دوشنبه 3 دسامبر 2018 مصادف به 12 قوس 1397 سروده داکتر محمد طیب طراوت قبادی :

چــــه میـــشود که بیـــــایی خــدای ایمـــــانم ... به یک نظر ز نظر ها نمایی پـــــــنهانم

تو ای ضعیفِ عـزیزم که خویش خـاک دانی ... مجـــوی بجـــای دیگرِ که اندرین جــانم

درست که  خاکِ غبارم ز توسـت خـالقِ حَی ... تو ترکِ خاک نمایی و جانِ اذ هـــــــانم

مــــرا تو مُــحیِ این تن شدی از عالَمِ غــیب ... به بخـــش بروی عزیزت تمامِ عُـصیانم

زروی عَـــجز به دربارت آمـــــدم امشــــب ... از این بادیه تَــــــرکم دهی تـو آســــــانم

مــــخور غم که منم مـــــــهربان برای همـه ... تـــمامِ همـچو ترا من به فـضل و احسانم

لقــــــای خـویش بـــــنمایم برای مــــهمانان ... به باغِ خـــلدِ بــــرینم همـیش بـــخـــندانم

برای طـــیبِ خـــــود داده ام طـــــراوت را ... بُــوَد مـــعلوم آن که او را نـــــــــرنجانم

........................