میزان   1392        مرو هر گز از این ویرانه ئی ما  

بیا ویران نــــــــــــما بُـت خـــــانه ئی ما     بیرون کن باطــــــــل از کاشــــانه ئی ما

محبت هــای عالَم از رخـــــــــــت شـــــد     بیا شمع و بــــــــــــــــــــیا پروانه ئی ما

دلم  بس جای تنگ اندر قفــس گشـــــت     مُهیـّا کـــــــــــــــــــردی آب و دانه ئی ما

میـــــانش جای ذکرت غیـــــــــربگــرفت     به شــــد از دست می و  میـــخانه ئی ما  

خـــــموشی آمـــــــده اندر شــــــــــهودم     بـــیا ای جـــان و هم جـــــا نــــانه ئی ما

طفـــــیلِ مقـــدمت ســــرمایه داشـــــــتم     نداده کـــــس دیگــــــر عـــیــــدانه ئی ما

عــــزیـزِ عــــالم از رویی تـــــــو بــودم      تو رفـــــــتی کـــس نخواند افسانه ئی ما

طــــــراوت غیــــــر تو دوســـــــتِ ندارد    

مـــرو هــــرگز از ایــن ویــــــرانه ئی ما