شنبه 24 نوامبر 2018 مصادف به 3 قوس 1397 سروده داکتر محمد طیب طراوت قبادی .

حـــکایت های پـــیشین ثبتِ دهر است ... بعــضی شیــرین و برخی مثل زهر است

کــسی شیرین برایش تلخ و تُـــند است ... یگانی تــــلــخی اش شــــــیرو شکر است

حـــقیقت را کـــسی داند درین مُــــلک ... که با کـــذبِ ســـیاست ها به قــــهر است

دیدم فـــوتوی جانی نصــــبِ مــــــوتر ... نمـــــوده آنکه مـــزدور با دیـــــگر است

تواضع های عــــاشق نــــزدِ معــشوق ... نــــه او را قصــــدِ داشــــتِ از ثمر است

لـــــــــــقای محـــبوبه دارد کـــــــفایت ... از آن کـــویش گــــذشتن صد خـطر است

پــــیامــهای زیاد داده است به هر کس ... تـــرا ای دوست اگر مـــــیلِ گــــذر است

ز خویش و قوم و بـــــــیگانه جدا شــو ... غــلامِ هـــمتت شــــــمس و قـــــمر است

الا طـــیب بـــــدان که راهِ دوســــــــتی ... قـــــدم در آن گذاشـتن بــــــس هنر است

نیکی را نیک نویـــــــــسند بد را بـــــد ... دو کــــس در شــــانه هایم مــستقر است

خـــوشا بر مردمِ خوش خُلقِ دنــــــــــیا ... که فـــــکرِ شان دور از هر ضرر است

تعـــــــلل را مَـــکـن پـــــــیشه در آنی  ... به باغِ دوســـــــت اگر مـــیلِ چکر است

بــــیا با خـــلقِ عـــــــالَم دار مُـــــحبت ... طـــراوت هر نفــــــس وقتِ ســـفر است