تجلی با داکتر طراوت قبادی شما

خــدا وندا  مرا بخـــشـــــــــــــنده  بادا            دل  پر  عـــــــــشق  من  پایــــــنده بادا

تجــــلی های پر نور و صفا بخـــــــش            برای  من  همیــــــــــش تابنـــده  بــادا

هـر انکس  عاشفست او را به بخشــــا            بدیده  دشـــــمنـــان شــــــــــرمنده بادا

اگـــر یک  خدمـــــــــتم  بهـــر تو بوده            روح  و جانـم هـــــمـــــیشه  زنده  بادا

رضایت  گـــر نصیـــــــب  ما   بــگردد            دلم   با   یاد   و  لب  پر  خــــــنده بادا

مرا  در  کوی  تو   ای  راحــــــت جان           گدائی  یی  درت   زیـــــــــــــنده    بـادا

بدردت   خو   کــنم  ای یار شـــــــیرین            ز سوز ش   قلب  من  بالـــــــــنده بادا

هر آن  چــشمی  نخواهد روی نیـــــکو           شود   کو ر  و هـــمیـش  خوابـنده بادا

ندارم   طـــاقت  هــجــــــــــر  و  جدائی           جــــدائی  ها  ز  پـــــیشم  کـــــنده بادا

طــراوت  را هم  آغوش  تنــــــــش کن           الهی  هــردو  پـــیـــــشت  بـــــنده بادا

ز  شیـــطان  لـــعینـــــــت  دور  گردان            سر ملعـــــــون  به  خون  آگـــنده بادا

اگر  خــــــونابه  خوردم   در  زمــــانـه           زهی  دوســــــــتی  تو   آیـــــنده  بادا

گلی  چـــیدم  ز  گلــــزار   محبــــــــــت           چو  بلـــبــــل  این  دلم   پــــرنده  بادا

کــــسی  داند   غم  هــجـــــــر و جدائی           که  فاکولـــته ئي عـشقـت  خوانده بادا

مــکافات   دو  عــالم  را  نخــــــــواهم           مــرا  یادت بجـــــــــــان ارزنـــده  بادا

.......  مجـــا ز:

الهی  دشمنت  شـــــــرمــــــــــنده  بادا           نصیب   تو  همــــیشـــــه  خنـــده  بادا

هـــر  ان  چشمی  که  با مهرت نبیـــند           شود کور  و  مــــــدام  افگــــــنده بادا

بدنـــــیا   گــر کـسی  نیکــــــــــت نداند          به  ســـینــش   خــنجری  کوبنده  بادا

نشــــــانم ده  مرا یک لحظــــــه رویت           ســــــــــرم در کوی  تو  رونــــده بادا

دلم با  تار  زلفت  شــــد گــرفــــــــــتار          به  یا د ت  روح  و جانـــــــم زنده بادا

سرشـکم می چکد از دیده ای دوســـت           گل  خوشــــبــــــوی من گویــــنده بادا

چنان   مــشتاق   بر  روی  تو  گشتـم           روح   و  جانم  ز غـــیـرت کنـــده بادا

گـــرفته  قلب من  را  آتـــش عشــــــق          از این  شعــله  جــــهان  سو زنده بادا

موفق  گر  شوم   بـــــیـــــنم  روخ  گل          چو خورشـــید روی تو تـــــــابنده بادا

به یاد ِ قـــدَ دِ لــــجو شــا د  کنــم روح           تــــرا هــر تاج و تخت زیـــــــبنده بادا

برایت عـــــشق خویش اظــــهار دارم            زهی  دوستـــــــیئی تـــو آیــــنــده بادا

طــــراوت را تن و جانــــش تو با شی           الـــهی ایــن  بمــــن پا یـــــــــــنده بادا

قصه ایست راجع به نواقص و بر گشتن از آن :

دوست  را  دشمـــــــن آگــاهاــــــــــــنا           روبه   از  نفــــــــس  گرفت  سبقــانا

چــــــــــــند  روزی  خــدا ملائــــک را           پی ئی  تعـــــــــــــلیم  نــموده شیـطانا

نـــظری  کبــــــــــر  به  بالا نــــــــمود           طـــــوق   لعــــنت  زحــــــق  چرخانا

ای  پری  روی  رنج   کـشیــده ئی من          مــــــدعی  دوزخیــــــست  ز  جُـرمانا

من  بودم  عاشـــق  مجــــــازی ئی  تو          به  کــــمنـــــــدت  بــــــــــودم  زولانا

کــــسی  گفت  پـیر حقیقــــــــــت هستم           ای  مجـــــــــــازی  مرو  بـــــــیـا بانا

ده   ســـال   پشــــــــت آن دویده  شدم           از  قــــضــــــا در  اخـــیر  شـــــرمانا

از   دلی   صاف   شـــــبی  خواب شدم           محــــبــــــــــــوب الله بـــــمن گفـــتانا

تو  مـــرو   پشــت  این  رانده ئی  راز           نیـــســــت  او  با  خــــبر   ز   رازانا

فاش  نکــــردم   قـصـــــــه  را به تمام           محـــنــــــــــت  ایـــن  فـــــلک   پرانا

ای  که   از  هــجر  می ســـوزی  جانم           بـــــنـما  روی  خـــــود  نمـــــــــایانا

گر   تو  یک   جـــلوه  ئی بمــن  بکنی           جان  باحـــــــــــــــق  دهــــم  شتابانا

ور  تو  یک   چــشم  خود  سرمه کنی           هـــردو  عالـــــــــم  شود   گــــروگانا

هـــم  ز پـــسته   زبان  خود بکــــــشی           سخــنـــــــــت   بین  گوش   بــــندانا

گر  تو  تاری   زمـــــــوی  خود  بدهـی          مــــن بمــــــــــــانم   به  آن  دامــــانا

اگر   از   خــــانه  سر  بــیـــرون بکنی          خور  گــــــــــــریزد   بـــشود  شرمانا

لحـــظه  ئي پای  به کوی دوست به نهی         کل  عــــالم  شـــــــــــــــود  دوانــــانا

ترا   دیده  حــــق  شــــناس  شــــــــــدم          نمــــک  حُـــــــــــسن  تو بـود  ارزانا

من که  گـــشتم  به  صــبر تو  مــشــتاق         همـــــــــــچو ایوب  و  پـــیر کنــعـا نـا

گر  تو   زلــــــفـــــان  خود  نمـــــــایانی          روز گارم  شـــــــــود  پریـــــــــــشانا

نرگــــــسم  گر  به  گلــــســــــتان  شوی           گـُـــلِ  سوســــــــن  بخورد  آرمــــانا

گر  تو   در    بوســـــــتان  قدم  به نهی           می  شــــــــــود  خم  قد  ســـــــــروانا

ور  نـــــهی  پای  سوی  قـــبرســـــــتان           مــــرده  هـــا زنده  شــــــــوند خیزانا

ور  ز  سوز   دل  خود  آه  بکــــــــــشی           کـــجــــــــروان  را  بکــــنند  سوزانا

رو   به  سوی  تو  کنــــد  جـــمله جهان           بــــنده ئی  حُــســــــــــن توام  چندانا

گـــر  به  مسجد  شوی  ســـــــــوی نماز           کـــافر  عشق  تـُـــــــــست مـــسلمانا

گر  تو  ابروی   خـــــــــویـــش باز  کنی           گبـــــــر  و  ترسا    بــــــشود مستانا

گــــر  تو  یک  بار  طــــواف  کعبه کنی            کعــــبــــــــه  ها  بر  ســـر تو چرخانا

باطــــــــراوت  نظـــــر گر بکـــــــــــنــی           

شـــــــــا د  دارین  شــــود  ای   جـــــانا

غزل از اوّلَ بخش ضیاگل نامه:سروده داکتر محمد طیب طراوت : 

زنده گی صــــعب آمد از سوخــــتن مــــرا      داغ آتـــــــش بِه ز لَـــــت در تن مـــــرا

زنده گی در بـــــند نا کـــــــس چون کــــنم      در زبان نــــــیست طـــــاقت گـــفتن مرا

از لــــت نا کس چـــنان اشــــــک ریـــختم      بـین نارم نـــــیست گـــــریـــــســتن مرا

آتش ظـــــــاهر به ازایـــــــن روزگــــــــار      کامـــــده از ســـــوی این بی فـــــن مرا

بـیست و یک روز از عــروسی ام گذشت       ایــــن بــــلایم کــــرد بی خـــویشتن مرا

جور  و  ظــــلم بی حد این بــیـــبا ک کرد        از بـــهـــرِ دُنــــــیا بی زیــــــســتن مر ا

ای طـــــراوت ســـــوخـــــتنم تحــریر کُن      

 لُـــطف حـــق بنـــموده است بی من مرا