ای دریغ هر نَـــفَــسَم گشت ضایع ... شد مناسب شـــنید به تو سامع
قوس 1391 64-- نشود این دلِ شــــیدا قانع
ای دریغ هــر نفــسم گشت ضایع... شـد مــــناسب شنید به تو سـامع
به چــمن زرد و زار روئــــــیدم ... پاشــــیــده تخــم ضعیفــــــم زارع
قـُـــوٌتِ رشــــد روان نــورت شــد ... یافــــــتم زنــــده گی را از مــــایع
زنده گـی داده ئی به مــــا از مــاء ... صـــــد عــنصر خـلاصه اش رابع
خویــشَ را جــستـــــجو مـــیکـردم ... مــــیگذشـــتم ز ســـد و هر مانع
روزی خواهــیم بـرای مــخــلوقـات ... با تمـــیز و بی حساب و واسـع
گِــرد دیدار مــاه گــــردیــديــــــم ... هـــست او چون برای ما جـامع
چــشـــم دیدار به ســـراجِ مــنــیر... با ســر و جان خود هستیم بایع
هـــردمم جـــلوه ها دوصــــــــد باشد ... نـــــشــود این دل شـــیدا قــانع
دوسـَــــــــتی با طــراوت از جان شد
تا که جـــــــــــانان عطاء نمود طالع
