شپـــږم شعر د جوزا میاښت ۱۸ ، کال ۱۳۹۳ د ډ اکټر محمد طیب طراوت: 

له تانه نه هـــیریـــــــږم ... کوڅی ته چه تـــیریږم... د خپل ځــان می ویریږم ... چـــه ولی زه ویدیږم

ماته ډیره ښایـــــسته یی...په زره می ته ناسته یی... میـــــــنه دی راوسته یی ... تا خـــوا کی روانیـږم

بی له تا څوک نه غواړم...تا په خاطــــر زه  ژارم...له سر تر پای زه جــــارم... ترمحشره چه پاسیږم

وده زما مــــــــیـــنه دی...ډڼده زمـــــــــا ساتنه دی...څـــشـــــتن پـــیږندنه دی... پاتــــــیږم چه دریږم

څــومره بی بــروایی ته...اخـــــلم ټول بــــلایی ته... لیری که جـــــــــفایی ته ... ډیره زه شـــــر میږم  

تر مــنځ طراوت نشتــه... دی سره هــــــمت نښته... راشه چه برکــــــت نشته... ســتا په زلف تاویږم

خـوږی خبری می وکړه...خواږه لــوبی می وکړه... خوندی خواړی می وکړه... د تا پـه در پاتـــــیږم