانه ئی دلـــــبر می بوُد

کاش ایندل که از دست برفـت در همـه عـمر ... کاش درحالتِ خود سرو و سـنوبر می بُود

کاش تن ســـالم و دردِ نمی بُود جز  جــــانان ... کاش آن لانه و کاشانه ئی  همـسر می بُود

کاش خورشیدِ رُخش بر ســـرِ مـن تابان بُـود ... کاش جوش وخروشـم تا دَمِ محشر می بُود

کاش به فــردوس چو ادریس لباس میدوخــتم ... کاش یا که چو خضرعمر طویلتر می بُود   

کاش این جسمِ که از خاک سرشـتـند درخاک ... کاش نمیرفت و با جان به محضر می بُود

کاش دانسته طــــراوت رمــــــــوزِ رفت آمد ... کاش به بحرِ رَحمتِ عشق شـناور می بُود    

کی شود آن غــنچه را روزِ کنم مـهمانِ خویش ... تا که نــــیروی به بخشـــم بر دل و ایمان خویش

یکشنبه 9 دسامبر 2018 مصادف به 18 قوس 1397 و اول ربیع الثانی 1440 سروده  داکتر محمد طیب طراوت قبادی .

کی شود آن غــنچه را روزِ کنم مـهمانِ خویش ... تا که نــــیروی به بخشـــم بر دل و ایمان خویش

از کـــجا آرم بدست آن رُغـــبتِ خورشیدِ دهـر ... تا از آن تابِش بدســت آرم ســر و سامانِ خویش   

گر بــــیاید از بویش ســـازم معــــطر زنده گی ... بـنده گی زیبــنده گی یابـد مَــــعی خوبانِ خویش  

یارب اندر این زمـــــانم مــــیشود یــــابم او را ... همچو بید لرزان شــدم ایگل از این افغانِ خویش

هجرتش ازاین دیارم سخت مرا افسرده کــــرد ... در فراقـش تر نمودم از ســـرشک دامانِ خویش

می شود روزِ بــــیآید ، از فــراق دورم کـــــند ... شاد میگردم ز خواسـت و دیده ئی گریانِ خویش  

یارِ جانانم سفر کرد ســــوی انصارِ عـــــــزیز ... مـــا که هــجران دیده ایم از خاطرِ پیمانِ خویش

چهار یارِ که مرا هست دیده ،گوش ،کام و نَفَس ... خود شوم پــــنجم نگهدارم این جــــریانِ خویش

کن شفــــاعت مهربانم نــزدِ آن رَبِّ رَحــــــــیم ... از ســـرِ لُطف و کرم و از ســـرِ احسانِ خویش  

ای طــراوت میروی بر آن رهی دلدارِ عـــشق ... کن قبول رازش تو بر پــیدا وهم پـــنهانِ خویش

الا ای گل طـــــــــلای احـــــــمرِ من ... زهی روزی بـــــــیآیی در بـــــــرِ من

چهارشنبه 9 جنوری 2019 مصادف به 19 جدی 1397 و 2 جمادی الاول 1440 سروده داکتر محمد طیب طراوت قبادی .  

الا ای گل طـــــــــلای احـــــــمرِ من ... زهی روزی بـــــــیآیی در بـــــــرِ من

از آن دَم که ترا دیـــــــده نظر کـــرد ... تو دل بـــــــردی و گــــــشتی دلبرِ من

به پـــــیچا پیچ زلــــــفانت به پــــیچم ... کــــشی تــــیغی جفایت بـــــر سـرِ من

نـــــــداشتم رهـــنمای در رهی عشق ... خـــــوشم از تو که گـــشتی سرورِ من

طــــهارت کرده ام بر خــــاک کویت ... قــلایت مـــــسجد است و مــــــنبرِ من

گــــذارم جــــان و تن را زیرِ پـــایت ... تویی رضـــــــوان و آبِ کــــــوثرِ من 

شب و روز در دعـــایم از دل و جان ... ترا ســــــازد خــــــداوند همــــسرِ من 

چــــه باشد خوانی ام گـــــــویی برایم ... دوستـــت دارم شــــــــــود تا باورِ من

برای این طــــــــراوت ای عــــزیزم ... نـــــگارِ اولی هــــــــــــم آخَـــــــرِ من

غافــــلم کرد دیو از گـلـــــــــــزارِ عشق ... عاقــــلَم کرد دوست از اِعــــــمارِ عشق

دوشنبه شب، 10 دسامبر 2018 مصادف به 19 قوس 1397 و دوم ربیع الثانی 1440شروع ساعت 12 و 5 دقیقه شب  سروده  داکتر محمد طیب طراوت قبادی .  

غافــــلم کرد دیو از گـلـــــــــــزارِ عشق ... عاقــــلَم کرد دوست از اِعــــــمارِ عشق

هــــمنشینان دســــت از دســـتش گرفـت ... ورنه مــــــــــــیماندم در اخـــطارِ عشق

کس نـــــباشد مُــــشتری با درهَــــــــمی ... این طـــــراوت را در بـــــــــازارِ عشق

از مُــــحبت معلوم است هر شـــــیوه ئی ... کُــــفر باشد گــــــــرکــنم اظـــهارِ عشق

در مـــــیانِ دوســـــتانِ هـم نـــــــــــشین ... خوابم و ایــــــــــشان اند بــــــیدارِ عشق

پــــینکی در هر نفَس آمــــــــد مـــــــــرا ... جُـــراَتم نیســـت در پیشِ احضـارِ عشق   

حاضــــــــر آیم ســر جــــدا سازند ز تن ... پاســــــبانـانِ در و دربــــــــــــــارِ عشق

کـــج نــــشینم راست گویم بـــــر هــــمه ... آمـــدم عاجزِ  اِســـــــــتفســـــــــارِ عشق

ای عــــزیزان ذره ای از جــــــــلوه اش ... بامنِ مــــــــــسکین بُـوَد خــــروارِ عشق

نیست تحــمل آبَ جــــــوی  کوچـــــکی ... غــــوطه  ور گـــــردم در ابـــجارِ عشق

نغمه  و سازِ که خیزد از نـــــــــــــــگاه ... کــــس ندارد قـــــدرتِ پـــــــــیکارِ عشق

آنکه بر خــــاکِ کوهِ دوسـت ســـــرنهاد ... شـــــد بـــیرون از حلــقه ئی انکارِ عشق

مــــیوه ئی موجود ندارم در عــــــــــیان ... مُــــثمرم سازند از  اشـــــــــــجارِ عشق  

خواست های که هوس داشت در قــــبال ... رفت از بین از ســــوی هـــــنجارِ عشق

لــــــذتی دارند چــــــــکامه های خَــــلق ... هـــــمچــنان بـــــــــینیم در اشـعارِ عشق

در مــــیان مـــحــــــــــشرِ  دل داده گان ...  ســـــید و ســــالارِ ماست سر دارِ عشق

نامِ باقی دان طــــراوت واحــــــــد است ... نُه فلــــک غــــــلام و اوست بادارِ عشق

هنجار = دستور ، قاعده ، معیار ، ضابطه ، میزان.  چکامه = هر سروده شعر مانند .

تو آمـــدی که مـــــــــــرا جــانِ در بدن باشی ... صـــفای خانه و طـــوطیِ خوش سُخَــــن باشی

سه شنبه، 2018/12/18 مصادف به 27 قوس 1397 و 10 ربیع الثانی 1440 سروده داکتر محمد طیب طراوت قبادی . به مناسبت قدیس پناه نواسه ام که هردو عکس از خودش است یکی به لباس دخترانه  و یکی به لباس پسرانه . 

تو آمـــدی که مـــــــــــرا جــانِ در بدن باشی ... صـــفای خانه و طـــوطیِ خوش سُخَــــن باشی

به مــام و بابِ خود افــــزایی مِهر ز دلتــنگی ... مِــــعیارِ درهـم و برهــــــــــــــمِ را فِـشَن باشی

چـــــکامه ها بخــوانیم به  ساز و طبــله و نی ... ز خـــوشی هــــا به خــروش آیی در اتن باشی

هـــزار دیده  نمــــودی به  مــــقدمت روشــن ... بــــسانِ خورشیدِ رُخشان درین چـــــــمن باشی  

چــو با تو سوی گلســـتانِ این جـــــهان بروم  ... ز بوی نــــرگِس خود رَشــــــکِ یاســمن باشی    

سفر کنم معی این هدیه ئی که از دوست است ... مـــــثالِ رَحــمتِ حـــق در کــــوه و دَمَن باشی

شــــود بـــــزرگ شوی روزِ بر مزارِ غریب ... قــدم نهی و دعــــــا گــوی نـــــــیک بمن باشی

کـــنون که آمدی عـــمرت طویل می خـــواهم ... درین دیار هــــــــمیشه  دور  از حــــزن باشی

برای طیبِ خود بخـــشی صــــد طـــراوت را ... خوشم که با منی مـــسکین درین وطــــن باشی

کــــسی ز هیــــچ هـــویدا نگـــشته در عالَم ... عـــواملیست که نشُّو نمــــــا نمود بـــــالَم

سه شنبه، 2018/12/18 مصادف به 27 قوس 1397 و 10 ربیع الثانی 1440 سروده داکتر محمد طیب طراوت قبادی .

کــــسی ز هیــــچ هـــویدا نگـــشته در عالَم ... عـــواملیست که نشُّو نمــــــا نمود بـــــالَم

قوای فــــکرِ وجُود اندکی شدست پـــــــــیدا ... ز شوقِ عُمقِ میان است که در لسان لالم

چـــنان ظاهر و پنــــــهان را بــروی تو گل ... نـــموده خلقتِ دارین کـزو شــگفت حـالم

به پُشتِ جـــلوه ئی جادوی جان روان گشتم ... فــروخت بر سرم و گـفت مـــیا به دنـبالم

هــــنوز باورِ نیست تا به سوی خـــانه شوم ... گـویم که در ادبِ عشقِ خویش خُرد سالم

رهی که مُنتخبِ ما شده ست بسی دور است ... اَبــــد شروعِ کوی خط و حُسنِ آن خــالم 

کسـیست ز اَوّل و از انـــــــتها خــــبر دارد ... مـــیزانِ فـــکرِ بدن نـــیست توانِ مــثقالم    

طبیبِ طیـــــبِ ما با طــــراوتـــــست از دل ... سپاس دارم و  فـــــــارغ شدم ز قیل قالَم 

قوای فکری اندکی ظاهر شده و جهان ترقی نموده است .   زشوقِ عمقِ میان است که در لسان لالم = از حالت های خوشی درونی و فکری(میان ) که خیلی مهم و عمیق بوده به نصیبم شده است نمیتوانم در زبان آنها را بیان کنم (لالم = گنگم ).  

نمی خواســــــــتم سفر تـــــــنها گذاری ... نـــــیاز مــندم به صـدها عُـذر و زاری

سه شنبه، 2018/12/18 مصادف به 27 قوس 1397 و 10 ربیع الثانی 1440 سروده داکتر محمد طیب طراوت قبادی .

نمی خواســــــــتم سفر تـــــــنها گذاری ...  نـــــیاز مــندم به صـدها عُـذر و زاری

الا فـــرزند که اعمـــالِ تو نیــک اسـت ... از این گـــوهر چه خوب سرمایه داری

بــــرای بذل و بخشـــــــش و کـــرم ها ... مــــیانِ خــــویش و اقــوام افــــــتخاری

طــــوافِ کـــــعبه ئی حــــق را نمودی ...  خـــوشا بر حـــــالِ تو از ایــن زواری

کــنون که رفتـــــه ئی از این وطن دور ... به دوســتانت سخــت است انتـــــظاری

اگــــرچه بـــینمت در فیســــبوکِ دهـــر... ز دیده اشـــــک مایان گــــشته جــاری

سرشکِ چشمِ خواهرهست چـــــوباران ... غـــمِ دوری نـــــــــــباشد اخـــــــتیاری

ولی ای دوســــــــت برای درسِ عِشقت ... بـــخواه بر اهـریمن صــد شـرمـساری

به دنـــــــــیا و به عقــــــــــبا دشمنت را ... او را بـــــینم به آتش چـــون سُــخاری

طراوت از تو راضــیست ای پــسرجان ... برایت بیــــــشُ خــــواهد بُـرد و باری

زوار = زیارت کننده .

 

فقـط طـــــفیلِ یکی خلقتِ او ســـــرباز است ... ازین جهت همه زاریـست و از او صد ناز است

یکشنبه 23 دسامبر 2018 مصادف به دوم جدی 1397 و  15 ربیع الثانی 1440 سروده داکتر محمد طیب طراوت قبادی زیر عنوان فرد چرا شگفته نباشم خدا سبب ساز است . 

(چـــرا شگفته نباشــــــم خدا سبب ساز است ... درِ که بـــــــنده به بندد درِ دیـــــــــگر باز است)

فقـط طـــــفیلِ یکی خلقتِ او ســـــرباز است ... ازین جهت همه زاریـست و از او صد ناز است

ز اشتیاق  بــسوی یار چو مــــــیرود جـــانم ... رُخش بکوی خودش در رَه  روشــن  انداز است

چو اوست بر همــــگی قُــــوَّتِ المَتِین رازق ... بروز خــورشـیدِ تابان  به شـــب مهـی ناز است

بحالِ پـــــیریی من کن نظــــر و دســـتم گیر ... دلا بــــــــیا به برم زود که شـــوقِ پـرواز است

الا که دوســـــــــتِ یــــگانه برای مـــخلوقی ... تو همدمی که جــهان لحظه لحظه دم سـاز است

خــــبیرِ حادثه های مــــنی نفـــــــس به نفس ... خوشم که دلبرِ ســـــــــیمین بدنم هــــمراز است

جلای جلوه ئی خوبان نــــــشسته است بردل ... صفای جـــــانِ طراوت از آن به اعـــزاز است