بیـــادِ حـــق چو بســــتی کاروانرا ...مُـــنَوّر دیــدی ای گل  آن مـکانــــرا

طواف  کعــــبه ئی دلها نمــــودی ... ز تو کـردیم مـصَــفّـا روح و جا نرا

به راستی عشق بوی مشک دارد ... ز غفلت کـــرده بــــیدار خفته گانرا

به ره گمگشته گان از رهـــنمائی ...  صفا بخشیده قلب ِ عاصــــــیــا نرا

طــفیل ِ رهــنمودِ تان نــــمـی بود ...  ندانســـته بودیم ســـود و زیـــا نرا

سجود وعجز و اشـک ِدیده گانت ... به حـیرت برده عـــقل خــبره گا نرا

دعا  و اعـــترافــت ای گُلی نـــاز ... شفاعت میکـــــند پــــیر و جـــوانرا

بـجــا آورده ئی ازعـــــشق نازت ...  رضای ذات ِ پاک ِ لامــــــــــــکانرا

کنون خوش  آمدید و میـگــذاریم ...  به زیرِ مقـــــــدم تان دیده گـــــانرا

قدوم نو بـــهـــارت از طـــــراوت ..       

بـــما بخــشیده است نطق و بیانرا