تجلی با داکتر طراوت قبادی شما

دوشنبه 3 دسامبر 2018 مصادف به 12 قوس 1397 سروده داکتر محمد طیب طراوت قبادی :

یکی جـــوینده گی دارد به عــــــــــالَم ... یکی دارد تمــــسخر ها به حــــــــالَم

یکی در تاجـــــیکی نازد به دنـــــــــیا ... یکی گوید که من از بک تبـــــــــارم 

یکی گوید که پــــــــشتونم درین مُلک ... یکی بلوچ و تُرک است در کـــــنارم

یکی نورِ نورسـتان خــــویش خـــواند ... یکی گـــوید همه است اعـــــــــتبارم

یکی خویــش را مـــیـخواند هـــــزاره ... هـــمه مــــیوه است مــیانِ شاخسارم

همـــــــین خوانیست از عشق خــداوند ... مُـــــــــــحبت بر تمـــامی می گذارم

وطن باغ است ثمر هاش هست اقــوام ... شـــگوفه ، غنچه اند و گلـــــــعُذارم   

مـــــنم  افغان و هم زین خطه هــــستم ... خــــوشم از نامِ خویش و اســــتوارم 

ز هــــر افغانِ خویش افـــــــغان ستانم ... اگر با همــــــــدلیست شور و فــغانم

همه اقـــوام برادر اند درین جــــــــای ... انیس و مونـس اند و افـــــــــــتخارم

بــــرادر ها چو اعضـا خــــوانم از دل ... از این همــــبستگی پُـــر اقـــــتدارم

به مـــرگِ هــــیچ کس راضی نـــباشم ... نــگهدار جـــمله را پـــــــروردگارم

به چشم  و گوش و فــکر و هوش سالِم ... مـــــیانِ فـرقه ها مــــرزِ نـــــــدارم

بــــسوی آشَــــتی ها می شــــــــــتابیم ... طـــراوت لحظه ها را می شـــــمارم

گلعُذار = گل چهره یا گل صورت اند همه مردم این وطن ، بوی خوش گل دارند ، خوی گل دارند و گلچهره هستند .  

همین خوانیست از عشقِ خداوند = خداوند دوست داشته و این اقوام را او پیدا کرده پس لازم است که همه را دوست داشته باشیم .

خوان = دسترخوان ، درین جا همین وطن مثل یک دسترخوانیست که  خداوند پهن کرده و میوه های گوناگون را چیده است که ما همه از یکدیگر بیآموزیم و با هم محبت داشته باشیم.  افغان ستانم = یعنی به توفیق خداوند از هر افغان  خود توسط مهر و محبت و خدمت که همرایش بنمایم درد و رنج او را میزدایم یا میستانم .