دستی که تکان دهد بسویت ما را :
جــــوزای 1393 شعر از داکتر محمد طیب طراوت :
دســــــتی که تــــکان دهــــد بســــویت ما را ... آشفتـــه توان ســــــــــاخـــت به بویت ما را
گرویـــــــده به حــُــسنِ تو طــــــراوت گشته ... خـــــــــواهم که به بخـــــشـــد برویت ما را
آن دســـــــــت بلا کیف که در فـــــــوق بُــوَد... الحــــق بـــه بســـــــــــته مـــو بمویت ما را
آشوب به پا کــــــــنم از این تـــــــنگی ئی دل... گر راه دهـــــــــند بر ســــــرِ کویت ما را
بر درگهی بــــا جــــــلال و پُر عــــــــزّتِ تو... خوب شد مــــــــیَـسّر گــــفـــتــگویت ما را
خـــواســـــــتم که آواز تو در دل شــــــــــنوم... بر ســـــــــمع رســـانـــید از گلـــویت ما را
حــــــــقّا که مــــــن زنده ئی جــــــــاوید شوم... ور آبی دهـــــــــند از لـــــــبِ جویت ما را
مـــخــــــــــلوق دو دارین دعـــــا ایـــن دارند... بخــــــــــشد خــــدا بــــــــــر آبرویت ما را
ای محـــــبوب حــــق به این طراوت نــظری... بـــــنما کــه غــــــــرق کنی به خویت ما را
