شنبه 8 دسامبر 2018 مصادف به 17 قوس 1397 و 31 ربیع الاول 1440 سروده داکتر محمد طیب طراوت قبادی .

(کاش گفــــــتار به کـــردار بـــرابر می بُود)... کاش رحــمی بــــــرادر به بـرادر می بُود   

کاش یک حـــــزب بُوَد بر هـــمه دنیا حــاکم ... کاش آن دیدِ نهــانی ام  مُــــــــنَوَّر می بُود

کاش چـشـــــمان بدیـــدارِ نــــیکو باز شـــود ... کاش گوشانِ کـَــرِ من شـــــنوا تر می بُود

کاش دســــتان به فـــــــرمانِ حقـــیقت باشــد ... کاش پایم به درِ خــانه ئی دلـــــبر می بوُد

کاش ایندل که از دست برفـت در همـه عـمر ... کاش درحالتِ خود سرو و سـنوبر می بُود

کاش تن ســـالم و دردِ نمی بُود جز  جــــانان ... کاش آن لانه و کاشانه ئی  همـسر می بُود

کاش خورشیدِ رُخش بر ســـرِ مـن تابان بُـود ... کاش جوش وخروشـم تا دَمِ محشر می بُود

کاش به فــردوس چو ادریس لباس میدوخــتم ... کاش یا که چو خضرعمر طویلتر می بُود   

کاش این جسمِ که از خاک سرشـتـند درخاک ... کاش نمیرفت و با جان به محضر می بُود

کاش دانسته طــــراوت رمــــــــوزِ رفت آمد ... کاش به بحرِ رَحمتِ عشق شـناور می بُود